Σκληρά ριάλιτι…

Κουρκούτιασε το μυαλό μου. Βάρεσε μπιέλα η κοινή λογική. Αδυνατεί να
διαχωρίσει το σημαντικό από το ασήμαντο. Το σοβαρό από το γελοίο. Το άξιο από
το ανάξιο. Όλα μπήκαν στο μίξερ και γίνανε πολτός. Πλίνθοι και κέραμοι οι
προτεραιότητές μου. Τι προηγείται, τι έπεται; Θα με γελάσω.

Δεν φταίνε αυτοί. Δεν μπορεί να φταίνε αυτοί. Δεν μπορεί να με θεωρούν τόσο
ηλίθια. Προφανώς, ΕΙΜΑΙ τόσο ηλίθια. Είμαι τόσο ηλίθια και – όπως όλοι οι
ηλίθιοι – δεν το γνώριζα. Περνιόμουνα για ξύπνια.

Είμαι ηλίθια. Πώς αλλιώς να εξηγήσω το γεγονός ότι στις 12 Δεκεμβρίου πίστευα
ότι η μεγάλη είδηση ήταν η Κοπεγχάγη; Όοοοοχι! Λάθος. Η Κοπεγχάγη σε δεύτερη
μοίρα. Στο νυχτερινό κέντρο της τηλεθέασης, πρώτο τραπέζι πίστα κάθεται η
Άσπα. Η Άσπα που δεν είχα καταλάβει πόσο σημαίνον πρόσωπο είναι. Ζούσα στον
κόσμο μου. Χωρίς ενημέρωση, χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ και, κυρίως, χωρίς
γνώση και εφόδια σ’ αυτήν τη ζωή.

Ναι, ντρέπομαι να το ομολογήσω: Δεν ήξερα την Άσπα! Δεν ήξερα μια Άσπα, στην
οποία οι μισές μεσημβρινές ζώνες αφιέρωναν δίωρες εκπομπές. Κόσμος και
ντουνιάς έβγαινε στα παράθυρα, στα όρια του προ-εμφραγματικού σταδίου, και
ουρλιάζανε υπέρ ή κατά της Άσπας. Μιας Άσπας που μου ήταν άγνωστη.

Ειλικρινά, δεν ξέρω πού να κρύψω το πρόσωπό μου. Αναλογίζομαι με τρόμο πώς την
γλίτωσα στο τσακ. Σκέψου, να ερχόταν το παιδί μου και να με ρωτούσε:

– Μαμά, ποια είναι η Άσπα;

«Μαμά, ποια είναι η Άσπα» κι εγώ να μην ξέρω την Άσπα. Να ξεφτιλιστώ στα μάτια
του. Να πέσω στη συνείδησή του. Είναι δυνατόν να εκτιμήσεις μια μητέρα που δεν
γνωρίζει την Άσπα; Τι θα του πω:

– Δεν ξέρω την Άσπα, αλλά μπορώ να σου μιλήσω για την Κοπεγχάγη;

Τόσο ρεντίκολο να γίνω πια;

Κάποια ώρα, ξύπνησα από τον λήθαργο της αγνοίας. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.
Συνειδητοποίησα ότι η Άσπα πρέπει να είναι μια κορυφαία προσωπικότητα. Σαν
ογκόλιθος, ένα πράγμα. Μια φυσιογνωμία πανελληνίου κύρους. Σαν τον Μίκη
Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Σεφέρη, τον Ελύτη. Όλοι την γνωρίζουν, την
αναγνωρίζουν, όλοι υποκλίνονται μπροστά στο πνευματικό της ανάστημα. Το
υπουργείο Παιδείας σκέφτεται σοβαρά να την εντάξει στη διδακτέα ύλη.
Μπουμπουλίνα και Μαντώ Μαυρογένους. Ελένη Παπαδάκη και Κατίνα Παξινού. Μαρία
Κάλλας και Άσπα!

Ενημερώθηκα. Ευαισθητοποιήθηκα. Ξύπνησα. Εκ της τέφρας μου αναγεννήθηκα, μέσα
από στάχτες κίτρινες και ροζ. Ένα μεσημέρι στήθηκα μπροστά στο γυαλί και τα
έμαθα όλα. Όλα τα πληροφορήθηκα. Όλα τα ερωτηματικά αμείλικτα, που διεκδικούν
μια θέση στην Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας.

Γιατί συμπεριφέρεται ως παράφρων η Άσπα; Είναι ή δεν είναι ρατσίστρια η Άσπα;
Γιατί κατηγορεί τους συμπαίκτες της η Άσπα; Γιατί την έπεσε η κυρία Κούκα στην
Άσπα; Γιατί την έπεσε η Άσπα στην κυρία Κούκα; Γιατί δάκρυσε ο Αντώνης Βαρδής;
Γιατί θύμωσε ο Ανδρέας με τον Αντώνη; Γιατί θύμωσε ο Αντώνης με τον Ανδρέα; Τα
έχει ή Άσπα με παντρεμένο; Ο παντρεμένος είναι χωρισμένος; Ο παντρεμένος, που
είναι χωρισμένος, κρατάει χαμηλό προφίλ; Αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας;
Τα αποφεύγει σε τέτοιον βαθμό που βγαίνουνε μετά χέρι χέρι στην τηλεόραση;
Είναι μεγάλη κοινωνική και προσωπική ευθύνη το να έχεις δεσμό με μια
φυσιογνωμία του μεγέθους της Άσπας; Θα κάνει καριέρα η Άσπα; Θα κλείσει σε
κέντρο η Άσπα; Θα υπογράψει με δισκογραφική η Άσπα; Θα κατουρήσει η Άσπα;
Πότε; Πού; Σε ποια τουαλέτα να στείλουμε τις κάμερες να απαθανατίσουν το
ιστορικό γεγονός;

Στην τελική, πέρα από πλάκα, όχι, δεν με ενοχλεί καμία Άσπα. Άλλα μ’ ενοχλούν
εμένα. Άλλα με πονάνε. Όλοι αυτοί που βγαίνουν να εκφέρουν γνώμη περί Άσπας.
Αυτοί που πασπαλίζουν τον φανατισμό τους, την υστερία τους, για το απολύτως
τίποτα, για το μηδέν, με φράσεις του τύπου «το φαινόμενο είναι κοινωνικό»,
«πρέπει να γενικεύσουμε το ζήτημα» ή «εδώ μας ταλανίζουν σοβαρότερα
προβλήματα, όπως η ανεργία». Όλοι αυτοί που, στην οθόνη, κάτω από το
ονοματεπώνυμό τους, σέρνεται κι ένας τίτλος, μίζερος και άθλιος, ως ζωτικό
ψεύδος: Δικηγόρος. Γιατρός. Δημοσιογράφος.

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, δεν με ενοχλεί το σούργελο. Το σούργελο, αυτό
καθαυτό, μπορεί να έχει από πλάκα έως και εντιμότητα. Το περίβλημα στο
σούργελο είναι το πρόβλημα. Αυτός είναι ο πάτος των πάτων. Ο καθένας έχει
δικαίωμα να χαβαλεδιάσει με τη γελοιότητα. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να
συσκευάσει τη γελοιότητα με σοβαροφάνεια.

Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Στα χρόνια της ευτέλειας, το προσωρινό
γίνεται επικινδύνως μόνιμο. Γίνεται λύκος. Ένας λύκος μεταμφιεσμένος σε
καλοκάγαθη γιαγιούλα:

– Τι μεγάλο στόμα που έχεις, γιαγιά!

– Για να σε καταπιώ καλύτερα, παιδάκι μου!

Και η γιαγιά καταπίνει. Και μένα. Και σένα. Και όλο μας το σόι. Και την
Άσπα…

Την όποια Άσπα. Που η γιαγιά την καταβροχθίζει. Και η καημένη η Άσπα, η όποια
Άσπα, χωρίς επώνυμο, δεν το ξέρει… Κι όταν το καταλάβει, η φωνή της δεν θα
ακούγεται πια.

Γιατί καμιά κραυγή ποτέ δεν μπορεί να ακουστεί από την κοιλιά ενός θηρίου.