Της πίστας τα καμώματα…

Ο Γιάννης Πλούταρχος συνέχισε να ηγείται της δισκογραφίας των βραχύβιων ερωτο-τράγουδων, ενώ ο Νίκος Πορτοκάλογλου έσωσε τα προσχήματα για την «έντεχνη» όχθη

Αν υποθέσουμε ότι κάθε χρονιά χαρακτηρίζεται από κάποιες επιτυχίες, τότε το
2002 ανήκει σχεδόν ολοκληρωτικά στους (λεγόμενους) τραγουδιστές πίστας, οι
οποίοι διάγουν βίο ανθόσπαρτο (τίγκα στο γαρίφαλο) και – σίγουρα – σκάλες
αναβαθμισμένο στη συνείδηση του μέσου ακροατή. Ο Αντώνης Ρέμος («Καρδιά
μου μην ανησυχείς», Sony) και o Γιάννης Πλούταρχος («Δεν είναι ο έρωτας
παιδί της λογικής», Minos – ΕΜΙ) έχοντας εισπράξει την αναγνώριση που ποθούσαν
από πέρυσι, συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία, κατακτώντας όλο και μεγαλύτερη
πίτα από τον λεγόμενο «μέσο» ακροατή.

Εν ολίγοις το 2002 μάς αφήνει με τη γεύση των βραχύβιων ερωτοτράγουδων της
«λαϊκής» πλευράς, με κάποια ποπ κομμάτια όπως το «Σ’ αγαπώ» από το «Κρυφό
φιλί» (Universal) του Μιχάλη Χατζηγιάννη και με έναν Νίκο
Πορτοκάλογλου – από την άλλη πλευρά – να σώζει τα προσχήματα (του
έντεχνου) με το «Μπραζιλέρο» (Universal) σαν αντίβαρο… σωτηρίας σε μια
θάλασσα καψούρας.

Με δεδομένη την ομιχλώδη κατάσταση που επικρατεί στον χώρο, δίσκοι όπως του
Θάνου Μικρούτσικου «Ο Άμλετ της Σελήνης» (Minos-ΕΜΙ), με τη φωνή του
Χρήστου Θηβαίου, μοιάζουν με φωτεινές εξαιρέσεις (σε έναν κανόνα που
συνδυάζει την επιτυχία με τους πολυσυλλεκτικούς δίσκους). Στην κατηγορία ένας
συνθέτης και μια φωνή κατατάσσεται και το «Σε ποιον Θεό να πιστέψω» (WEA) της
Έλλης Πασπαλά, σε μουσική Σέμση – στίχους Μωραΐτη, μια αξιοπρόσεκτη
προσπάθεια συνδυασμού έντεχνων στοιχείων με τη σύγχρονη ελεκτρόνικα.

Άλκηστις Πρωτοψάλτη, «Πες μου θάλασσα» (Universal). Μπαλάντες και
χορευτικά κομμάτια διαφόρων συνθετών που συνοψίζουν τις πλευρές της Άλκηστης
ποντάροντας ιδιαίτερα στα ηλεκτρονικά χρώματα μιας ενορχήστρωσης – Χ.
Μουράτογλου – που απευθύνεται και σε νεανικό κοινό. Εξωστρεφές κλίμα με δύο
επιτυχίες: «Τράβα τη σκανδάλη» και το «Πες μου θάλασσα».

«Οπωσδήποτε παράθυρο» (Heaven), Λίνα Νικολακοπούλου, Νίκος Αντύπας και
Γιάννης Σπάθας σε μια ευτυχή συνάντηση (που ξεκίνησε από την παράσταση
«Νεάπολις» στον Λυκαβηττό). Κάθε τραγούδι και μια μικρή ιστορία όπου
πρωταγωνιστούν η Ελένη Βιτάλη, ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο
Μανώλης Λιδάκης, η Μελίνα Ασλανίδου και η ομάδα Σπείρα Σπείρα. Ήδη το κομμάτι
«Ναι θα πω» (με τη Μελίνα Ασλανίδου) θεωρείται ραδιοφωνική επιτυχία.

Άλλες παραγωγές που ξεχωρίσαμε κατά τη διάρκεια του 2002 είναι οι «Αγρύπνια»
(Lyra) από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, το σάουντρακ «Κουράστηκα να
σκοτώνω τους αγαπητικούς σου» (Heaven) του Σταμάτη Κραουνάκη (κυρίως
για τα ορχηστρικά του κομμάτια) και από οργανικούς δίσκους «Τα δάκτυλα της
Εκάτης» του Μιχάλη Κλαπάκη (Καθρέφτης), «Κρόταλα» (Ε-Terra) και
«Τα Μικρασιάτικα» (από τη σειρά «Έλληνες και Ινδοί»).