Εδώδιμα και… αποικιακά

Βαγγέλης Χατζησίμος

Τρεις παραστάσεις είδα φέτος ώς τώρα στη Λυρική. Επί τριών παραστάσεων, δύο
εξαιρετικού επιπέδου φωνητικές αποδόσεις Ελλήνων καλλιτεχνών, πρωταγωνιστών
της Λυρικής, είναι ήδη πολύ. Και αισιόδοξο. Η Μάρθα Αράπη, με μια ώριμη πια
φωνή, εξαιρετικά ελεγχόμενη, ήταν ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να τύχει στο ρόλο
της Μιμί στην «Μποέμ». Λυρικότατη, τρυφερότατη. Και ο Βαγγέλης Χατζησίμος, με
μια έξοχη φωνή, που γέμισε πια, «άνοιξε», «άνθησε», εκφραστικότατος, με
βελτιωμένη την υποκριτική του, ήταν φωνητικά ένας Ντον Ζοζέ ιδεώδης στην
«Κάρμεν». Αν αντιμετωπίσει ριζικά και αποφασιστικά – πιστεύω ότι οφείλω να το
γράψω – τη σιλουέτα του, για τον εαυτό του πρώτα και μετά για το κοινό που τον
βλέπει, νομίζω ότι οι δρόμοι που του έχουν ήδη ανοιχτεί για διεθνή καριέρα θα
γίνουν διάπλατοι. Α, παρεμπιπτόντως. Ο τενόρος Σεζάρ Γκουτιέρεζ που
μετακλήθηκε για να τραγουδήσει Ροντόλφο στην «Μποέμ» – και που είχε μετακληθεί
και παλαιότερα για τον ίδιο ρόλο – γιατί αλήθεια μετακλήθηκε και πάλι; Την
προηγούμενη φορά είχε ενθουσιάσει τόσο τους αρμόδιους της Λυρικής η φωνή του,
η υποκριτική του ή η φιγούρα του;