Διαστάσεις Με θέα στον ωκεανό

«Είμαι εναντίον του πολέμου ως τρόπου να επιλύουμε τα προβλήματά μας. Η
ιδέα αυτής της παράστασης ήταν πως πρέπει απλώς να σκεπτόμαστε. Τι άλλο μπορεί
να γίνει; Δεν έχω την απάντηση, αλλά έχω ερωτήσεις». Μαρίνα Αμπράμοβιτς

Tableau vivant: η Μαρίνα Αμπράμοβιτς μετά το ντους

Το Σπίτι με Θέα στον Ωκεανό είχε μία τουαλέτα, μία ντουσιέρα, έναν κουβά, ένα
τραπέζι, ένα ποτήρι με νερό, μία καρέκλα και ένα κρεβάτι. Υπήρχαν ακόμη τρεις
σκάλες, που αντί για σκαλιά είχαν χασαπομάχαιρα. Κανείς δεν επιτρεπόταν να
ανέβει, κι εκείνη δεν επιτρεπόταν να κατέβει. Σ’ εκείνο τον χώρο εκτελούσε τις
καθημερινές της δραστηριότητες, έκανε μπάνιο, πήγαινε στην τουαλέτα. Όλα ήταν
ανοιχτά και γυμνά. Στις 12 ημέρες που κράτησε το σώου, δεν έφαγε τίποτα και
έπινε μόνο μεταλλικό νερό. Τις περισσότερες ημέρες, ευάλωτη, ανυπεράσπιστη,
σιωπηλή, στεκόταν επί εννιά ώρες μπροστά στο κοινό. Υπήρχε μόνο μια στιγμή
όπου μπορούσε να είναι ο εαυτός της: μετά το ντους, όταν σκούπιζε το πρόσωπό
της με μια πετσέτα.

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, που γεννήθηκε πριν από 56 χρόνια στο Βελιγράδι, είναι
σύμφωνα με τους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς η πιο διάσημη performance artist στον
κόσμο. Στην τριαντάχρονη καριέρα της έχει παίξει πολλές φορές με τον πόνο και
τον θάνατο. Έχει περπατήσει μόνη για τρεις μήνες κατά μήκος του Σινικού
Τείχους, έχει χαράξει στο στομάχι της ένα αστέρι με ξυράφι, έχει κάψει τα
μαλλιά της, έχει ουρλιάξει μέχρι να σπάσει η φωνή της (χρειάζονται δύο ώρες),
έχει κρεμαστεί γυμνή στο κέντρο της σκηνής κρατώντας δύο φίδια, και έχει
κλάψει με λυγμούς ανάμεσα σε δυσώδη πτώματα, τρίβοντας με βούρτσα τα κόκαλα
για να φύγει το αίμα, ως φόρο τιμής στους νεκρούς της πατρίδας της.«Αυτό που
έγινε στη χώρα μου ήταν επονείδιστο», γράφει στη Νιου Γιορκ Τάιμς.«Ο
Μιλόσεβιτς οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία».

Στην παράσταση που έδωσε πρόσφατα στη Νέα Υόρκη, η Αμπράμοβιτς δεν νήστεψε για
πολιτικούς λόγους, αλλά για να οξύνει την ευαισθησία της. Ήθελε να
δημιουργήσει έναν ωκεανό του πνεύματος, έναν άχρονο χώρο, μια νησίδα χρόνου σε
μια πόλη που δεν έχει πια χρόνο. «Είχε σημασία πως ήμουν εκεί, όλη την ώρα, σε
παρόντα χρόνο. Στο μυαλό μου, μπορούσα να βρίσκομαι στη Χονολουλού ή
οπουδήποτε αλλού. Είχε να κάνει μ’ εκείνη τη στιγμή. Είναι η μοναδική στιγμή
που μπορούμε πραγματικά να ελέγξουμε, το επόμενο λεπτό το κτίριο μπορεί να
πέσει και να πεθάνουν όλοι. Δεν ξέρουμε από πού μπορούν να έλθουν οι
τρομοκράτες. Η γνώμη μου για την 11η Σεπτεμβρίου είναι πως κάθε μέρα γίνεται
μια 11η Σεπτεμβρίου κάπου στον κόσμο, αλλά επειδή έγινε εδώ νομίζετε πως είναι
η μοναδική αλήθεια».

Η ανταπόκριση του κοινού ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες της. Τα συναισθήματα των
θεατών έφταναν σ’ εκείνη κατά κύματα, την ενθάρρυναν, την τροφοδοτούσαν. Τώρα
θέλει να τους γνωρίσει, να μάθει ποιοι είναι. Ήταν κι αυτοί, άλλωστε, μέρος
της παράστασης.