Θριάμβευσαν τα αουτσάιντερ, έπεσαν τα αστέρια

Για να καταλάβει κανείς πώς οι έσχατοι έσονται πρώτοι στη φετινή σεζόν πρέπει:
α) να κλείσει τ’ αυτιά και τα μάτια σε οτιδήποτε – καλλιτεχνικό – προβάλλεται
με «πολεμικούς» τίτλους στα κανάλια και στα έντυπα, β) να απαλλαγεί από τη
συνήθεια του γρήγορου, του εύπεπτου και του χάμπουργκερ και γ) να έχει χρόνο.
Η μελαγχολική αλήθεια είναι πως οι ταινίες που είναι εμπνευσμένες «από τον λαό
για τον λαό» καταναλώνονται συνήθως από την ελίτ και ουχί από τον… λαό.

Το 2002 ήταν χρονιά δύο ημιχρόνων. Το πρώτο, συνηθισμένο, άνευρο και
απογοητευτικό. Όμως, το δεύτερο – κάπου εκεί στην αρχή της χειμερινής
περιόδου, από τον Σεπτέμβριο και δώθε – το παιχνίδι γίνεται συναρπαστικό.
Τέσσερα τα χαρακτηριστικά αυτού του «παιχνιδιού»: Η επιστροφή του
πολιτικοκοινωνικού κινηματογράφου – τα πρώτα δείγματα ανάκαμψης της
αμερικανικής οθόνης -, η πτώση των εισιτηρίων και η… Νία Βαρντάλος.

Ευρώπη – Ασία: Φινλανδία, Αυστρία, Βέλγιο, Ιράν, Κίνα και Αγγλία είναι
οι χώρες που οδηγούν την κούρσα της πρωτοπορίας. Με άξονα την κοινωνία και την
ιστορία. Απόδειξη; Ο Άκι Καουρισμάκι κερδίζει το δεύτερο μεγάλο τρόπαιο του
φεστιβάλ των Καννών («Άνθρωπος χωρίς παρελθόν») και ο Βρετανός
ντοκιμαντερίστας Πολ Γκρίνγκρας κερδίζει τη Χρυσή Αρκούδα του φεστιβάλ
Βερολίνου («Ματωμένη Κυριακή»). Αν σ’ αυτούς προσθέσουμε τον Κεν Λόουτς στα
«Γλυκά δεκάξι», τον Ούλριχ Ζάιντλ στο «Dog days» και τον «Γιο» των αδελφών
Νταρντέν από το Βέλγιο, τότε έχουμε μπροστά μας τη λίστα της επιστροφής. Της
επιστροφής στον μαχόμενο άνθρωπο, στις σκληρές κοινωνικές συνθήκες και στην
Ιστορία που είναι βαμμένη με αίμα.

Η ανάκαμψη του Χόλιγουντ: Από το στόμα μου και στου Χόλιγουντ τ’ αυτί.
Προς το παρόν τα δείγματα είναι ενθαρρυντικά. Με δύο χαμηλόφωνα θρίλερ –
«Insomnia» του Κρίστοφερ Νόλαν και «Οιωνός» του Σιάμαλαν -, με το στυλιστικό
και ειρωνικό μελόδραμα «Ο Παράδεισος είναι μακριά» του Τοντ Χάινς, με μια
εξαιρετική γκανγκστερική κατασκευή – «Ο δρόμος της απώλειας» – από τον Σαμ
Μέντες και φυσικά με τον αδικοχαμένο «Άλι» του Μάικλ Μαν, το αμερικανικό
σινεμά δείχνει σημάδια ανάκαμψης. Προσεχώς αναμένονται «Οι συμμορίες της Νέας
Υόρκης» του Μάρτιν Σκορσέζε και το «Ρότζερ Ντότζερ» του Ντίλαν Κιντ, ενός άρτι
αφιχθέντος μεγάλου ταλέντου στο σενάριο και τη σκηνοθεσία.

Το γκρέμισμα των ταμείων: Απ’ όλες τις «πολιτισμένες» χώρες μόνο εν
Ελλάδι. Παγκόσμιο ρεκόρ. Στην Ιταλία άνοδος 30%, στην Ισπανία 35%, στην Ελλάδα
πτώση 20-25%! Οι λόγοι είναι τρεις: πρώτον η εκκωφαντική πτώση των αυτοχθόνων
ταινιών. Δεύτερον η δυσπιστία των θεατών προς τις τυποποιημένες, αμερικανικές,
παραγωγές και τρίτον η οικονομική δυσπραγία.

Πες αλεύρι, η Βαρντάλος σε γυρεύει: Με μια επένδυση της τάξεως των 5
εκατομμυρίων δολαρίων η Νία Βαρντάλος από την Αστόρια της New York εξασφάλισε
τζίρο 200 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο «Γάμος α λα… ελληνικά» (My Big Fat Greek
Wedding) προβάλλεται αδιαλείπτως και ανελλιπώς από τις 19 Ιουλίου! Πάντως, τα
καλά νέα από την εγχώρια παραγωγή θα προκύψουν (το πρώτο) στις 27 Δεκεμβρίου
με το τρυφερό φιλμάκι της Πένυς Παναγιωτοπούλου «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: ο
μπαμπάς μου» και (το δεύτερο) τον Φεβρουάριο με την κομεντί της Κατερίνας
Ευαγγελάκου «Θα μετανιώσεις». Η αισιοδοξία είναι γένους θηλυκού!