ΤΖΕΪΜΙ ΜΠΕΛ Μυαλωμένος… χορευτής

Συνάρπασε στην ταινία «Γεννημένος χορευτής» του Στίβεν Ντάλντρεϊ. Ο 14χρονος
Τζέιμι Μπελ έδωσε… σάρκα και οστά στον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα της ταινίας,
τον Μπίλι Έλιοτ, και με την ερμηνεία του χαρακτηρίστηκε παιδί-θαύμα. Και μετά
τι; Ο μεγαλύτερος φόβος κάθε παιδιού ηθοποιού είναι μήπως πέσει στην παγίδα
και τον επιλέγουν εσαεί για ανάλογους ρόλους. Όπως συνέβη με τον Μακόλεϊ
Κάλκιν και την Άννα Πάκουιν. Αμφότεροι μόλις πρόσφατα άρχισαν προσπάθειες να
απαλλαγούν από την εικόνα του λαμπερού παιδιού που πλέον τους κατατρύχει.

Στον αντίποδα ο Τζέιμι Μπελ άφησε στην άκρη τις πουέντες για να φορέσει ένα
ζευγάρι στρατιωτικά άρβυλα και να χωθεί έως τον λαιμό στις λάσπες για τις
ανάγκες της νέας ταινίας «Deathwatch» του σκηνοθέτη Στίβεν Ντάλντρεϊ. Η
επιλογή του ρόλου κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. Πίσω της υπήρχε ένα καλά
οργανωμένο σχέδιο από τον μέντορα και φίλο του, Στίβεν Ντάλντρεϊ, και από τον
ίδιο. Ο Βρετανός σκηνοθέτης τον προέτρεψε να δεχθεί διότι ο ήρωας της ταινίας
μπορεί να είναι ανήλικος αλλά εντελώς διαφορετικός από τον Μπίλι Έλιοτ. Και ο
ίδιος δείχνει ικανοποιημένος με αυτή την εξέλιξη. «Προβληματιζόμουν, γιατί αν,
μετά τον “Μπίλι Έλιοτ”, μου ξαναέδιναν παρόμοιο ρόλο θα μου έμενε η ρετσινιά
του παιδιού-θαύματος. Η καριέρα μου θα είχε τελειώσει και εγώ θα είχα ξοφλήσει
στα 18 μου».

Τα φώτα της δημοσιότητας μπορεί να στράφηκαν πάνω του, να τιμήθηκε με το
βραβείο Bafta (το βρετανικό Όσκαρ) Α’ ανδρικού ρόλου, να έκανε νέους φίλους,
όπως ο βραβευμένος με Όσκαρ Ράσελ Κρόου, τα μυαλά του όμως δεν πήραν αέρα.
«Είναι απλώς μια δουλειά. Η φήμη έρχεται και παρέρχεται. Όλοι από κάπου
ξεκινούν για να βγάλουν το ψωμί τους». Δηλώνει φίλαθλος της Άρσεναλ, αντί για
διάσημους ηθοποιούς θαυμάζει τους παίκτες της, από τα σινιέ ρούχα προτιμά τα
τζιν και τη φανέλα της αγαπημένης ομάδας του και εξακολουθεί να έχει τους
ίδιους φίλους που μαζί με την κοπέλα του είναι ό,τι πιο σημαντικό για εκείνον,
ιδίως όταν ο «Μπίλι Έλιοτ» από πρωτοσέλιδο έγινε μπαγιάτικη είδηση. «Μετά τις
βραβεύσεις και τη δημοσιότητα, έπρεπε και ήθελα να επιστρέψω στο σχολείο και
τις παρέες μου».