ΓΝΩΜΗ Λάμπει μόνο η Εθνική

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε με ικανοποίηση την άνθηση του ελληνικού
αθλητισμού, με τα περισσότερα σπορ να πρωταγωνιστούν και κυρίως να έλκουν όλο
και περισσότερο κόσμο κοντά τους. Το φαινόμενο αυτό αναμένεται να κορυφωθεί
όσο πλησιάζουμε στο μεγάλο αθλητικό ραντεβού της χώρας μας, τους Ολυμπιακούς
Αγώνες της Αθήνας το 2004.

Και όμως, ένα από τα αθλήματα που ήταν… μπροστάρης τόσα χρόνια στις
καρδιές του κόσμου, δείχνει να έχει αποδεχθεί τον ρόλο τού φτωχού συγγενή. Το
μπάσκετ δεν είναι πλέον το εθνικό μας άθλημα και γενικά όλο αυτό το «πανηγύρι»
που επικρατούσε στον χώρο πριν από 4-5 χρόνια έχει μεταφερθεί σε γειτονικές
χώρες, όπως η Ισπανία ή η Ιταλία, που δείχνουν να έχουν ξεπεράσει τη δική τους
κρίση.

Το κατάμεστο γήπεδο στον προχθεσινό αγώνα του Ολυμπιακού με τη Βίρτους
θύμισε, είναι αλήθεια, άλλες εποχές, αλλά τέτοια παραδείγματα είναι πλέον
μετρημένα στα δάχτυλα.

Στο πρωτάθλημα (που είναι ο καθρέφτης, ιδιαίτερα των ομαδικών αθλημάτων) η
βιτρίνα με τα χριστουγεννιάτικα δώρα είναι γεμάτη, αλλά κανείς δεν μπορεί να
ψωνίσει και απλά χαζεύει τις προσφορές. Μέσα από το ακριβό και φανταχτερό
περιτύλιγμα, το περιεχόμενο είναι… εξαθλιωμένο και προκαλεί πίκρα.
Περισσότερες από τις μισές ομάδες αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης και
παραδείγματα σαν του Πανιωνίου είναι μόνο η αρχή.

Ήδη οι προπονητές των μεγάλων ομάδων άρχισαν να διαμαρτύρονται έντονα για
τη διαιτησία (σε Ελλάδα και Ευρώπη), πατώντας στο γεγονός πως έχουν μπει
αρκετοί νέοι ρέφερι στις λίστες, αλλά ουσιαστικά βρίσκουν το δικό τους πάτημα
για να καλύψουν τις μεγάλες περικοπές που έκαναν οι πρόεδροί τους.

Μοναδική όαση στο βάθος του τούνελ; Η Εθνική Ομάδα του Γιάννη Ιωαννίδη.
Είναι η τελευταία ελπίδα για να αναστήσει το άθλημα στην παρούσα φάση. Ακόμα
δεν έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα, είναι αλήθεια (το μεγάλο κρας τεστ θα είναι η
πορεία στο ευρωμπάσκετ της Σουηδίας το ερχόμενο καλοκαίρι), αλλά δεν παύει να
συγκινεί και να δημιουργεί προσδοκίες και ελπίδες πως το μπάσκετ θα ξαναβρεί
τον (ίσιο) δρόμο του.