Φθηνά μηνύματα…

-Ποιος γνωστός ηθοποιός οδηγούσε μεθυσμένος;

– Ποια γνωστή ηθοποιός πιάστηκε στα πράσα;

– Ποιο γνωστό μοντέλο κάνει και δεύτερη δουλειά;

Αυτά τα ακανθώδη ερωτήματα, που ταλανίζουν την ανθρωπότητα, ακούω να
επαναλαμβάνονται, συνεχώς, αυτές τις ημέρες, σε τηλεοπτική διαφήμιση. Είναι,
απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, ένα νέο παιχνίδι κινητής τηλεφωνίας. Λέγεται
«Παπαράτσι». Εικάζω ότι αν απαντήσεις σωστά, κάτι κερδίζεις. Χρήματα; Ίσως.
Ταξιδάκι; Μπορεί. Την υστεροφημία σου; Αμφιβάλλω.

Ποιος, λοιπόν, οδηγούσε μεθυσμένος; Καλά θα κάνει πας ενδιαφερόμενος να
ανατρέξει σε ροζ έντυπες και τηλεοπτικές σελίδες. Δεν μπορεί! Κάπου θα την
πετύχει την ειδησάρα!

Ποια γνωστή ηθοποιός πιάστηκε στα πράσα; Και με ποιον πιάστηκε στα πράσα; Με
έναν κύριο; Με δύο κυρίους; Με μία κυρία; Με δύο κυρίους, μία κυρία και ένα
λαμπραντόρ; Και – επιπροσθέτως – από ποιον πιάστηκε στα πράσα; Από τον άντρα
της; Από ιδιωτικό ντετέκτιβ; Από το λαμπραντόρ;

Το γνωστό μοντέλο τι σόι δεύτερη δουλειά κάνει; Κάπου πάει το μυαλό μου. Δεν
μπορώ να διανοηθώ ότι, όταν ξεμπερδεύει από την πασαρέλα, δουλεύει τορναδόρος.
Μάλλον θα έχει επιλέξει μια πιο κλασική εναλλακτική λύση: το πρωί μοντέλο, το
βράδυ ποινικολόγος.

Και το ζήτημα δεν είναι αν θα απαντηθούν ή όχι αυτά τα σιχάματα. Το ζήτημα
είναι από ποιον θα απαντηθούν. Διότι δεν μπορώ να φανταστώ τον Μάριο Πλωρίτη
να πληκτρολογεί αηδίες στο κινητό του. Άρα; Ποιος ο αποδέκτης αυτών των
επιφανειακά ανώδυνων και – επί της ουσίας – άκρως επικινδύνων «καιρικών
φαινομένων»;

Τα παιδιά. Οι έφηβοι. Ο εύκολος στόχος. Αυτά τα παραζαλισμένα, τα
παραντουρισμένα – από τις ηλιθιότητες των ενηλίκων – πλάσματα. Αυτά θα
πληρώσουν και πάλι τη νύφη. Αυτά θα μπουν στο τριπάκι της απύθμενης ξεφτίλας.
Και θα την θεωρήσουν και τρέντι από πάνω. Γιατί όχι; Και τι έγινε, στην
τελική;

Εδώ άλλη διαφήμιση τηλεφωνίας τούς λέει πως δεν υπάρχει λόγος να πάνε στο
ραντεβού. Κανένας λόγος. Αφού πλέον μπορεί να στείλουν μήνυμα πιο φτηνά; Γιατί
μέχρι τώρα όλοι εμείς οι άνθρωποι συναντιόμαστε με τους φίλους μας όχι επειδή
τους αγαπάμε, τους πάμε, τους νοιαζόμαστε. Όχι. Τους βλέπαμε μόνο και μόνο
γιατί ήταν ακριβό το μήνυμα. Τώρα που φτήνυνε, ανέτως τούς την τραβάμε την
μούντζα. Εύκολα χτιζόμαστε στους τέσσερις τοίχους. Να μη βλέπουμε άνθρωπο. Να
επικοινωνούμε πια μόνο μέσω κινητού.

Και όλα αυτά τα τρελά, τα παρανοϊκά, τα σχιζοφρενικά, θεωρούνται νορμάλ.
Νορμάλ να μη βλέπεις πια κανέναν. Νορμάλ να εγκλωβιστείς σε ένα κινητό ή σε
έναν κομπιούτορα. Νορμάλ να ασχολείσαι με το σώβρακο του πρώτου τυχόντος
ανθυποστάρ. Νορμάλ να ασχολείσαι με κερατώματα και σκάνδαλα. Νορμάλ. Όταν
είσαι έφηβος. Όταν τώρα προσπαθείς να διαμορφώσεις κάνα ψήγμα προσωπικότητας –
έτσι, να σου βρίσκεται πρόχειρο.

Και μην ακούω αηδίες του τύπου «υπάρχει το σπίτι, υπάρχει το σχολειό». Τι να
σου κάνουνε σπίτι και σχολειό; Ένα μυαλό χειμώνα – καλοκαίρι. Πώς να
αντιδράσουνε; Θα πάρει ο πατέρας τον γιο με το μαύρο ζόρι, θα τον αλυσοδέσει
στην καρέκλα και θα τον αφήσει νηστικό μέχρι να διαβάσει ολόκληρο τον «Μόμπι
Ντικ»; Γιατί κάπου εκεί έχουμε καταντήσει. Για να πείσουμε τα παιδιά μας να
ανοίξουνε βιβλίο, πρέπει να τα αμπαρώσουμε σε καμιά αποθήκη. Σαν την Ελένη από
το Κωσταλέξι.

Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη, λοιπόν. Τζάμπα κόπος. Τι να σου
κάνει ο δάσκαλος; Εδώ πρέπει να ξεμπερδέψει μια διδακτέα ύλη που έχει τον
ατελείωτο. Να στουμπώσει τους μαθητές του με πληροφορίες και υλικό που
γνωρίζει από πριν πόσο άχρηστα θα τους είναι. Να υπερασπίσει καταστάσεις που
δεν τις πιστεύει ο ίδιος. (Πόσο μάλλον, να τις περάσει στα παιδιά). Και με
όλον αυτόν τον όγκο ασχετίλας πού θα βρει τον χρόνο να πει πέντε πράγματα στην
τάξη; Ώσπου να αρθρώσει μια κουβέντα, χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα. Η ώρα
ροκανίζεται από το περιττό και φτύνει το απαραίτητο. Μέχρι που το περιττό
γίνεται απαραίτητο. Γιατί δεν θέλει αρετήν και τόλμην μόνο η ελευθερία. Θέλει
και η Παιδεία. Αυτός ο έρμος, ο γραφικός Δον Κιχώτης που ξιφουλκεί με
ανεμόμυλους. Εύκολους. Γρήγορους. Μιας χρήσεως. Άρα και ελκυστικούς.

Ποιος ηθοποιός, λοιπόν, οδηγούσε μεθυσμένος; Ποια πιάστηκε στα πράσα; Ποιο
μοντέλο κάνει και δεύτερη δουλειά; Αυτά είναι γνώσεις. Αυτά είναι εφόδια. Αυτό
είναι το κιβώτιο ταχυτήτων που θα μαρσάρει το όχημα. Πιο κάτω. Και πιο κάτω.
Και πιο κάτω. Κι έτσι και δεν έχεις πιάσει πάτο, μην ανησυχείς. Όλο και
κάποιος θα σου δώσει το ύστατο λάκτισμα.

Κι άσε τον γονιό στην τρέλα του. Άσε τον δάσκαλο να ανθίσταται – αν
ανθίσταται. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κάποτε θα απογοητευτούν. Θα τα παίξουν.
Κάποτε θα κουραστούν και θα το βουλώσουν.

Και τότε το παιδί, το ευαίσθητο παιδί της εφηβείας, θα μπορεί ανεμπόδιστα να
πληκτρολογεί ξεράσματα στο κινητό του. Και ποιος ξέρει; Αν, τελικά, τον πιάσει
τον πολυπόθητο πάτο, θα κερδίσει το έπαθλο. Θα είναι ο νικητής. Και ο κόσμος
γύρω του, ας κόψει τον λαιμό του. Έτσι όπως έχουν «συρρικνωθεί» οι συσκευές,
πώς να χωρέσουν μέσα τους τα βάσανα σ’ αυτόν τον κόσμο τον Μικρό, τον Μέγα;

(Αλήθεια, ο Κόφι Ανάν τι σόι «κόφι» είναι; Καπουτσίνο ή εσπρέσο;).