ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι δύο όψεις

Ο λόγος στους αναγνώστες: Η Μάρα Σιάμπου, Ευρυάλης 37, Κηφισιά, γράφει:

«Τελευταία, παρακολουθήσαμε από την τηλεόραση μια ανελέητη δημοσιογραφική
επίθεση κατά κατηγορουμένης για συμμετοχή της στην οργάνωση 17 Νοέμβρη.

Δεν είμαστε δικαστές, να κρίνουμε τις ενέργειες ή τις πράξεις τής εν λόγω
κατηγορουμένης. Άλλωστε, δεν έχει δικαστεί η ίδια για να αποδειχτεί η ενοχή
της και, ως γνωστόν, ο κάθε κατηγορούμενος θεωρείται αθώος μέχρις αποδείξεως
της ενοχής του, όπως διδαχτήκαμε στο Πανεπιστήμιο.

Το ό,τι ακούστηκε για τη ζωή της, το δράμα της προσωπικής της ζωής, ακόμα και
για τον ρόλο της ως μητέρας, με έκαναν ως “άνθρωπο” να ντρέπομαι, άσχετα με το
αν κατακρίνω ή όχι την εν λόγω οργάνωση και τις εγκληματικές πράξεις της.
Νομίζω ότι κάθε πολιτισμένος άνθρωπος πρέπει να σέβεται την προσωπικότητα κάθε
ατόμου, ακόμα και ενός εγκληματία, και να μην την διασύρει με τον ποταπό αυτόν
τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η φραστική επίθεση μιας δημοσιογράφου, η οποία
(δεν γνωρίζω αν η ίδια είναι μητέρα) με ακραίο μίσος και έντονο αίσθημα
μοχθηρίας “επετίθετο” από τα τηλεοπτικά “παράθυρα” με απαράδεκτους
χαρακτηρισμούς για τη μητέρα-κατηγορουμένη! Ας σεβαστεί τουλάχιστον ένα
Ι2χρονο παιδί. Το πάθος της ξεπέρασε και αυτήν τη δικαιολογημένη αγανάκτηση
των συγγενών των θυμάτων τής 17 Νοέμβρη!

Στους υπόλοιπους κατηγόρους-δημοσιογράφους, τους οποίους, ομολογώ, ότι κατά τ’
άλλα εκτιμώ απεριόριστα, γιατί με υπευθυνότητα και αυταπάρνηση καλύπτουν τα
δύσκολα θέματα και γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας και στο εξωτερικό (και
πιστεύω ότι “αδίκως” κατηγορούνται από διαφόρους), απλά υπενθυμίζω ορισμένες
σοφές ρήσεις, όπως του Πλάτωνα: “Τους ανθρώπους ούτε να τους κατηγορείς ούτε
να τους επαινείς μ’ επιπολαιότητα”. Επίσης, ο Φωκυλίδης μάς διδάσκει το γνωστό
“μηδενί δίκην δικάσης, πριν αμφοίν μύθον ακούσης” και ο Μένανδρος:
“Ανεξέταστον μη κόλαζε μηδένα”».

Ο Γ. Μαντέλης, από τα Ιωάννινα (τηλ. 26510-42.575) γράφει: «Ούτε ένα ευρώ να
δοθεί στο αδηφάγο και αναξιόπιστο τέρας του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Έτσι
κι έτσι, μήπως έχουμε ποδόσφαιρο; Σφαλιάρα στη σφαλιάρα μάς πάνε. Έχω 10
χρόνια να πάω στο γήπεδο και δεν πρόκειται να ξαναπάω. Τι να κάνω, πλάι σε
θείους με παράγκες, ρίγκο με πιστόλια, φυλακισμένους αεριτζήδες κ.λπ. κ.λπ.;».