Διαστάσεις Ένα ταξίδι στην Τιμπουκτού

Διατρέχεις τη Σαχάρα, ακολουθώντας το δρομολόγιο που έκαναν τα αρχαία
καραβάνια, ανάμεσα στη Μαυριτανία και το Βόρειο Μάλι. Τελικός προορισμός η
Τιμπουκτού. Μα ένα πράγμα σού σφίγγει συνέχεια την καρδιά: η τεράστια διάδοση
του ισλαμικού φανατισμού.

«Λένε πως θα έχουμε έναν αιώνα τρομοκρατίας». «Εντάξει. Αλλά μετά, τέλος» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Σκηνή πρώτη. Η ομάδα βρίσκεται σε ένα από τα λίγα μαγαζιά του Αντέλ Μπεγκρού,
ενός χωριού στα σύνορα της Μαυριτανίας και του Μάλι, και παζαρεύει την
ενοικίαση ενός ξεναγού. Σε όλη τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ο
καταστηματάρχης ακουμπά σε μια αφίσα με την εικόνα του Μπιν Λάντεν, για τον
οποίο δεν κρύβει τον θαυμασμό του. Πώς να κουβεντιάσεις, πώς να
διαπραγματευθείς, όταν σε παρατηρεί ο αρχιτρομοκράτης;

Σκηνή δεύτερη. Η ομάδα επισκέπτεται το χωριό του Ισμαέλ Ντιαντιέ, ενός
μελετητή από την Τιμπουκτού στον οποίο ανήκε και η ιδέα του ταξιδιού. Το χωριό
είναι χαμένο σε ένα από τα αμέτρητα νησιά του Νίγηρα, την Κιρτσάμπα. Ένας από
τους νεαρούς που υποδέχονται τους εκλεκτούς επισκέπτες φοράει μια μπλούζα με
το πορτρέτο του Μπιν Λάντεν. Το ίδιο πορτρέτο βλέπει κανείς σε χιλιάδες
αυτοκόλλητα σε αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Τι έχει πάθει η νεολαία στον
μουσουλμανικό κόσμο και έχει θεοποιήσει αυτόν τον δολοφόνο; Γιατί φοιτήτριες
στον τέταρτο ή πέμπτο χρόνο των σπουδών τους αποφασίζουν να φορέσουν τη
μαντίλα, κάτι που ούτε οι μητέρες τους δεν είχαν κάνει;

Όταν ο Ισπανός επιχειρηματίας και πρώην υπουργός Εργασίας Μανουέλ Πιμεντέλ
αποφάσισε να ακολουθήσει τον Ισμαέλ Ντιαντιέ σε αυτό το θρυλικό ταξίδι, δεν
μπορούσε να φανταστεί το κλίμα που θα συναντούσε. Επισκέφθηκε χαμένες πόλεις,
όπως η Ουαλάτα. Διέσχισε τις στέπες του Σαχέλ. Διέπλευσε τον Νίγηρα. Περπάτησε
στην Τιμπουκτού, αναγκαστικό σταθμό άλλοτε των ταξιδιωτών και των εμπόρων. Και
παντού είδε ανθρώπους οργισμένους με τη Δύση, ανθρώπους που θεωρούν τον Μπιν
Λάντεν έναν γενναίο μαχητή του Μωάμεθ, ανθρώπους που πιστεύουν ότι η μόνη λύση
των προβλημάτων τους είναι η αυστηρή εφαρμογή του ισλαμικού νόμου. Ποιες να
είναι οι ρίζες αυτής της οργής και αυτής της απελπισίας; Η φτώχεια και η
έλλειψη μόρφωσης; Μα τα ίδια βλέπει κανείς στις πλούσιες πετρελαϊκές μοναρχίες
του Κόλπου. Τις ίδιες συζητήσεις ακούει στα πιο σύγχρονα πανεπιστήμια.

«Γιατί μας μισούν τόσο;». Μια πιο ρεαλιστική απάντηση σε αυτό το παραπλανητικό
ερώτημα έχει να κάνει με την πληγωμένη υπερηφάνεια αυτών των ανθρώπων, την
οποία εκμεταλλεύονται οι φανατικοί ισλαμιστές για να στρατολογούν τρομοκράτες.
Η περιφρόνηση του Ισλάμ που κηρύσσουν ο Μπερλουσκόνι και η Φαλάτσι, η
συνεχιζόμενη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πόλεμος που σχεδιάζεται κατά του
Ιράκ επιδεινώνουν την κατάσταση. Και σπρώχνουν στο περιθώριο όποιον
μεταρρυθμιστή και εκσυγχρονιστή έχει απομείνει, όποιον άνθρωπο εξακολουθεί να
αγωνίζεται για ένα δίκαιο και φιλελεύθερο Ισλάμ.