Ήχοι γαλλικής καταγωγής με ακρίβεια και πάθος

Ο Κριστόφ Έσενμπαχ

Όχι φράκο. Μαύρο κοστούμι. Στενό σακάκι, σε λιτή γραμμή, με γιακά Μάο.
Κοντοκουρεμένο κεφάλι – ωραίο κρανίο. Κορμί λεπτό. Κάτι από Άπω Ανατολή έφερνε
ο Κριστόφ Έσενμπαχ που διηύθυνε στο Μέγαρο Μουσικής την Ορχήστρα του Παρισιού.
Και όχι μόνο εξωτερικά. Ο αυτοέλεγχός του, η ακρίβεια με την οποία οδηγούσε
την ορχήστρα, η ηρεμία του μέσα από την οποία διοχετευόταν ένα ασίγαστο πάθος,
όλα εκεί παρέπεμπαν.

Σχεδόν γεμάτη η Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής – είναι κρίμα οι χορηγοί
να μη διοχετεύουν σωστά τα εισιτήρια που παίρνουν και να υπάρχουν κενές
θέσεις, ενώ τα ταμεία έχουν ξεπουλήσει και κάποιοι μουσικόφιλοι αδίκως μένουν
εκτός νυμφώνος… – και η γαλλική ορχήστρα έδεσε τη φινέτσα και το λαμπερό της
ήχο με το ύφος του εμπνευσμένου Γερμανού μαέστρου, που στην αρχή έδωσε τη δική
του ερμηνεία στην «Ημιτελή Συμφωνία» του Σούμπερτ.

Δυστυχώς, λόγω κάποιου προβλήματος στο χέρι, ο Έσενμπαχ δεν έπαιξε και
ως σολίστας, αυτός ο διακεκριμένος πιανίστας που στράφηκε επιτυχώς και στη
διεύθυνση ορχήστρας, το «Πρώτο κοντσέρτο για πιάνο» του Μπετόβεν του
προγράμματος, αλλά παρέμεινε στο πόντιουμ και στο πιάνο τον αντικατέστησε ο
Μισέλ Μπερόφ. Όχι – προς Θεού! – ότι δεν ήταν καλός. Το αντίθετο! Έδεσε
θαυμάσια με την ορχήστρα και οι εναγκαλισμοί και τα χάδια του με τον μαέστρο
στο τέλος έμοιαζαν ειλικρινή. Απλώς όσοι από τους «παλιούς» θυμόμασταν τον
Κριστόφ Έσενμπαχ να παίζει, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με την Κρατική
Ορχήστρα Αθηνών Σοπέν σε μια μνημειώδη, εντελώς προσωπική, ερμηνεία, «στεγνή»,
χωρίς γλυκασμούς, θέλαμε να τον ξανακούσουμε στο πιάνο.

Μας αποζημίωσε, όμως, με την «Πέμπτη» του Μπετόβεν που έδωσε με μια
εξαιρετική, βαθιά μπετοβενική, αίσθηση, όπου δαντελωτά πιανίσιμο οδηγούσαν σε
εκρηκτικά φορτίσιμο. Το χειροκρότημα ήταν θερμό με πολλά «μπράβο» και έφερε ως
ανκόρ – ταιριαστή συνέχεια – την εισαγωγή στα «Πλάσματα του Προμηθέα» σε μια
εξίσου δυναμική ερμηνεία.

Βραδιά από τις πολύ καλές του Μεγάρου.