γιατί… λέμε «κινηματογραφικό καρέ»;

Η μηχανή λήψης ή κάμερα παράγει μια «ακινητοποιημένη κίνηση». Τι σημαίνει
αυτό; Στην ταινία δεν υπάρχει καμιά κίνηση. Αυτή δημιουργείται στο μυαλό μας.
Η σειρά των φωτογραφιών (καρέ), δεν είναι παρά κοινές φωτογραφίες που
προβάλλονται «στατικά» η μια μετά την άλλη στην οθόνη, με μια καθορισμένη
ταχύτητα (24 καρέ το δευτερόλεπτο). Η γρήγορη εναλλαγή και το μετείκασμα
δημιουργούν μια εντύπωση κίνησης στο μυαλό μας καθώς το μάτι μας «ξεγελιέται».
Για να επιτευχθεί η διακεκομμένη κίνηση του παρθένου φιλμ πίσω από τον φακό
της κάμερας, χρησιμοποιείται ένας «φωτοφράχτης»: Ο οπτιρατέρ (εμφρακτήρ) δεν
είναι παρά ένας δίσκος κομμένος στα δύο. Το μισό μέρος του μένει ακίνητο και
το άλλο μισό περιστρέφεται πάνω στο πρώτο. Μια φωτογραφία (καρέ) μένει ακίνητη
πίσω απ’ τον φακό για 1/48 του δευτερολέπτου. Όταν η φωτογραφία μείνει ακίνητη
για να εκτεθεί στο φως, ανοίγει ο οπτιρατέρ και όταν το καρέ πρέπει να φύγει
και να έρθει άλλο, κλείνει. Δηλαδή, κατά τη διάρκεια της κίνησης του φιλμ, ο
φακός φράσσεται απ’ τον οπτιρατέρ που κάνει έναν πλήρη κύκλο σε 1/24 του
δευτερολέπτου. (Το σημερινό υλικό, όπως και σε πολλά άλλα «κινηματογραφικά
θέματα», βοήθημα ήταν το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη «12 μαθήματα για τον
κινηματογράφο» που είχε δώσει στην «Ώρα» το καλοκαίρι του ’70).