Πρόσωπα «Η χώρα στο πετσί μου»

Στα 18 της, ήταν ένα κορίτσι της καλής κοινωνίας της Νικαράγουας. Στα 29
της, κυκλοφορούσε με αυτόματο στους δρόμους της Μανάγκουας. Πενήντα δύο χρόνων
σήμερα, αφηγείται τη μεταμόρφωσή της.

Τζοκόντα Μπέλλι: «Κανένας δεν έχει πλέον κάποιο όραμα για τη Νικαράγουα…»

«Η χώρα στο πετσί μου» είναι ο τίτλος του βιβλίου της Τζοκόντα Μπέλλι που
κυκλοφορεί αυτό τον μήνα από τις εκδόσεις Bloomsbury. Η Νικαραγουανή ποιήτρια
και επαναστάτρια ζει σήμερα μια ήσυχη αστική ζωή με τον τρίτο σύζυγό της, τον
δημοσιογράφο Τσάρλι Καστάλντι, σε μια πολυτελή κατοικία στη Σάντα Μόνικα. Στο
βιβλίο της αφηγείται πώς, από μαθήτρια παρθεναγωγείου, έγινε μια σεξουαλικά
απελευθερωμένη αντάρτισσα των Σαντινίστας που ξεσηκώθηκαν εναντίον της
αμερικανοκίνητης δικτατορίας του Σομόζα, τον οποίο τελικά ανέτρεψαν το 1979.
Για να γιορτάσουν, γράφει, τον θρίαμβο των Σαντινίστας με τον εραστή της, τον
Χένρι Ρουΐς, ο οποίος έγινε αργότερα υπουργός της επαναστατικής κυβέρνησης,
έκαναν σεξ κάτω από το τραπέζι των συσκέψεων του Σομόζα.

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από τα 18 της, όταν πήρε το απολυτήριό της και
παντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο, ώς τα 29 της, όταν γιόρταζε τη νίκη των
Σαντινίστας στους δρόμους της Μανάγκουας, η Μπέλλι είχε χωρίσει,
ξαναπαντρευτεί, φέρει στον κόσμο δύο θυγατέρες από τον πρώτο σύζυγό της και
ένα γιο από τον δεύτερο και ζήσει τρεις παθιασμένους έρωτες, δύο από τους
οποίους με αντάρτες. Είχε περάσει λαθραία όπλα από τα σύνορα της Νικαράγουας,
είχε εκπαιδευτεί στα όπλα στην Κούβα, ο στρατηγός Τορίχος του Παναμά της είχε
ζητήσει να κοιμηθεί μαζί του και είχε γοητεύσει τον Φιντέλ Κάστρο.

Η Μπέλλι αποκαλύπτει στο βιβλίο της ένα σωρό παραλειπόμενα από τη δράση των
Σαντινίστας πριν και μετά την άνοδό τους στην εξουσία – ένα σχέδιό τους, που
δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, ήταν να πείσουν την Μπιάνκα Τζάγκερ, τη
Νικαραγουανή καλλονή, να δεχθεί να την απαγάγουν και να ζητήσουν λύτρα από τον
σύζυγό της, τον Μικ Τζάγκερ των Ρόλλινγκ Στόουνς. Για τον Ντανιέλ Ορτέγκα
γράφει πως επελέγη ως ηγέτης των Σαντινίστας «επειδή δεν μπορούσε να απειλήσει
κανένα. Δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα έξυπνος ούτε ιδιαίτερα ισχυρή προσωπικότητα».
Στην κυβέρνηση των Σαντινίστας, διετέλεσε επικεφαλής της νικαραγουανής
τηλεόρασης· και θυμάται που της είχαν ζητήσει να ματαιώσει τη μετάδοση της
ταινίας του Τσάπλιν «Ο δικτάτορας» επειδή ήταν προγραμματισμένη έπειτα από μια
ομιλία του Κάστρο…

Δεν μετανιώνει για τον ρόλο της στην επανάσταση, λυπάται μόνο που οι
Σαντινίστας διασπάστηκαν και δεν κατάφεραν να ανακάμψουν μετά την εκλογική
τους ήττα το 1990. «Έκτοτε», τονίζει, «η κατάσταση των φτωχών επιδεινώθηκε
σημαντικά. Κανένας δεν έχει πλέον κάποιο όραμα για τη Νικαράγουα, όπου το 70%
του πληθυσμού έχει εισόδημα ενός δολαρίου την ημέρα ή και χαμηλότερο».