Δρόμοι

Μερικοί άνθρωποι…

… δεν μπορούν να ξεκινήσουν καλά τη μέρα τους αν δεν διαβάσουν τα πάντα σε
μια εφημερίδα, μερικοί άλλοι αν δεν διαβάσουν αυτή τη συγκεκριμένη εφημερίδα.
Γιατί άραγε; Ας κάνουμε ένα πείραμα. Ας πάρουμε χαρτί και μολύβι. Αν
μετρήσουμε τις λέξεις που έχει κάθε στήλη, μετρήσουμε τις στήλες που έχει κάθε
σελίδα, τις πολλαπλασιάσουμε με τις λέξεις και ύστερα με τον αριθμό των
σελίδων που έχει μια εφημερίδα, τότε σε ποιο συμπέρασμα θα καταλήξουμε; Πως με
τον ρυθμό που προλαβαίνουμε να διαβάζουμε, ώσπου να αποτελειώσουμε τη σημερινή
εφημερίδα, θα έχουμε κιόλας πάρει στα χέρια μας τη μεθαυριανή.

Οι εφημερίδες…

… είναι καλύτερες από ό,τι ήταν άλλοτε. Οι πιο πολλοί δημοσιογράφοι παίρνουν
τη δουλειά τους στα σοβαρά. Δεν την βλέπουν σαν δουλειά (μάλλον σαν ψώνιο). Θα
ήθελαν να βγάζουν περισσότερα χρήματα, αλλά δεν μπήκαν σε αυτή τη δουλειά για
να βγάλουν χρήματα. Ποιους ακούμε σήμερα να συζητούν κάθε τόσο για
δεοντολογία; Πάντως όχι τους χρηματιστές.

Στον Δεύτερο…

… Παγκόσμιο Πόλεμο, μας θυμίζει ο Αμερικανός δημοσιογράφος Άντι Ρούνεϊ, τα
ρεπορτάζ των πολεμικών ανταποκριτών από την Ευρώπη δεν ξεπερνούσαν το τρίλεπτο
που «χωρούσε» τότε στη μοναδική υπερατλαντική τηλεφωνική γραμμή. Ώσπου μια
εφημερίδα, η «Νιου Γιορκ Χέραλντ Τρίμπιουν», προσέλαβε έναν ηθοποιό του
βαριετέ, που το καλύτερό του νούμερο ήταν το γρήγορο διάβασμα: μπορούσε να
διαβάζει 750 λέξεις το λεπτό. Διάβαζε τόσο γρήγορα, που δεν τον καταλάβαινε
κανείς. Όμως η ανταπόκρισή του από το Λονδίνο καταγραφόταν σε μια
μαγνητοταινία στη Νέα Υόρκη, που ύστερα την έβαζαν να παίξει αργά για να
μπορέσει να κάνει την απομαγνητοφώνηση η δακτυλογράφος. Σήμερα η ροή των
πληροφοριών που φτάνει στα μέσα ενημέρωσης είναι χειμαρρώδης. Πάλι δεν την
προλαβαίνουμε. Από αυτές τις πληροφορίες, πολύ περισσότερες δημοσιεύονται στις
εφημερίδες από όσες παίζονται στην τηλεόραση. Μα αν για όσες παίζονται στην
τηλεόραση οι τηλεοπτικοί παραγωγοί ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν, θα έκλειναν
τα κανάλια: οι περισσότερες είναι παρμένες από τις εφημερίδες. Συχνά βλέπουμε
ρεπορτάζ που διαβάσαμε στις εφημερίδες, αλλά σπάνια διαβάζουμε ρεπορτάζ που
παίχτηκαν στην τηλεόραση.

Το κακό…

… είναι πως όσα και αν γράφουν οι εφημερίδες, λίγα ή πολλά, πάλι δεν
προφταίνουμε να τα διαβάσουμε όλα. Για τους πολυάσχολους, λοιπόν, ο Άντι
Ρούνεϊ προτείνει τη «συνταγή του μπουφέ». Τι κάνουμε όταν βρισκόμαστε μπροστά
σε έναν μπουφέ; Πρώτα μια βόλτα χωρίς πιάτο στο χέρι, απλώς για να δούμε τι
καλούδια έχει πάνω. Ύστερα επιστρέφουμε με το πιάτο. Και για την εφημερίδα
ισχύει ό,τι και για τον μπουφέ. Μην παίρνετε ποτέ παραπάνω από όσο μπορείτε να
«χωνέψετε». Και προπαντός, μην αρχίζετε τη μέρα σας με τις νεκρολογίες.