Επιστροφή στην… κουλτούρα

Ο Κώστας Κακαβάς στη «Σκιά του Λέμι Κόσιον»

Τα όνειρα διαρκούν ελάχιστα. Η πραγματικότητα, φίλοι μου – αυτή η αβάσταχτη
ελαφρότητα του ελληνικού κινηματογραφικού «είναι» – εισέβαλε με δύο ονόματα.
Εκ διαμέτρου αντίθετα, αλλά αλληλοελκομένα: Νίκος Ζερβός και Κώστας Σφήκας.
Δηλαδή η χαλκομανία της «Λάμψης» αγκαλιά με την ασυλία της βαριάς κουλτούρας.
Σαν να λέμε Λαϊκισμός και Ελιτισμός. Η σφραγίδα της εγχώριας παραγωγής μας. Ο
πρώτος με τον Λέμι Κόσιον, ο δεύτερος με τον Διονύσιο Σολωμό. Συγχωρήστε τους.
Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι!

Τίτλος: «Στη σκιά του Λέμι Κόσιον»

Υπότιτλος: Γράμματα χασάπη

Συντελεστές: Νίκος Ζερβός (σενάριο-σκηνοθεσία), Λάκης Κομνηνός (Λέμι
Κόσιον των Εξαρχείων), Βαγγέλης Ρωχάμης (πληροφοριοδότης των τριών λεπτών),
Σπύρος Φωκάς (αρχιμαφιόζος των 5 λεπτών), Δημήτρης Ιατρόπουλος (γκάνγκστερ).
Κάπου εμφανίζεται και η Έλενα Ναθαναήλ. Ούτε την… είδα ούτε με είδε.

Τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια: Ένα πτώμα καταλήγει στην εξώπορτα
κάποιου που παριστάνει τον ημεδαπό Λέμι Κόσιον, με το όνομα Άρης Αλεξάνδρου
(ούτε που θέλω να σκέφτομαι πως η ονοματολογική ταύτιση αποτελεί αναφορά στον
ένα και μοναδικό Άρη Αλεξάνδρου. Είπαμε, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι). Από εκεί
και πέρα ο Άρης ξετυλίγει το κουβάρι. Καπνίζει, πίνει, βλέπει σκηνές από
αστυνομικές ταινίες με τον Έντι Κονσταντίν, καταριέται τη ζωή του, κυκλοφορεί
σε καμπαρέ, κοιμάται με κάποια Φένια, πέφτει πάνω στην πρώην, πλακώνει έναν
μπάτσο και ξεσκεπάζει μεγαλοκαρχαρία που έχει αγοράσει όλη την Ελλάδα.

Συμβουλή: Επειδή τα μεγάφωνα σαμποτάρουν την ηχητική μπάντα, σας
συμβουλεύω να την δείτε με αγγλικούς υπότιτλους. Τουλάχιστον έτσι δεν θα
χάσετε λέξη από τις δραματικές ατάκες. Όπως ο μονόλογος του ήρωα, που
συνοψίζει τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου σε τρεις, όλες κι όλες, λέξεις:
«μοναξιά, απόγνωση, απελπισία».

Η φόρμουλα: Έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Δύσκολο είναι να κάνεις θρίλερ;
Περιφέρεις κουρασμένο και αξύριστο ήρωα, κοτσάρεις δυο-τρεις γκόμενες,
ξοδεύεις μερικά μπουκάλια… ουίσκια και κάνα δυο κούτες τσιγάρα, βάζεις
σκηνές Έντι Κονσταντίν, γδύνεις μερικές στριπτιζούδες και μέχρι να πεις κύμινο
καταλήγεις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Φλιπσάιντ του Νίκου Ζερβού η βαριά κουλτούρα με την επωνυμία Κώστας Σφήκας.
Φταίει; Καθόλου. Αφού οι Έλληνες σημειολόγοι της δεκαετίας του ’70 απεφάνθησαν
πως το «Μοντέλο» του ήταν η εικονογράφηση του «Κεφαλαίου» του Μαρξ (!), πώς να
φταίει; Η κατάληξη αυτής της ετυμηγορίας ήταν το Δημοτικό Σχολείο του ’60.
Κάθε φορά που εξ επαγγέλματος είσαι αναγκασμένος να υποστείς Σφήκα, αισθάνεσαι
ως εσωτερικός αυστηρής σχολής των Καθολικών. Παιδί μου – λέει ο πάστορας –
σήκω πάνω και γράψε στον πίνακα εκατό φορές το «δι’ ευχών των αγίων». Έτσι και
χτες.

Τίτλος: «Η γυναίκα της… και ο συλλέκτης. Αλληγορία ΙΙΙ»

Υπότιτλος: Μηδέ γυναίκα, μηδέ συλλέκτης, μα μήτε αλληγορία

Συντελεστές: Κώστας Σφήκας (σενάριο, σκηνοθεσία), Διονύσιος Σολωμός
(ερήμην του) και μουσικές Τρίτου Προγράμματος (ερήμην των)

Υπόθεση: Κολάζ εικόνων και απαγγελία από τη «Γυναίκα της Ζάκυθος»
Δηλαδή… γρι.

Ατάκα: Ποιος γκρεμίζει ένα σάπιο Σύμπαν;

ΜΙΚΡΑ

Εκτός οθόνης

* Απαράδεκτη οθόνη: Αστρονομικά τα νούμερα κόστους του Φεστιβάλ –
1.910.000 ευρώ – αλλά οι προβολές στις αίθουσες «Ολύμπιον 1, 2» είναι χάλια!
Στις περισσότερες ταινίες, τα πλάνα ή τα γράμματα «περισσεύουν» από το πανί
και… πέφτουν κάτω ή ανεβαίνουν στο ταβάνι!

* Εισιτήρια: Τις τρεις πρώτες μέρες του Φεστιβάλ, παρακολούθησαν τις
προβολές 14.743 θεατές – κατά… 15 λιγότεροι από πέρυσι.

* Πρωτοπορία: Τα οκτώ φιλμάκια της Ιρανής βίντεο-αρτ εικαστικής
σκηνοθέτιδος Σιρίν Νεσάτ. Άλλη μία φορά, οι «Νέοι ορίζοντες» του Δημήτρη
Εϊπίδη έδωσαν την ευκαιρία στους σινεφίλ να δουν πειραματικές και
πρωτοποριακές ταινίες.

* Πάρτι κι άγιος ο… Θεός: Είμαστε στην αρχή του Φεστιβάλ, αλλά, ήδη,
έχουμε βαρυστομαχιάσει από τα πάρτι, αφού κάθε ταινία κάνει και το δικό της,
«ξέφρενο», θέλουν να πιστεύουν, πάρτι.