Δρόμοι

Οι διαδηλωτές…

… της Φλωρεντίας μάζεψαν φεύγοντας και τα σκουπίδια. Μέσα στο Παλάτσο
Ουφίτσι, όλοι οι πίνακες βρίσκονται στη θέση τους. Ο Δαυίδ στέκεται ακόμη στο
βάθρο του. Ο Μιχαήλ Άγγελος μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Το ίδιο και η Οριάνα
Φαλάτσι, που, λίγο πριν από τις αντιπολεμικές εκδηλώσεις στη γενέτειρά της
έβλεπε εφιάλτες – έστω και εκεί μακριά στη Νέα Υόρκη, όπου ζει τα τελευταία
χρόνια. Ο Μπερλουσκόνι δεν εισάκουσε τις παροτρύνσεις της. Δεν απαγόρευσε
στους «βαρβάρους» την είσοδο στην ιστορική πόλη. Και οι καραμπινιέροι του
απέφυγαν προκλήσεις σαν και εκείνες που πριν από δύο χρόνια είχαν οδηγήσει στα
αιματηρά επεισόδια της Γένοβας. Η Αντιπολεμική Διεθνής έδειξε στη Φλωρεντία
πως η βία δεν είναι ποτέ απρόκλητη.

Οι «επαναστάτες»…

… έδειξαν ήθος, τόσο που είμαστε βέβαιοι πως όταν κάποτε εισβάλουν στα
χειμερινά ανάκτορα, αυτήν τη φορά δεν θα καταστρέψουν τα μπουκάλια με τη
σαμπάνια – θα την πιουν μέχρι την τελευταία σταγόνα. Αντίθετα, ένα έλλειμμα
ήθους παρατηρείται σ’ εκείνους που κόπτονται κατά των «βαρβάρων». Ένα από τα
θύματα των πολέμων, ίσως το πρώτο, είναι πάντα ο πολιτισμός. Άραβες
αρχαιολόγοι είχαν προτείνει τον περασμένο Μάιο ένα σχέδιο διεθνούς καταδίκης
των καταστροφών που προκαλούν στα παλαιστινιακά μνημεία οι ισραηλινές
επιδρομές στα κατεχόμενα: «Το Ισραήλ δεν σκοτώνει μόνο τους ανθρώπους, αλλά
και την Ιστορία». Το σχέδιο είχε συνταχθεί από αντιπροσωπείες της Αιγύπτου,
της Ελλάδας, της Ουγγαρίας και της Νότιας Αφρικής και καλούσε την ΟΥΝΕΣΚΟ να
χαρακτηρίσει αυτές τις καταστροφές «έγκλημα κατά της κοινής πολιτιστικής
κληρονομιάς της ανθρωπότητας». Ποιος είχε σαμποτάρει εκείνο το σχέδιο; Η
Αμερική.

Έναν ναό…

… της αρχαίας θεάς Ιστάρ από την εποχή του Χαμουραμπί ανακάλυψαν πέρυσι
Ιρακινοί αρχαιολόγοι στην πόλη της Βαβυλώνας, 90 χιλιόμετρα νότια της
Βαγδάτης. Η Ιστάρ ήταν η θεά του έρωτα και της γονιμότητας στη Βαβυλωνία και
την Ασσυρία. Ανάμεσα στα ευρήματα ήταν και μια στήλη από τερακότα – μια μητέρα
θηλάζει το παιδί της – η μοναδική τέτοια στήλη που βρέθηκε ποτέ. Δεν προκαλεί
συγκίνηση μονάχα επειδή είναι τόσο σπάνια, αλλά και επειδή η παράσταση πάνω
της θυμίζει την τωρινή μοίρα των παιδιών της χώρας: πεθαίνουν κατά χιλιάδες
από τις οικονομικές κυρώσεις.

Το Ιράκ…

… είναι απομονωμένο, το καθεστώς και ο πόλεμος τού άλλαξαν το πρόσωπο, του
στέγνωσαν την επιδερμίδα, του άνοιξαν τις φλέβες. Μια χώρα που ποτέ δεν βρήκε
ησυχία, που γνώρισε μεγαλεία, που στέγασε πολιτισμούς και λαούς, από τους
Σουμέριους μέχρι τους Ακκάδες, και που γνώρισε πολλούς εισβολείς, από τους
Πέρσες μέχρι τους Αββασίδες. Από όλους τους εισβολείς περιμένουμε τώρα άλλον
έναν, για να μπορέσουμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ποιος ήταν ο πιο
βάρβαρος από τους βαρβάρους.