… στο «Τora-Τora-Τora»

Ομολογώ ότι είμαι μακριά από την ελληνική πραγματικότητα αυτήν τη στιγμή,
καθώς γράφω για το «Tora-Tora-Tora». Πολύ μακριά, μάλιστα, αλλά η απόσταση μου
κάνει καλό. Βρίσκομαι στην πηγή της πολυεθνικότητας, στην Αμερική. Έχω περάσει
από 14 πόλεις το τελευταίο δεκαπενθήμερο, διδάσκοντας ελληνική μαγειρική σε μη
Έλληνες. Βλέπω από άλλη σκοπιά την προσπάθεια να γνωρίσει και να διδάξει
κάποιος μια ξένη κουζίνα σε ανθρώπους που δεν έχουν καμιά σχέση με αυτήν.
Είναι δύσκολο, ποτέ δεν πετυχαίνεις κάτι αυθεντικό, τα πάντα είναι μια
ερμηνεία.

Έτσι ακριβώς είναι το «Tora-Tora-Tora», ένα εστιατόριο το οποίο ανήκει στον
κλάδο όπου το ντιζάιν ελκύει τους κυνηγούς (και τα θύματα) της μόδας, πολύ
παραπάνω από την ίδια την κουζίνα. Ο χώρος είναι πολύ μεγάλος, με μπαρ στο
κέντρο και άλλο ένα έξω, για τους καλοκαιρινούς μήνες. Το ντεκόρ αποτελείται
από ασιατικά μοτίβα. Κινέζικες λατέρνες, σαν μεγάλα σαλιγκάρια, και βεντάλιες
κρέμονται παντού. Σε μία γωνία έχουν τοποθετήσει lounge. Κάποιος σίγουρα έχει
«σκεφθεί» τον χώρο, αλλά είναι λίγο απρόσωπος…

Η κουζίνα είναι ένα ποτ πουρί από ασιατικές γεύσεις, με πιάτα από την
Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ταϊβάν, τη Σρι Λάνκα, την Ινδονησία και αλλού.
Το πρόβλημα για εμένα εδώ δεν είναι το γεγονός της πανασιατικής προσέγγισης,
αλλά το γεγονός ότι το φαγητό γενικά δεν πείθει, ούτε σαν αυθεντικό αλλά ούτε
σαν «σκεπτόμενη» ερμηνεία. Και αυτό επειδή οι γεύσεις δίνουν την εντύπωση ότι
είναι κατασκευασμένες ίσως με πολλά (πολύ γνωστές σάλτσες κ.λπ.) προϊόντα, τα
οποία δεν αναγκάζουν το προσωπικό μιας κουζίνας, πλέον, να μαγειρεύει. Στο
μενού υπήρχαν ανοιξιάτικα ρολά, ντάμπλιγκς, ασιατικά πιλάφια, ταϊλανδέζικο
κάρι, ινδονησιακό σαμπάλ και ινδονησιακό κοτόπουλο γεμιστό με ζαμπόν (παρντόν,
αλλά πότε άρχισαν να τρώνε το ζαμπόν στη χώρα με τους περισσότερους
μουσουλμάνους στον κόσμο;), ταϊβανέζικη πάπια τηγανητή και ένα σωρό άλλα.

Καθώς αντιμετωπίσαμε τα ενωμένα έθνη των γεύσεων διαλέξαμε την πιο απλή λύση:
σούσι. Το απλό είναι πάντα το καλύτερο τεστ μιας κουζίνας. Εδώ θα λέγαμε ότι
πέρασε, όχι με άριστα, αλλά πέρασε. Το ψάρι ήταν φρέσκο, το κόψιμό του κάτι
λιγότερο από τέλειο, το μέγεθός του off, η παρουσίαση όμορφη. Μετά το σούσι
ταιριάζουν τα σορμπέ και εδώ πήραμε το μάγκο, το ίδιο ακριβώς προϊόν που
βρίσκεις σε σχεδόν όλα τα ασιατικά εστιατόρια της πόλης. Πολύ γλυκό, με μια
υφή σχεδόν σαν μαστίχα. Το τσιζκέικ με σοκολάτα είναι πλούσιο, αλλά σίγουρα η
προέλευσή του δεν είναι η Ασία!

Το αποτέλεσμα: στη μίνι πολυεθνική Αθήνα, χρειάζονται μέρη σαν το
«Tora-Tora-Tora», αν μη τι άλλο, επειδή δίνουν κάποια ευκαιρία να γνωρίσει
κανείς γεύσεις από μια ξένη παλέτα. Η ερμηνεία είναι άλλη ιστορία. Τελικά
εκτός χρόνου και τόπου είναι σχεδόν αδύνατον να δημιουργήσει κανείς, ακόμα και
το πιο απλό πιάτο, με αυθεντικό χέρι.

«Tora-Tora-Tora»: Ανδρονίκου 4 & Τζαφέρη, Γκάζι, τηλ.: 210-3424.994