Μία «Πόλις» για την πόλη

Είναι ένα υπόγειο σ’ ένα στενό του κέντρου, εκεί, δίπλα από την Αγία Σοφία της
Θεσσαλονίκης, είναι κι ένας ηθοποιός («παλιός», λέει για τον εαυτό του, αλλά
εμείς για νέο τον βλέπουμε), είναι και το «κόλλημα» σ’ αυτήν την πόλη, είναι
και η βασανιστική της υγρασία, ήταν πάντα και ο Καβάφης, είναι και δική του
«Πόλις», και όλα αυτά έφτιαξαν έναν νέο θεατρικό χώρο – μια σταλίτσα είναι το
κοίλον του, ίσα που χωράει 35 άτομα. Σαν «γιάφκα» για underground ποιητικά
βραδινά περασμένων δεκαετιών είναι. Όπως και να ‘ναι, ένα μικρό θεατράκι είναι
– βογκάει η πόλη από γυαλιστερά θεατρικά μεγαθήρια, αυτά τα «μικρά», γενικώς,
είναι που λείπουν… Ο χώρος είναι το «Στούντιο Πλεύσις», ο ηθοποιός είναι ο
Νίκος Ναουμίδης – ναι, εκείνος που οι 50+ θυμάστε από το ιστορικό πλέον
Θεατρικό Εργαστήρι της Παρασκευοπούλου, οι 40+ από το επίσης ιστορικό De facto
και οι νεώτεροι από την… επίσης «ιστορική» Πολιτιστική Πρωτεύουσα -, οι
συνεργάτες του (σκηνοθέτης, μουσικοί, σκηνογράφος, παραγωγός) είναι νέοι, πολύ
νέοι άνθρωποι. Το «έργο», συρραφή ποιημάτων του Καβάφη. Η πρόταση; Απλή,
απλοϊκή σχεδόν. Ταύτιση, δημόσια εξομολόγηση, προσωπική αναδρομή με… μόνιμο
σκηνικό: την «Πόλι». Του Καβάφη και τη δική μας.