ΓΝΩΜΗ Ελλάδα, αγάπη μου…

Δεν ήταν λίγοι οι ξένοι μπασκετμπολίστες που άρχισαν να περνούν τα σύνορα την
τελευταία δεκαετία, ενθυμούμενοι πως έχουν παππού από την Αβδέλα Γρεβενών ή
γιαγιά από το Τρίκορφο Φωκίδας…

Παίκτες που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα στην πραγματική τους πατρίδα, είδαν τη
χώρα μας ως τη γη της επαγγελίας.

Ο Λάτσης και ο Μαλατράς (Γιάριτς και Γκούροβιτς) από τη Γιουγκοσλαβία, ο
Μακρής (Νεστέροβιτς) από τη Σλοβενία και ο Αμανατίδης (Ζεβροσένκο) από τη
Ρωσία έπαιζαν στην… αγαπημένη τους Ελλάδα.

Λίγο αργότερα, άρχισαν οι πρώτες… μαγκιές. Ο Γιάριτς πλακώθηκε με…
συμπατριώτες του Έλληνες στο Τράπανι, το 1999, στο πανευρωπαϊκό των Ελπίδων, ο
Γκούροβιτς όποτε είχε την ευκαιρία έβγαζε τη χολή του για την Ελλάδα, ενώ ο
Νεστέροβιτς, χωρίς να έχει παίξει καν στο πρωτάθλημά μας, αξιοποίησε το
ελληνικό διαβατήριο για να παίξει ως κοινοτικός στην Ιταλία!

Το πρόσφατο περιστατικό τού Ζεβροσένκο να φύγει σαν κλέφτης, απλώς
επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ο νεαρός (ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης φέτος στον
Ολυμπιακό) ξέχασε πως όταν ήρθε με τον Τσακαλίδη στην Αθήνα έχοντας ένα
ζευγάρι παπούτσια και μία φόρμα, ο τότε προπονητής της ΑΕΚ Λευτέρης Σούμποτιτς
τούς πήγε μία ντουλάπα ρούχα που πήρε (δανεικά και αγύριστα) από τον καλό του
φίλο Βράνκοβιτς. Κάτι που δεν ξέχασε ο Τσακαλίδης, ο οποίος ακόμα μιλάει με
τον Σούμποτιτς, ενώ τίμησε έστω και για λίγο τα ελληνικά χρώματα χωρίς βέβαια
και αυτός να φερθεί «σπαθί» στη «μαμά πατρίδα».

Όμως, τα παιδιά βρίσκουν και τα κάνουν. Το μεγάλο μερίδιο ευθύνης ανήκει στους
μεγαλοπαράγοντες, που είδαν την ευκαιρία να φέρουν «λαβράκια» με ελάχιστα χρήματα.