ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στιγματισμοί

Ναι, λοιπόν, έτσι είναι τα πράγματα. Στην Ελλάδα υπάρχει μια κατηγορία
ανθρώπων που στιγματίζεται για την ανεπάρκεια του νομίμως και θεσμικώς και όχι
μόνο με το νομοσχέδιο για την εξωσωματική γονιμοποίηση. Οι ανύπανδρες γυναίκες
δεν αποκλείονται μόνο τώρα από τη δυνατότητα να κάνουν εξωσωματική
γονιμοποίηση. Αποκλείονταν πάντα και από την υιοθεσία, κι αυτό είναι χειρότερο
γιατί αφορά παιδιά που υπάρχουν ήδη και που χρειάζονται φροντίδα και αγάπη και
οικογένεια. Τα ιδρύματα, που υποτίθεται ότι ψάχνουν οικογένειες για να
τοποθετήσουν τα παιδιά τους, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να ερευνήσουν την
κατάσταση μιας γυναίκας χωρισμένης, που έχει ήδη παιδιά και ανταποκρίνεται στο
κάλεσμά τους για παροχή οικογενειακής εστίας τα Σαββατοκύριακα. Ναι, ακόμα κι
αυτή η ιδέα, η τόσο προωθημένη, να πηγαίνουν τα παιδιά των ιδρυμάτων σε ένα
σπίτι μόνο για τα Σαββατοκύριακα, χωρίς να δημιουργούνται οικονομικές
υποχρεώσεις, χωρίς να χρειάζονται περίπλοκες διαδικασίες. Ακόμα και γι’ αυτό
το τόσο απλό πράγμα, τα ιδρύματα αποκλείουν και τις ανύπανδρες και τις
χωρισμένες γυναίκες. Ακόμα κι αν έχουν δικά τους παιδιά, δεν δικαιούνται να
φροντίσουν άλλα παιδιά των ιδρυμάτων, ούτε για δύο ημέρες την εβδομάδα, εφ’
όσον απέδειξαν την ανικανότητά τους να ζήσουν με έναν άνδρα. Η ύπαρξη ενός
παιδιού δεν αποδεικνύει την ύπαρξη οικογένειας στο σπίτι, η δυνατότητα ενός
ανθρώπου να προσφέρει φροντίδα, η διακαής επιθυμία του δεν αποτελεί εγγύηση. Η
πολυθρύλητη γυναικεία ανάγκη προσφοράς, το μητρικό ένστικτο, που τόσο υμνείται
κατά τα άλλα, εδώ χλευάζεται κανονικά. Ο χωρισμός και η μοναξιά τιμωρούνται
θεσμικά στη χώρα μας, πάντα τιμωρούνταν. Λες κι από μόνα τους δεν είναι αρκετά βασανιστικά.