Μπρος προκάτ και πίσω ελικοφόρα

Πήγα μια βόλτα, σκαστός από την πρόβα, στη Θεσσαλονίκη. Πήγα να δω μια
παράσταση που χρόνια την κυνηγάω στο Λονδίνο κι όλο κάτι οι δυσκολίες από ‘δω,
κάτι το ρεπερτόριο εκεί, όλο την έχανα. Έφτασα με τον ήλιο ακόμα στη
συμπρωτεύουσα. Έβαφε μέλι το νερό, στο βάθος σχήματα καραβιών κάτω από
τεράστιους γερανούς, ακίνητους στον χρόνο.

Μπήκα στο θέατρο, Θεσσαλονικείς και Αθηναίοι σε μια φαινομενικά ειρηνική
συνύπαρξη (πρόσκαιρη συμμαχία για καλλιτεχνικούς καθαρά λόγους). Έκανα ένα
γύρο το κεφάλι. Πρόσωπα γνωστά και άγνωστα (άγνωστα προς το παρόν, γιατί για
μερικούς που πρωτοβλέπεις είσαι σίγουρος πως κάπου πάλι θα τους ξαναδείς), κι
άρχισα, και ‘γω δεν ξέρω γιατί και πώς, κάτι σαν ανάγνωση βλεμμάτων,
αναγνώριση κινήσεων, αποκρυπτογράφηση μορφασμών. Ναι. Κάτι παράταιρο υπήρχε,
κάτι που δεν έδενε με τον τόπο και τον χρόνο. Το ‘ψαχνα από ‘δω, το
στριφογύριζα από ‘κει, τίποτα. Άπιαστο.

Με τα πολλά άρχισε η παράσταση – διάλειμμα δεν είχε για να ξαναδώ τα πρόσωπά
μας – και όταν πια τέλειωσε, εκεί στο χειροκρότημα, κατάλαβα. Ένιωσα τι ήταν
αυτό που πριν αρχίσει το θέαμα εξείχε παράταιρα στην αίθουσα κι έξυνε την ψυχή
μου. Είχα διαβάσει στα πρόσωπα όλων τη γνώμη τους για την παράσταση που
επρόκειτο να δουν. Ήταν όλοι με την άποψη στο στόμα πριν ανοίξει η αυλαία. Κι
όταν αργότερα ρώταγα έναν έναν, άκουγα την κασέτα να διαλαλεί τα
προαποφασισμένα. Όλα τόσο άσχετα με την παράσταση και τόσο δεμένα με το
πρόβλημά τους.

Ο Αθηναίος διανοούμενος ο ενημερωμένος: «Έξοχο, μεγάλο, αξεπέραστο,
μεταχοροθέατρο, θέατρο συνειδήσεως, αποκρυπτογράφημα»… κι άλλα επίθετα,
ρήματα και ουσιαστικά, ατάκτως ερριμμένα.

Ο ιθαγενής πνευματικός άνθρωπος: «Άρχισε με ένα κρεσέντο αλλά μετά έπεσε.
Καθόλου αρκετά σωματικό, πολύ επιστημονικό, χάθηκε στους δαιδάλους… η γλώσσα
πολύ αντιθεατρική δεν έφασκε στο μεταμοντέρνο, κι άξονας γύρω από μπλαμπλαμπλα
interactive. Στον Ντόρη, απροπό που το είδε και στο Λονδίνο, καθόλου… δεν…
επαρχιώτες παιδί μου, γι’ αυτό ενθουσιάζονται…».

Δυο μαθητές σχολών: «Εντάξει, τι έγινε; Έχουμε δει και καλύτερα. Χαλάρωσε».

Το πρωί στο αεροδρόμιο, μας περίμενε ένα ελικοφόρο από αυτά του ’60 τις αρχές.

– Τι έγινε μάστορα; Μ’ αυτό θα πάμε; Πού είναι τα καλά;

Πετάγεται ένας κυβερνήτης:

– Πούλησε έντεκα Μπόινγκ η Ολυμπιακή εχθές, μ’ αυτά θα πετάμε τώρα…

Κι άνοιξε το προσπέκτους να θυμηθεί πώς λειτουργεί η καρούτα…

– Μην ανησυχείτε, είναι πιο ασφαλή, μόνο που κάνουν λίγο θόρυβο.

Στη στενή άτρακτο, ο θόρυβος (τα πρώτα μίξερ τα θυμάστε με τα 6,8 Ρίχτερ, η
ταραμοσαλάτα;), ο θόρυβος αυτός που συντονίζεται κάθε φορά και με άλλο σημείο
του αεροσκάφους, ήρθε και με αποτέλειωσε. Ψιλοζαλίστηκα και με τις
αναταράξεις, κι επειδή το ελικοφόρο είναι πιο επιρρεπές στα σύρε κι έλα,
άρχισαν οι παραισθήσεις…

… Φορτωμένοι σε μια Ντακότα του ’60, προαποφασισμένοι για ένα μέλλον
φωτεινό, στολισμένο με άνθη λεμονιάς, Χατζιδάκεια άσματα να ποτίζουνε το φως,
η δικαιοσύνη χέρι χέρι με τη χαρά και την ευημερία, σίγουροι δηλαδή για ένα
μέλλον δυναμικό κι ελεύθερο, να προσγειωνόμαστε στο Ελευθέριος Βενιζέλος, κι ο
ιμάντας αντί να φέρνει τις βαλίτσες, να παίρνει εμάς, ατάραχος, και να μας
οδηγεί, αργά και σταθερά, στη μαύρη τρύπα.