ΓΝΩΜΗ Το κίνημα των εποίκων

Πέρα από τα εκλογικά διακυβεύματα της παραίτησης των Εργατικών υπουργών από
την ισραηλινή κυβέρνηση, ο λόγος που την προκάλεσε θέτει ένα θεμελιώδες
ερώτημα σε όλη την ισραηλινή κοινωνία. Σε μια κατάσταση οικονομικής και
κοινωνικής κρίσης που όμοιά της δεν έχει γνωρίσει το Ισραήλ από τη δεκαετία
του ’50, ποιες πρέπει να είναι οι κυβερνητικές προτεραιότητες; Δημιουργία νέων
θέσεων απασχόλησης και προστασία των αδυνάτων, ή κατασκευή νέων οικισμών στα
κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη; Ο Αριέλ Σαρόν επέλεξε τη δεύτερη εκδοχή. Και
αυτή η απόφαση είναι βαθύτατα πολιτική.

Η χρηματοδότηση του εποικισμού από τις δημόσιες υπηρεσίες του Ισραήλ δεν είναι
κάτι καινούργιο. Το ίδιο έκαναν όλες οι κυβερνήσεις από το 1967. Η ανάληψη της
εξουσίας από τον Αριέλ Σαρόν, όμως, οδήγησε σε επιτάχυνση αυτού του
φαινομένου. Το 2001 οι έποικοι εισέπραξαν τέσσερις φορές μεγαλύτερες πιστώσεις
από τις υποβαθμισμένες αστικές ζώνες του Ισραήλ. Στον προϋπολογισμό του 2003,
εκτός από τα 420 εκατομμύρια ευρώ που προβλέπονται για τους οικισμούς,
δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες ακόμη εκατομμύρια θα τους δοθούν μέσα από τον
προϋπολογισμό των μεταφορών, της άμυνας, της βιομηχανίας, της γεωργίας κ.λπ.

Το κίνημα των εποίκων θριάμβευσε. Ακόμη και στους κόλπους του, όμως, πολλοί
ανησυχούν για την εντεινόμενη δράση μιας σημαντικής μειονότητας βίαιων
εξτρεμιστών, που ενοχλούν συστηματικά τους Παλαιστινίους και δεν δίστασαν να
επιτεθούν στον στρατό για να εμποδίσουν την εκκένωση του οικισμού Χαβάτ
Γκιλάντ. Η μειονότητα αυτή υποστηρίζεται από ραβίνους, βουλευτές και
υπουργούς, ενώ χαίρει τουλάχιστον της τακτικής στήριξης ενός μέρους του
γενικού επιτελείου, αφού η συμβολή της στον «πόλεμο» κατά της ιντιφάντας
χαρακτηρίζεται θετική.