Γιαπωνέζικα γράμματα…

Ένας Ιάπωνας μετρ της παραδοσιακής γιαπωνέζικης ξυλογραφίας Ukiyoe με τις
λεπτές σαν πινελιά χαράξεις βρίσκεται στην Αθήνα θα κάνει σήμερα στις 3 και
στις 6 μ.μ. ζωντανή επίδειξη της τέχνης του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Το όνομά του είναι Ιζάμου Αντάτσι και στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ο κύριος
Αντάτσι και η τεχνική της εκτύπωσης που έμαθε από τους προγόνους του έχουν
ανακηρυχθεί εθνικοί θησαυροί. Υπάρχει μάλιστα και ο σύνδεσμος των παραδοσιακών
χαρακτών, στον οποίο προεδρεύει ο 70χρονος χαράκτης που είναι ζωντανός φορέας
μιας τεχνικής ηλικίας 300 χρόνων.

…και αχαριστία

Και στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμα αρκετοί γνώστες παραδοσιακών τεχνών που θα
μπορούσαν επάξια να χαρακτηρισθούν εθνικό κεφάλαιο, φορείς γνώσεων που αν δεν
μεταφυτευτούν, θα σβήσουν τελείως. Αναφέρω, έτσι πρόχειρα τους μαρμαράδες,
τους πιθαράδες – ιδιαίτερα της Κορώνης -, αυτούς που φτιάχνουν τσαρούχια και
φουστανέλες, καμπάνες, μουσικά όργανα, αυτούς που ασχολούνται με την
καλλιγραφία και χίλια δυο άλλα. Δεν τους ξέρει σχεδόν κανείς έξω από τον στενό
κύκλο των ερευνητών επιστημόνων και των μερακλήδων. Μονάχα ένας βραβεύθηκε από
την οργάνωση του ICOMOS Ευρώπα Νόστρα, ο Τήνιος Γιάννης Αρμπιλιάς,
μαρμαροτεχνίτης στην Ακρόπολη, κι αυτός ο φτωχός άνθρωπος δεν είχε τα
εισιτήρια να πάει στο εξωτερικό να παραλάβει το διεθνές βραβείο που του
απονεμήθηκε! Μιας και τον ανέφερα ονομαστικά, να πούμε ότι λαμπρές εξαιρέσεις
στη χώρα μας, όπου το φιλότιμο πάει χέρι με χέρι με την αχαριστία, αποτελούν η
Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως και η Ένωση Φίλων Ακροπόλεως, που
τιμούν τους ανθρώπους οι οποίοι προσφέρουν κάτι σπάνιο ή μοναδικό όσο ζουν.
Ειδάλλως, στην Ελλάδα φαίνεται ότι τηρείται με ευλάβεια το «μηδένα προ του
τέλους μακάριζε». Έτσι, βιαζόμαστε να θάψουμε το ζωντανό εθνικό κεφάλαιο και
κατόπιν το θρηνούμε με την ησυχία μας. Το γιαπωνέζικο παράδειγμα είναι για μας
κινέζικα γράμματα…