Κόλαση – Παράδεισος, δύο τσιγάρα δρόμος

Έβλεπε την παρέλαση στην τηλεόραση, έβλεπε και τα ντοκιμαντέρ, τον Μεταξά,
τρένα να φεύγουν γεμάτα νιάτα, την Πίνδο, την Αλβανία, τους νεκρούς, γυναίκες
να κουβαλάνε τσουβάλια, ξύλα και τραυματίες, το πόδι μέχρι το γόνατο στο
χιόνι.

Πώς πέρασαν όλα; Θυμάται τη μητέρα της, της είχε πάρει το πιο καλό παιδί ο
πόλεμος. Κι αργότερα, γύρω στα ’60, λίγο πριν ξεψυχήσει, να κλαίει και να
οδύρεται «πώς σε ξέχασα εγώ, παιδί μου; Δεν σου ‘χα πει, μανάρι μου, ποτέ δεν
σε ξεχνάω; Ε, πάει πια. Χρόνια έχω να σε θυμηθώ, ούτε ξέρω πόσα».

Ευτυχώς αυτή στάθηκε πιο τυχερή απ’ τη μάνα της. Δεν έχει πόλεμο αυτή για να
της πάρει το παιδί.

Έτσι έλεγε… ως που ήρθε η μαύρη μέρα και της το πήρε και το δικό της ο
αναθεματισμένος. Τουλάχιστον πήγε στον Παράδεισο Αμαρουσίου. Εκεί που ήταν
πριν ένα στούντιο του σινεμά από τον καιρό του βωβού, το γκρέμισαν και χτίσανε
ένα γυάλινο κτίριο του Βωβού. Εκεί τον έχασε τον γιο της. Από τότε που τον
προσέλαβαν – πάνε δύο χρόνια – τέρμα. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Πάλι καλά να
λέει, την ανιψιά της την πήρανε σε πολυεθνική στο κέντρο Πλατεία Συντάγματος,
κόλαση, κόλαση. Ενώ στον Παράδεισο (Αμαρουσίου) μια χαρά το παιδί, περνάει τα
βράδια και το βλέπει μέσα απ’ τα τζάμια από μακριά.

Τους έχουνε πολύ ωραία με τα κομπιούτερ αναμμένα σαν καντηλάκια, να τους
κρατάνε συντροφιά. Κι έτσι όπως είναι το ένα κενοτάφιο πάνω στ’ άλλο και
γυάλινο και φωτισμένο μεσ’ τη νύχτα, έχει ένα… κάνει πλούσιο… κάνει χλιδή.
Τι να κάνει; Αλλάζει η ζωή. Αλλάζει… Την ακούω τις νύχτες να παραμιλάει:

«Δεν αλλάζει μόνο η ζωή. Αλλάζει και ο Θάνατος».