Τριάντα χρόνια «συνήθης ύποπτος»

Μετανάστης στη Γερμανία, πρωταγωνιστής στον αντιδικτατορικό αγώνα, εργάτης

και συνδικαλιστής στην AEG και κατόπιν στα ΗΛΠΑΠ, κατηγορούμενος για τη

δολοφονία του Χρήστου Κασσίμη, ύποπτος για την απόπειρα δολοφονίας κατά του

Γιώργου Ραυτόπουλου, κατηγορούμενος και προφυλακισμένος πλέον για συμμετοχή

στη 17 Νοέμβρη.

Ο Γιάννης Σερίφης, στα τελευταία τριάντα χρόνια βρέθηκε πολλές φορές στο

στόχαστρο των διωκτικών αρχών. Μέχρι τώρα έχει πίσω του μια ερημοδικία από

στρατοδικείο της χούντας για τη συμμετοχή του στην αντιστασιακή οργάνωση 20

Οκτώβρη, μία αθώωση για τον θάνατο του Χρήστου Κασσίμη, ενώ οι υποψίες των

αρχών ότι είχε συμμετοχή στην απόπειρα δολοφονίας του πρώην προέδρου της ΓΣΕΕ

έπεσαν αμέσως στο κενό, αφού ο Γιάννης Σερίφης είχε ακλόνητο άλλοθι: την ώρα

της επίθεσης βρισκόταν σε συνέλευση του σωματείου του, στα ΗΛΠΑΠ.

Στην υπόθεση της εξάρθρωσης της 17 Νοέμβρη το όνομα του Γιάννη Σερίφη ήρθε

πολύ νωρίτερα από τη σύλληψή του στη δημοσιότητα. Ο Σάββας Ξηρός είναι ο

πρώτος που αναφέρει το όνομα του 64χρονου, συνταξιούχου, σήμερα, συνδικαλιστή,

λέγοντας ότι είχε το ψευδώνυμο «Σαρδανάπαλος» και ανήκε στον αρχικό πυρήνα της

οργάνωσης.

Ο Σάββας μίλησε πρώτος

Ο «Μιχάλης» της 17 Νοέμβρη, από το δωμάτιό του στον Ευαγγελισμό όπου

νοσηλευόταν το καλοκαίρι, απέδωσε στον Γιάννη Σερίφη την ιδιότητα του

«στρατολόγου» νέων μελών και ισχυρίσθηκε ότι, όπως είχε ακούσει, είχε πάρει

μέρος στη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, του σταθμάρχη της CIA, στην Αθήνα, τα

Χριστούγεννα του ’75.

Ακολούθησε η προανακριτική απολογία του Χριστόδουλου Ξηρού, ο οποίος αναφέρει

ότι με τον Δημήτρη Κουφοντίνα τον έφερε σε επαφή ο Γιάννης Σερίφης, σε ένα

μαγαζί στα Εξάρχεια, το ’83.

Ωστόσο, πιο επιβαρυντική ήταν η απολογία του εξαδέλφου του Παύλου Σερίφη, που

τον εμπλέκει στη δολοφονία Γουέλς, αλλά καταθέτει επίσης ότι ήδη από το 1979

ήταν «εκτός της ομάδας, γιατί είχε μόλις αποφυλακιστεί από κάποια δίκη που

είχε και διαφωνούσε πολιτικά με τον “Λάμπρο” ως προς την ένοπλη πάλη».

Η Αστυνομία δεν προχώρησε το καλοκαίρι στη σύλληψη του Γιάννη Σερίφη: άφησε τη

Δικαιοσύνη να κρίνει και να αποφασίσει αν αυτές οι καταθέσεις επαρκούσαν για

την άσκηση διώξεων εις βάρος ενός ανθρώπου που είχε και στο παρελθόν βρεθεί

στο στόχαστρό της. Η πεποίθηση ότι ο 18ος, πλέον, υπόδικος για τη 17 Νοέμβρη

ήταν κεντρικό πρόσωπο της τρομοκρατίας στην Ελλάδα υπήρχε στην Αστυνομία,

ωστόσο αυτό που πάντοτε έλειπε ήταν τα αδιάσειστα στοιχεία για την ενοχή του.

«Θα ήταν τουλάχιστον ανόητο να πάρω μέρος σε μια επιχείρηση κατά της AEG: μετά

την απεργία, ό,τι και να συνέβαινε θα ήμουν ο πρώτος που θα έπιαναν», έλεγε

στις αρχές του 1978 ο Γιάννης Σερίφης, όταν καθόταν στο εδώλιο του

κατηγορουμένου για τον θάνατο του Χρήστου Κασσίμη, στη συμπλοκή του Ρέντη.

Η συμπλοκή στου Ρέντη

Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου του 1977 τέσσερις άνδρες επιχείρησαν να

τοποθετήσουν εμπρηστικούς μηχανισμούς στις εγκαταστάσεις της γερμανικής

εταιρείας, στου Ρέντη. Λίγα μέτρα μακριά από τη λαχαναγορά γίνονται αντιληπτοί

από περιπολία της Ασφάλειας. Ακολουθεί κυνηγητό και ανταλλαγή πυροβολισμών.

Πέφτει νεκρός ο 34χρονος οικονομολόγος με σπουδές στη Γαλλία, Χρήστος

Κασσίμης.

Δυο μέρες μετά, συλλαμβάνεται ο Γιάννης Σερίφης και κατηγορείται ότι πήρε

μέρος στη συμπλοκή και ήταν εκείνος που πυροβόλησε και σκότωσε τον Χρ.

Κασσίμη. Μάλιστα, ένα από τα επιβαρυντικά στοιχεία για τον Γ. Σερίφη είναι και

το ότι η γυναίκα του είχε πάει στην κηδεία του Χρ. Κασσίμη, στο Χαλάνδρι. Η

οικογένεια του Χρ. Κασσίμη μηνύει τους δύο αστυνομικούς που είχαν πάρει μέρος

στη συμπλοκή και κάθονται μαζί με τον Γ. Σερίφη στο εδώλιο. Αθωώνονται όλοι.

Με συνδικαλιστική δράση

Τα επόμενα χρόνια ο Γ. Σερίφης εξακολουθεί να αναπτύσσει πλούσια

συνδικαλιστική δράση, μέσα από το σωματείο των ΗΛΠΑΠ. Το όνομά του έρχεται και

πάλι στην επικαιρότητα τον Μάρτιο του ’87, όταν η 1η Μάη αποπειράται να

δολοφονήσει, έξω από το σπίτι του στην Αγία Παρασκευή, τον Γιώργο Ραυτόπουλο,

πρόεδρο, τότε, της ΓΣΕΕ. Οι υποψίες πέφτουν αμέσως και στον Γιάννη Σερίφη.

Όμως, την ώρα της απόπειρας εκείνος προήδρευε σε συνέλευση του σωματείου του,

δεκάδες μάρτυρες επιβεβαίωναν το άλλοθί του και ουδεμία δίωξη προχώρησε εις

βάρος του, μετά τη διατύπωση των υποψιών.

Ο Γιάννης Σερίφης παραμένει ενεργός συνδικαλιστής, αποκτά δύο παιδιά, που

σήμερα είναι φοιτητές στο εξωτερικό. Όταν έρχεται το όνομά του στη δημοσιότητα

το καλοκαίρι, αρνείται κάθε συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση και κάθε

σχέση με τα πρόσωπα που συλλαμβάνονται, εκτός βέβαια, από τα συγγενικά του:

τον εξάδελφό του Παύλο και τον ανιψιό του Θωμά. Γνωρίζει επίσης τους

συμπατριώτες του Ηρ. Κωστάρη και Κ. Καρατσώλη, «τους Θεσπρωτούς».

Έκπληκτος

«Με έκπληξη και οργή παρακολουθώ αυτή την περίοδο την ανάμειξη του ονόματός

μου στις δραστηριότητες της 17 Νοέμβρη και άλλων συναφών οργανώσεων», δήλωνε

στα τέλη του περασμένου Αυγούστου και συνέχιζε: «Δεν είναι η πρώτη φορά που

επιχειρείται η συκοφάντηση και η ομηρεία αγωνιστών, πολιτικών χώρων και

κοινωνικών κινημάτων. Όμως τώρα, και ειδικά στην περίπτωσή μου, η επιχείρηση

ξεπερνά σε φαντασία και ανηθικότητα κάθε προηγούμενο, αφού στηρίζεται σε

ομολογίες ανθρώπων που κατηγορούνται ως μέλη της 17 Νοέμβρη».

Εξακολουθεί να παίρνει μέρος σε διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, όπως εκείνα που

έγιναν στην έναρξη της Διεθνούς Εκθέσεως στη Θεσσαλονίκη και όταν την

περασμένη εβδομάδα κλήθηκε από τους εφέτες-ανακριτές που χειρίζονται την

υπόθεση της 17 Νοέμβρη σε απολογία εμφανίζεται κανονικά και παίρνει προθεσμία

μέχρι την Κυριακή. Προχθές τελικά, προφυλακίστηκε, κατηγορούμενος για

συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη.

Διαφωνίες προκαλεί το ζήτημα της παραγραφής

Διίστανται οι απόψεις περί τού αν το αδίκημα της συμμετοχής σε τρομοκρατική

οργάνωση είναι διαρκές ή αν υπόκειται σε παραγραφή. Οι συζητήσεις για το

συγκεκριμένο νομικό ζήτημα αναζωπυρώθηκαν με αφορμή την άσκηση ποινικής δίωξης

και την προφυλάκιση του Γιάννη Σερίφη, ο οποίος, σύμφωνα με το κατηγορητήριο

που έχει συνταχθεί εις βάρος του, συμμετείχε στη 17 Νοέμβρη στην αρχική της

φάση και, όπως προκύπτει από την απολογία του εξαδέλφου του Παύλου Σερίφη,

είχε λάβει μέρος στη δολοφονία του σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα Ρίτσαρντ

Γουέλς το 1975.

Η εναντίον του ποινική δίωξη στηρίζεται, όπως είναι γνωστό, στις απολογίες των

Σάββα και Χριστόδουλου Ξηρού, καθώς και σ’ εκείνη του Παύλου Σερίφη, αλλά

επειδή το αδίκημα της ανθρωποκτονίας είναι δεδομένο ότι παραγράφεται με την

παρέλευση 20ετίας, ο Γιάννης Σερίφης αντιμετωπίζει μόνο την κατηγορία της

συγκρότησης και ένταξης σε εγκληματική οργάνωση.

Χωρίς αναδρομική ισχύ

Η υπεράσπιση του 64χρονου βιομηχανικού εργάτη, όπως αυτοχαρακτηρίζεται,

υποστηρίζει πως και το αδίκημα αυτό έχει παραγραφεί «καθώς στο κατηγορητήριο

δεν περιγράφονται περιστατικά πριν από το 1982 και ο πρόσφατα ψηφισθείς νόμος

δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ που να καθιστά δυσμενέστερη τη θέση του

κατηγορουμένου».

Ο κ. Σπύρος Φυτράκης, πληρεξούσιος δικηγόρος του Γιάννη Σερίφη, θεωρεί

αυτονόητο πως εφόσον το αδίκημα φέρεται να έχει διαπραχθεί πριν από την ψήφιση

του ισχύοντος αντιτρομοκρατικού νόμου έχει ούτως ή άλλως χαρακτήρα

πλημμελήματος και κατά συνέπεια έχει παραγραφεί με την παρέλευση της 8ετίας.

Το στιγμιαίο αδίκημα

Σύμφωνα με την κρατούσα άποψη ωστόσο, η κατηγορία της συμμετοχής σε

τρομοκρατική οργάνωση που φέρει χαρακτήρα κακουργήματος δεν είναι στιγμιαίο

αδίκημα (όπως η ανθρωποκτονία π.χ.), αλλά, θεωρητικά, εξακολουθεί να τελείται

έως ότου εξαρθρωθεί η οργάνωση, εφόσον ο χρόνος αποχώρησης κάποιου μέλους της

δεν τεκμηριώνεται με αποδεικτικά στοιχεία.