Λυόμενη πατρίδα και λαιμοδέτης ασορτί

Δυο Κυριακές κάνω ένα ταξίδι προς τα πίσω. Γυρνάω στη Σαλαμίνα να ψηφίσω.
Παίρνω ξανά τους δρόμους ανάποδα που με φέρανε ως εδώ. Περνάω από ένα κομμάτι
της Αττικής οδού (μερικές σκηνές από 2004) μετά Πέτρου Ράλλη, σ’ όλη τη
διαδρομή αφίσες, αφίσες, αφίσες, βρωμίζουν την πόλη με το σύνθημα μια «πόλη
καθαρή». Τα πρόσωπα των υποψηφίων, οι κυρίες, μεταξύ εξωφύλλου λάιφ στάιλ και
παρουσιάστριας πρωινάδικου. Οι κύριοι, μεταξύ κλινικάρχη στα Σεπόλια και
μεταγιάπη χασοδίκη. Κατεβαίνω στο Πέραμα, τα σπίτια ανέβηκαν απάνω στο βουνό,
σκαρφαλωμένες πολυκατοικίες στα βράχια έτοιμες να κατρακυλήσουν στο πρώτο
φύσημα του αέρα. Στη θάλασσα σαπίζουν τα καράβια. Η σκουριά τους, βάφει το
νερό. Στο φέρι μπόουτ δίπλα, ένας φίλος από πολύ παλιά, δεν μπορώ να του
μιλήσω, γιατί μιλάω στο κινητό για φωτισμούς, ήχους, μικρόφωνα και σλάιτς (δεν
έχω άλλη ώρα κι έρχεται λαχανιασμένη η πρεμιέρα). Ο φίλος χειρονομεί πίσω απ’
το τζάμι του χρόνου. Γερό γυαλί, δεν σπάει. Στην αυλή του σχολείου όλα έχουν
αλλάξει. Το παλιό κτίριο έχει στριμωχτεί ανάμεσα σε σκάλες, μπετό, αλουμίνιο
και γυαλί, η αυλή μεγάλωσε, έχασε το σχήμα της μνήμης. Μόνο ένας ευκάλυπτος
στην άκρη, όμοιος κι απαράλλαχτος στον χρόνο, δείχνει το παρελθόν.

Ψηφίζω. Βγαίνω στον δρόμο που περπάτησα μικρός. Βλέπω στο βάθος να τρεμοπαίζει
γαλάζιο το νερό. Μετράω στο κοντέρ την απόσταση. 450 μέτρα. Μικρός, μου
φαινότανε το πιο μακρύ ταξίδι να κατέβω μέχρι τη θάλασσα. Στη μέση τού τότε
χωματόδρομου σ’ ένα ξερό πηγάδι μετράγαμε με τον κούφιο ήχο της πέτρας το
βάθος του. Πηγάδι σκοτεινό, υγρό, που είχε από χρόνια στερέψει. Τώρα άσφαλτος.
Πιο κάτω, ανάμεσα στα λυόμενα προκάτ, μια συκιά σημαδεύει ένα άλλο πηγάδι
ζωντανό και γάργαρο με μαγκάνι. Γέρικο το άλογο, γύρναγε γύρω-γύρω όλη μέρα κι
ανέβαζε με τους κουβάδες κρύσταλλο το νερό.

Ψάχνω να βρω τον τύμβο των Σαλαμινομάχων. Μου δείχνουν κάτι λαμαρίνες που
οξειδώνουν τον χρόνο. Γυρνάω στην Αθήνα. Το βράδυ βγαίνω πάλι στο γυαλί. Με
σφίγγει η γραβάτα, ξένη στον λαιμό μου. Βραχνάς. Λέω κοινοτοπίες. Μ’ ακούω και
πλήττω. Λύνω τον λαιμοδέτη. Ακούω τον ήχο κούφιο στο ξεροπήγαδο. Πόσο βαθύ να
είναι το χάσμα;

Πέφτω για ύπνο αργά. Ακουμπάω το μάγουλο στο μαξιλάρι. Σε λίγο η καθέλκυση στα
σκοτεινά νερά του ύπνου.

Με διαλέγει ένα όνειρο και ζούμε δροσερά, ηλιόλουστα κι ευτυχισμένα.