Συναισθήματα φλαμπέ

Ο άντρας της «Φάρμας» έτσι πρέπει να είναι. Και κουβαλητής και… κλαμένος

Συναισθήματα εξαγριωμένα, ξεσπάσματα, άνθρωποι που μοιάζουν στα πρόθυρα
νευρικής κρίσης, άντρες που περιποιούνται ολημερίς τους καλοφουσκωμένους μυς
τους για να το ρίξουν στο μαύρο δάκρυ τις νύχτες, μπροστά σε ψύχραιμα κορίτσια
που τους έχουν μονίμως υπό κρίση, στη «γωνία», ζητώντας τους να αποκαλύψουν
τον βαθύτερο εαυτό τους, ένας μικρόκοσμος σε γυάλα που προσφέρει πρότυπα να
ταυτιστεί το φιλοθεάμον κοινό.

Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι πρόκειται για πρότυπα μιας τηλεοπτικής
«θηλυκότητας», καθώς αυτή επιβάλλει η σαπουνοπερική δομή των θεαμάτων του
είδους. «Μονομάχοι» με 200 πους απς ημερησίως στο ενεργητικό τους και κλαίνε
σαν μωρά παιδιά, επειδή δεν τους «αποδέχονται» οι μόλις δέκα ημερών
συγκάτοικοί τους. Είδαμε τον Βασίλη, τον βαρύ και ασήκωτο φάρμερ, που
επιδεικνύει μπράτσα και αγριάδα, να θυμώνει όταν προτάθηκε για αποχώρηση από
τη Φάρμα, να μονομαχεί με τον κ. Γιώργο, να κερδίζει την παραμονή του και
κατόπιν να ξεσπάει σε λυγμούς, γιατί οι «συμπαίκτες» του έδειξαν πως αγαπούσαν
τον κ. Γιώργο περισσότερο. Άνθρωποι ευάλωτοι, λοιπόν, που διψούν για
αναγνώριση. Και εμείς χαζεύουμε την ψυχή τους που πυρπολείται από τη δύναμη
της ταχύτητας με την οποία θέλει να χορτάσει αγάπη και προσοχή.

Η προσομοίωση είναι συγκλονιστική και οι προοπτικές που φαίνεται να
ανοίγουν με του είδους τα τηλεθεάματα δίνουν μια άλλη αίσθηση ζωής, όπου όλα
γίνονται γρήγορα, μοιάζουν πολύ έντονα, φλογισμένα, ταράζουν τις ψυχές,
φαίνονται «αυθεντικά». Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν μικρόκοσμο
εργαστηρίου που δίνει την αίσθηση μιας εκ-θήλυνσης της ζωής. Οι γυναίκες πιο
ανθεκτικές στις συναισθηματικές δυσκολίες, ακόμη κι αν δεν τα καταφέρνουν στο
κόψιμο των ξύλων, είναι εκείνες που επιβάλλουν την οργάνωση των σχέσεων και
καθοδηγούν με τον τρόπο τους την έκφραση των συναισθημάτων. Οι άντρες, πιο
δυσκίνητοι και πιο ορμητικοί στις αντιδράσεις τους, ξεσπούν και αποκαλύπτονται
πιο γρήγορα.

Ο φακός επιλεκτικός ζουμάρει στη δράση, το μοντάζ συνοψίζει και το
αποτέλεσμα είναι συναρπαστικό. Το πρόσωπο της μελαχρινής Ελένης την ώρα που
συννεφιάζει καθώς συνειδητοποιεί ότι στη μονομαχία μεταξύ Βασίλη και κ.
Γιώργου θα νικήσει ο πρώτος και δεν φαίνεται να θέλει κάτι τέτοιο, το βλέμμα
της ξανθιάς Πέτρας που έχει γεμίσει αγωνία γιατί επίσης δεν επιθυμεί να
νικήσει ο Βασίλης, οι λυπημένες εκφράσεις του Αλέξανδρου, του Κώστα, του Ίζυ
και, στο τέλος, την ώρα του αποχωρισμού με τον κ. Γιώργο το κλάμα με λυγμούς
του γοητευτικού Γιώργου ανέβασαν τους τόνους της έντασης. Οι λυγμοί του Βασίλη
κατόπιν, του νικητή, που εμφανίστηκε αγέρωχος στη μονομαχία και σίγουρος για
τον εαυτό του, αλλά κατέρρευσε μόλις συνειδητοποίησε ότι οι συγκάτοικοί του
προτιμούσαν να χάσει και να αποχωρήσει, ήταν το αποκορύφωμα του υπερθεάματος.

Συναισθήματα-φλαμπέ, ψυχές στο μικροσκόπιο, σχέσεις εφήμερες που οι
σκληρές συνθήκες και η παρουσία του φακού τις νομιμοποιεί σαν να ‘χουν πάρει
την έγκριση του χρόνου, αναπαράσταση ζωής σε μικρούς ορίζοντες και χαμηλά
μέτρα, που τα ξεσπάσματα των ψυχών τα κάνουν να μοιάζουν μεγαλειώδη. Η αλήθεια
έχει παραχωρήσει τη θέση της στην αληθοφάνεια και αυτό μας φαίνεται
συγκλονιστικό, το «βλέπω» ταυτίζεται με το «γνωρίζω», με το «έχω καθήκον», με
το «αισθάνομαι», κι αυτό που μοιάζει βαθύ είναι ρηχό, όσο λίγος είναι και ο
χρόνος που το προκάλεσε. Ακόμη κι έτσι όμως, στην αγωνιώδη αναζήτηση
ταυτότητας των σύγχρονων ανθρώπων οι ρωγμές των αρσενικών χαρακτήρων που
παρακολουθούμε στη Φάρμα θα ήταν ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τα καινούργια
πρότυπα που αναδεικνύουν, όπως και η υπόγεια δύναμη της θηλυκής ευελιξίας, που
φαίνεται ανάγλυφη. Κρίμα που οι εικόνες ούτε ψεύδονται, αλλά ούτε λένε και την
αλήθεια, η οθόνη είναι μονωτική και το σύμπαν εισχωρεί στη ζωή μας, αλλά δεν
την επηρεάζει.