Οι πέτρες που έγιναν μπλουζ

Η μόνη επιλογή είναι να περιμένεις. Να αδειάσει ο ουρανός από τη μαυρίλα, να
καθαρίσει η πόλη από τη χαρτούρα, να ξαναβγούν τα μπλουζ στην επιφάνεια –
μήπως και ο κόσμος μπορέσει να τα ακούσει. Υπάρχει πάντα ανταμοιβή.

Stony Road Chris Rea (Fm records)

Γιατί βρέχει πέτρες στο μονοπάτι του καλού ανθρώπου; Και σε ποια ερμηνεία να
δώσουμε βάση; Στην πίστη; Στην επιστήμη; Στον καιρό που, έτσι κι αλλιώς,
μάθαμε – πάνω-κάτω – πώς να τον διαβάζουμε; Κοτρόνες και ατυχίες έφτιαξαν
βουνά μπροστά από τον Κρις Ρία, ο «Δρόμος στην Κόλαση» (Road to Hell), που
τραγουδούσε παλιά, πέρασε από την προσωπική του ζωή. Καθάρισε τις πέτρες
εκείνος που κανέναν δεν είχε βλάψει στις περιπλανήσεις του και βρέθηκε να
κάθεται παρέα με τα μπλουζ κι εκείνα να ακούνε τον καημό του. Δεν ξέρω πώς
δουλεύουν όλα αυτά (με κάποιον τρόπο θα γίνεται), αλλά μπορώ να φανταστώ τη
μουσική να ανεβαίνει στην ψυχή του λυτρωτική, να βγαίνουν τα τραγούδια
αβίαστα, απέριττα, με τη μυρωδιά των αυθεντικών μπλουζ που έχουν «τυπωθεί»
πάνω στις συνθέσεις. Ο Βρετανός κατεβαίνει στον Αμερικανικό Νότο, σαν να
πιστεύει ότι εκεί θα προσέξουν πιο καλά την πικραμένη του ιστορία. Κι ανοίγει
την καρδιά του με το Dancing The Blues Away, βάζει το χέρι στην πληγή με το
Easy Rider, ψάχνει τα σημάδια στο Mississippi 2 και πασχίζει να βρει γιατί ο
καλός Θεός πήρε κάθε χαμόγελο από πάνω του (στο πιο συγκινητικό απ’ όλα When
The Good Lord Talked To Jesus). Πάντα ο Κρις Ρία θα είναι η φωνή που
προσέχεις. Στο Stony Road όμως θα είναι η ψυχή, πρώτα, πάνω ακόμη και από τη
φωνή.

Για πολλούς τα μπλουζ είναι βιοποριστική εργασία, για άλλους συνταγή από τον
γιατρό και για μερικούς μοιρολατρική στάση ζωής. Για τον Ρία αυτή τη στιγμή
είναι ανάγκη, το οξυγόνο του, αυτό που τα άλλαξε όλα όταν έβαλε στο πικάπ έναν
δίσκο του Τζο Γουόλς και εγκατέλειψε μια για πάντα τα παγωτά που πουλούσε στο
Μίντλεσμπρο η οικογένεια. «Ξαφνικά» – είχε πει – «διαλύθηκαν τα σύννεφα. Άμεση
θεραπεία από την κατάθλιψη».

Hometime Alison Moyet (V2)

Με στοιχεία πια, μία από καλύτερες φωνές της Βρετανίας, η Άλισον Μουαγέ άφησε
τον χρόνο να κυλήσει σαν να ήξερε πως η αναμονή θα κάνει την επιστροφή ακόμη
καλύτερη. Οκτώ χρόνια δεν είναι λίγα, για την κυρία που όποιο τραγούδι αγγίζει
το ανεβάζει μερικές σκάλες πιο πάνω – το ζήτημα είναι να υπάρχει το τραγούδι
που αξίζει την αναβάθμιση. Κι εδώ στο Hometime όλα δουλεύουν προς τη σωστή
κατεύθυνση. Τα πομπώδη χρόνια της δεκαετίας του ’80 είναι ξεχασμένο παρελθόν
και η κ. Μουαγέ φαίνεται να ξέρει καλά πού να στρέψει την προσοχή της. Στα
στούντιο του Μπρίστολ λοιπόν, όπου ακόμη και οι νότες που πέφτουν στο πάτωμα
δεν είναι για την καθαρίστρια, η κυρία συνεργάζεται με τους Insects, οι οποίοι
έχουν δημιουργική σχέση και με τους Massive Attack και με την Γκόλντφραπ, έτσι
που μελωδία και ατμόσφαιρα, συνθέσεις και ενορχηστρώσεις καταλήγουν σε
δεκατρείς από τις πιο όμορφες στιγμές της τελευταίας μουσικής σοδειάς.

GU023 Barcelona James Lavelle (Planetworks)

Στους δρόμους και πάλι με τη σειρά της Global Underground, και πρωταγωνιστή
αυτήν τη φορά τον Τζέιμς Λαβέλ, από τα πλατό της Μπαρτσελόνα. Από τη μία, η
πόλη που προστάζει να περάσεις καλά, απ’ την άλλη οι κάμερες που σημάδευαν τον
«Εκκεντρικό Εγγλέζο», ενώ άλλαζε μουσικές στην κονσόλα, η βραδιά αποδείχθηκε
εξαιρετικά εποικοδομητική όσον αφορά στο σενάριο από χάουζ και τεκ-χάουζ ώς
ντιπ-χάουζ και φανκ και για όσους αυτά είναι απλώς άλγεβρα – ας φανταστούν μια
Μπαρτσελόνα να δονείται από μουσική (κι ας μην είναι φλαμένκο). Η ενασχόληση
του ντιτζέι μας (και παραγωγού και μουσικού παράγοντα επίσης) με λονδρέζικο
Fabric οξύνει ακόμη περισσότερο τη μουσική του ετοιμότητα. Η Global
Underground, ως γνωστόν, το ψάχνει το πράγμα.

Όνομα και διεύθυνση

* Ο κόσμος όλος ένα κλαμπ (οι ντιτζέι πολλοί) κατά τη φιλοσοφία της
Global Underground. Ο πλανήτης γύρω από ένα πικάπ. http: //www.globalundergound.co.uk

* Strictly Rythme έκλεισε και άλλα όχι και τόσο κακά νέα. http: //www.muzik.co.uk

* Διαβάστε το ημερολόγιο της Άλισον Μουαγέ, στο πολύ κομψό σάιτ http: //www.alisonmoyet.com