Δρόμοι

Ένα μάθημα…

… σε εκείνους που εύκολα υποκύπτουν σε γενικεύσεις και απλοποιήσεις, σε
εκείνους που βλέπουν μόνο ένα πρόσωπο στην Αμερική, το άσχημο και το κακό.
Έτσι θεωρεί στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα «Λε Μοντ» τη βράβευση του Τζίμι
Κάρτερ με το Νόμπελ ειρήνης. Γιατί στο πρόσωπο του Τζίμι Κάρτερ, η επιτροπή
του βραβείου Νόμπελ αποφάσισε να βραβεύσει την «άλλη Αμερική». Ο Κάρτερ είναι
και αυτός το ίδιο Αμερικανός όσο και ο Τζορτζ Μπους, χωρίς να χρειάζεται να
κάνει επίδειξη υπερπατριωτισμού ή να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τη
διεθνή κοινότητα.

Η κρίση…

… της Ιστορίας για τα χρόνια που ο Τζίμι Κάρτερ έμεινε στον Λευκό Οίκο
(1976-1980) δεν είναι ακόμη οριστική. Για άλλους ήταν ο άνθρωπος που οι
δισταγμοί του οδήγησαν την Αμερική στην ταπείνωση από το Ιράν, που οι
ανησυχίες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα άφησαν ελεύθερο πεδίο στους
Σοβιετικούς, που η πολιτική του έδωσε στη χώρα μιαν εικόνα αδυναμίας, την
οποία ήρθε αργότερα να «διορθώσει» ο Ρόναλντ Ρίγκαν. Και για άλλους ήταν ο
αρχιτέκτονας της αιγυπτοϊσραηλινής ειρήνης που άλλαξε το πρόσωπο της Μέσης
Ανατολής, ο άνθρωπος που αποκατέστησε σχέσεις εμπιστοσύνης με τη Λατινική
Αμερική.

Η πολιτική δράση…

… του Τζίμι Κάρτερ δεν σταμάτησε με την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Δεν έγινε ένας από εκείνους τους πρώην προέδρους που τριγυρίζουν από συνέδριο
σε συνέδριο μόνο και μόνο για να αυγατίσουν τον τραπεζικό λογαριασμό τους –
όπως ο πατήρ Μπους και ο Μπιλ Κλίντον. Ακόμη και ως «πρώην», εξακολούθησε να
ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη και την ειρήνη, για τον ειρηνικό διακανονισμό
των διεθνών διενέξεων. Υπερβολικά καλοπροαίρετος; Υπερβολικά ιδεαλιστής; Ίσως.
Είναι όμως και αυτός εκπρόσωπος μιας «άλλης» Αμερικής, μιας Αμερικής που
πιστεύει πως όλες οι πολιτικές κρίσεις έχουν την ειρηνική λύση τους. Άραγε πού
είναι αυτή η Αμερική; Μάταια θα την αναζητήσουμε σήμερα στον Λευκό Οίκο ή στα
μεγάλα μέσα ενημέρωσης (αυτά, άλλωστε, ποτέ δεν χαρίστηκαν στον Τζίμι Κάρτερ).
Θα τη βρούμε όμως στις μοναχικές φωνές που εναντιώνονται στον μιλιταρισμό στο
Κογκρέσο, θα τη βρούμε στα προοδευτικά πανεπιστήμια όπου διδάσκουν άνθρωποι
σαν τον Γκαλμπρέιθ και τον Τσόμσκι, θα τη βρούμε στους δρόμους και τις
πλατείες, όπου πυκνώνουν οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις.

Η βράβευση…

… του Τζίμι Κάρτερ είναι σαφές πως είναι μια πολιτική πράξη: μια καταδίκη
της πολιτικής που ακολουθεί ο πρόεδρος Μπους έναντι του Ιράκ. Η Αμερική έχει
πολλά πρόσωπα. Αν εμείς επιμένουμε να δείχνουμε με αποστροφή το πρόσωπο που
ενσαρκώνει ο Τζορτζ Μπους, είναι επειδή είναι το πιο άσχημο. Όμως, η Αμερική
που ενσαρκώνει ο Τζίμι Κάρτερ είναι διαφορετική από την «επίσημη» Αμερική:
είναι η Αμερική που αξίζει το βραβείο Νόμπελ ειρήνης.