…στο «Μετόχι»

«Οι γείτονες νόμιζαν ότι ήμασταν μια θρησκευτική αίρεση»!, έλεγε ο ζωγράφος
Νίκος Παπαδάκης για το ντεκόρ της ταβέρνας του, το «Μετόχι», που βρίσκεται
λίγα βήματα από την Μεσογείων, κοντά στα έργα του Αττικού Μετρό.

Στεγάζεται σε ένα μαγαζί στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας. Από εκεί και πέρα
όμως, αρχίζει η μοναδικότητα. Η αυλή είναι περιφραγμένη με ένα ξύλινο τείχος.
Μπαίνεις από μια μεγάλη καστρόπορτα με κίτρινες και μπλε γεωμετρικές πινελιές.
Η αυλή είναι στολισμένη με πέτρινα, μαρμαρένια και μεταλλικά γλυπτά. Ακόμα και
τα τραπέζια μοιάζουν με γλυπτά. Ο χώρος είναι εντυπωσιακός. Κάθε χιλιοστό
τοίχου είναι ζωγραφισμένο με τοιχογραφίες που μοιάζουν με εκκλησιαστικές
εικόνες. «Θέλαμε να δώσουμε ένα αναμφισβήτητο ελληνικό χρώμα στον χώρο», λέει
ο ιδιοκτήτης. Εκθέτουν δυο-τρεις φίλοι του, δύο είναι γλύπτες και ένας
φτιάχνει ξύλινα καράβια. Τα Σαββατοκύριακα η ταβέρνα μετατρέπεται και σε
μουσική σκηνή, με έμφαση στην παραδοσιακή ελληνο-ανατολίτικη μουσική.

Το φαγητό στο «Μετόχι» είναι πολύ ωραίο, πολύ σπιτικό και πολύ νόστιμο, τόσο,
που ζητήσαμε να τυλίξουμε για το σπίτι αυτά που δεν φάγαμε, κάτι πιτάκια και
άλλα, και η πεθερά μου η οποία τα δοκίμασε την επομένη νόμιζε ότι τα έφτιαξα
εγώ. Το γευστικό κέντρο του ενδιαφέροντος στο «Μετόχι» είναι το απόμακρο νησί
της Λήμνου, απ’ όπου κατάγεται η γλυκύτατη μαγείρισσα. Μέχρι τα 19 της έζησε
εκεί, και μέχρι σήμερα οι δικοί της στέλνουν το σπιτικό, θαλασσολουσμένο τυρί
μελίπαστο. Μας έφερε μια μερίδα. Ήταν πολύ καλό, αλμυρό μεν αλλά πλούσιο.

Δοκιμάσαμε μια σαλάτα με βορειοελλαδίτικη χροιά, από παντζάρια, μήλο, καρύδι
και γιαούρτι, όλα πολύ ψιλοκομμένα. Ήταν νόστιμη και ισορροπημένη. Το «χέρι»
της μαγείρισσας είναι μετρημένο και σεμνό. Στην τέχνη της φαίνεται ότι
επιδιώκει αποτελέσματα απαλά και ισορροπημένα, χωρίς εκρήξεις γεύσεων στο
στόμα. Οι δύο πίτες είχαν μια νοσταλγική, γιαγιαδίστικη νοστιμιά. Οι στριφτές
χορτόπιτες με το σπανάκι τους, τα μυρώνια τους και τα άλλα αρωματικά ήταν πολύ
ωραίες, μόνο που μας ήλθαν λίγο κρύες. Οι τυρόπιτες στο τηγάνι ήταν πάρα πολύ
καλές. Σπιτικές, το ‘παμε αυτό, αλλά τέλειες στην εκτέλεσή τους. Οι ντολμάδες
γιαλαντζί, τα φύλλα σκούρο πράσινα σαν δάσος το σούρουπο αλλά γυαλιστεροί σαν
μετάξι, ήταν πολύ καλοί. Οι μελιτζάνες είναι άλλο ένα πιάτο με
βορειοελλαδίτικες έως τούρκικες χροιές: μαλακές, ελαφρά τηγανισμένες φέτες
τυλιγμένες γύρω από σφιχτές μπουκιές από κιμά, τόσο σφιχτές που θύμιζαν
λουκάνικο. Το κοτόπουλο στη γάστρα με πορτοκάλι και λεμόνι βγαίνει πάρα πολύ
τρυφερό. Όλη η νοστιμιά των εσπεριδοειδών είναι στην πέτσα. Το ψωμί, με άρωμα
μαστίχας, είναι σπιτικό. Το κρασί είναι χύμα καλό από το Κορωπί. (Έχει και
εμφιαλωμένα το «Μετόχι», αλλά οι άνθρωποι είναι της σχολής «του αγνού χύμα»).
Μέσα στο μοναστικό αλλά θερμό περιβάλλον στο «Μετόχι», η αγνότητα και η
απλότητα στη γεύση υπερισχύουν. Στο τέλος, όμως, σε παρασύρουν στην αμαρτία: Ο
διάβολος είναι ένα χοντρό κομμάτι από κορμό, με φουντούκια, δύο σιρόπια, πάρα
πολλές θερμίδες και ασυγχώρητη νοστιμιά! Πίσω από κάθε καλλιτέχνη ταβερνιάρη
είναι μια γυναίκα που μαγειρεύει! Προσοχή: το σέρβις είναι ακόμα λίγο άτσαλο.

«Μετόχι»: Βύρωνος 13, Κάτω Χαλάνδρι. Τηλ. 010-6752775