ΜΠΡΑΪΑΝ ΜΑΚΝΕΪΡ «Ζούμε τον πολιτισμό του στριπτίζ»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Τα τελευταία χρόνια, διαβρώθηκαν οι ηθικοί εξαναγκασμοί γύρω από το σεξ. Οι |
«Λίγο περισσότερο σεξ, παρακαλώ»… Ο ερευνητής από το Πανεπιστήμιο του
Stirling, Brian McNair (Μπράιν ΜακΝέιρ), παρακολουθεί και μελετά τη σεξουαλική
επανάσταση, που συμβαίνει τώρα και εξαπλώνεται παντού. «Η καθημερινότητα, η
διασκέδαση, η ενημέρωση, η ιδεολογία – ο σύγχρονος πολιτισμός στο σύνολό του –
είναι πια εμφανώς ερωτικός. Η κουλτούρα μας “ενηλικιώθηκε”. Οι δυτικές,
καπιταλιστικές, κοινωνίες μοιάζει να ωρίμασαν σεξουαλικά. Κινούνται πλέον στη
σφαίρα του πορνό, χωρίς ενοχές – χωρίς τον εφιάλτη του “εκφυλισμού των ηθών”.
Όσοι επιμένουν να επιδίδονται σε μια γενικόλογη κριτική, απομονώνονται από τα
γεγονότα, από την πλειοψηφία, από την πορνογραφία που είναι πανταχού παρούσα».
Ο Brian McNair μιλάει στα «ΝΕΑ» για έναν σεξουαλικό πολιτισμό, για τον
ερωτισμό των εικόνων που προβάλλονται παντού και… «μπορεί να μην το
συνειδητοποιούμε, αλλά χρησιμοποιούνται για να πουλήσουν οτιδήποτε επιθυμεί η
ψυχή μας – κυρίως, να πουλήσουν την ίδια την επιθυμία». Διδάσκει στο Τμήμα
Κινηματογράφου και ΜΜΕ του Stirling, εργάζεται στο ερευνητικό ινστιτούτο του
Πανεπιστημίου για τα media, είναι κοινωνιολόγος (από αυτή τη σκοπιά εξετάζει
τη δημοσιογραφία, την τηλεόραση, το σινεμά, το… σεξ), ενώ, πριν από μερικούς
μήνες, προκάλεσε μεγάλη συζήτηση στη Βρετανία με το βιβλίο του «Striptease
Culture» («Η κουλτούρα του στριπτίζ» – από τις εκδόσεις Routledge, κοστίζει
περίπου 23 ευρώ).
Περιγράφει και εξηγεί την έκρηξη της σεξουαλικότητας στον πολιτισμό τού
σήμερα. «Κατ’ αρχήν, το φεμινιστικό κίνημα και οι ομάδες που υποστηρίζουν τα
δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν φέρει τη
σεξουαλικότητα στην ημερήσια διάταξη. Συζητήσεις (στα media, στην τηλεόραση,
στο σινεμά) για τη θηλυκότητα, τον ανδρισμό, την ομοφυλοφιλο-φοβία,
δημιουργούν οικειότητα σε θέματα που πριν από μερικά χρόνια δεν άγγιζε κανείς.
Η επιδημία του AIDS προκάλεσε επίσης δημόσια συζήτηση γύρω από θέματα
σεξουαλικής συμπεριφοράς. Δεν μπορείς να μιλήσεις για ασφαλές σεξ, αν δεν
μιλήσεις για το σεξ – για το “γιατί είναι επικίνδυνη η πρωκτική επαφή”, για το
αν ο στοματικός έρωτας μπορεί να μεταδώσει τον ιό, κ.λπ. Τέτοια ερωτήματα
τίθενται πια στις σχολικές αίθουσες, στις επιχειρήσεις, στα υπουργικά
συμβούλια, και οι δυτικές κοινωνίες δεν μπορούν παρά να βρουν μια γλώσσα για
να απαντήσουν, για να τα συζητήσουν».
Σύμφωνα με τον McNair, σημαντική αιτία της «σεξουαλικής έκρηξης» ήταν η
αναγκαιότητά της. «Όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Μαντόνα και πολλοί
ακόμη καλλιτέχνες άρχισαν να δημιουργούν εμφανώς ερωτική τέχνη και κουλτούρα,
οι κοινωνίες μας ήταν έτοιμες να τη δεχθούν – τη χρειάζονταν». Η τεχνολογία,
σημειώνει ο ίδιος, έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο. «Το σεξ έβρισκε πάντα
αναπαραστάσεις στην τέχνη – πολύ πριν από την κλασική αρχαιότητα. Η διαφορά
σήμερα είναι πως πολύ περισσότεροι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στις αναπαραστάσεις
αυτές. Με την προηγμένη τεχνολογία της επικοινωνίας, με την εξάπλωση του
Ίντερνετ, τα γεωγραφικά σύνορα εξαφανίστηκαν, οι “συμβάσεις” σχετικά με τα
γούστα, τις προτιμήσεις, σχετικά με το τι είναι ηθικό και τι όχι, διαλύθηκαν
από την ίδια την τεχνολογική εξέλιξη. Οι άνθρωποι ενδιαφέρονταν πάντα για το
σεξ. Η νέα τεχνολογία τούς βοήθησε ν’ αφήσουν τα όποια χαλινάρια. Τους έδωσε
τη δυνατότητα να ψάξουν γι’ αυτό που τους ενδιαφέρει στο Ίντερνετ, στο
τηλέφωνο, σε ηλεκτρονικές ομάδες συζήτησης, κ.λπ.».
Κάπως έτσι περιγράφει τη διαδρομή ο Brian McNair. Μέχρι τη δεκαετία του ’90,
όπου «το πορνό έγινε στυλ. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της μαζικής κουλτούρας. Η
πορνογραφία ήρθε από το περιθώριο στο κέντρο κάθε μορφής τέχνης, κάθε
πολιτιστικής εκδήλωσης, κάθε μέσου μαζικής ενημέρωσης». Το αν αυτό είναι καλό
ή κακό, εξαρτάται από την άποψη εκείνου που επιχειρεί τον διαχωρισμό. Ο
Βρετανός ερευνητής θεωρεί πως «το πορνό το έφεραν στο προσκήνιο μια σειρά από
κοινωνικές αλλαγές – θετικές, κατά τη γνώμη μου, όπως η αναγνώριση της
κοινωνικής θέσης των γυναικών και των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Δεν
υπάρχουν ενδείξεις πως η ροπή προς τον ερωτισμό είχε βλάψει, με κάποιον τρόπο,
την κοινωνία».
Η «δημοκρατία του σεξ»
Τι θα πει «δημοκρατία του σεξ»; Είναι μια προσφιλής έκφραση του Brian McNair,
ο οποίος μιλά για τον «εκδημοκρατισμό του ερωτισμού». Και εξηγεί: «Είναι δύο
παράλληλες εξελίξεις. Από τη μια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν πια
δυνατότητα πρόσβασης στην πορνογραφία και τη σεξουαλική κουλτούρα – κάτι που
στον 15ο ή 16ο αιώνα ήταν προνόμιο μιας πλούσιας, μορφωμένης, αρσενικής ελίτ.
Από την άλλη, είναι το γεγονός ότι πρόσβαση στη σεξουαλική κουλτούρα
απολαμβάνουν πλέον ομάδες ανθρώπων που μέχρι πρότινος ήταν αποκλεισμένες:
γυναίκες ή ομοφυλόφιλοι. Οι γυναίκες σήμερα χρησιμοποιούν την πορνογραφία σε
κάθε έκφρασή της – παρακολουθούν σόου με ανδρικό στριπτίζ, συμπεριφέρονται
ερωτικά με μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Αυτό το “άνοιγμα”, αυτή η “ποικιλία” είναι
σημάδια εκδημοκρατισμού».
Google news
