ΓΝΩΜΗ «Πατέρας» – «ηγεμόνας»

Η συνέντευξη του Γιωτόπουλου εμφανίζεται σε μία χρονική συγκυρία όπου το
συνολικό εγχείρημα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας βρίσκεται σε μία
αστάθεια.

Από τη μία έχουμε το «κίνημα» των νοσταλγών της 17Ν που είναι μικρό, αλλά έχει
τη δική του συμβολική πολιτική σημασία. Από την άλλη, έχουμε κύκλους των
μίντια αλλά και πολιτικούς κύκλους που ζητούν αύξηση της κρατικής καταστολής.
Αυτήν την παράδοξη συμπόρευση των δύο κινήσεων έρχεται να εκμεταλλευθεί ο
Γιωτόπουλος και να προβάλλει τις δικές του θέσεις για την τρομοκρατία και να
αποσταθεροποιήσει περαιτέρω το συνολικό εγχείρημα για την εξάρθρωση της
τρομοκρατίας.

Η άρνησή του να αποδεχθεί την ταυτότητα του «ηγεμόνα», αρχηγού αυτής της
οργάνωσης, είναι μία υπερασπιστική στρατηγική, η οποία όμως ανατρέπεται, εν
πολλοίς, από τις καταθέσεις των συγκατηγορουμένων του, οι οποίοι στο πρόσωπό
του αναγνωρίζουν τον ηγεμόνα της οργάνωσης. Βέβαια κανένας δεν μπορεί να
καταδικαστεί μόνο με τις καταθέσεις των συγκατηγορουμένων του. Γι’ αυτό η
οριοθέτηση του ακριβούς ρόλου που διαδραμάτισε ο Γιωτόπουλος πρέπει να τύχει
περαιτέρω αποδεικτικής διερεύνησης.

Ωστόσο, η άρνησή του να αρνηθεί τον ηγετικό ρόλο έρχεται και σε αντίφαση με το
υπόλοιπο περιεχόμενο της συνέντευξής του, όπου, προσδιορίζοντας το
κοσμοθεωρητικό πλαίσιο δράσης αυτής της οργάνωσης, αναδεικνύεται εκ τοις
πράγμασι στον ιδεολογικό «πατέρα» της 17 Νοέμβρη.

Ο Γιωτόπουλος έρχεται και πλασάρει τη συνέντευξή του σε μία περίοδο, όπου η
εξάρθρωση της τρομοκρατίας έχει γίνει υπό τους όρους των διωκτικών μηχανισμών.
Η πολιτεία των πολιτών είναι αδρανής, μένει στο περιθώριο. Πρέπει να δώσει μία
έμπρακτη απάντηση στους ισχυρισμούς του Γιωτόπουλου – ότι υπάρχει μεγάλο
ποσοστό συμπαθούντων της 17Ν – μία έμπρακτη αντίθεση στο τρομοκρατικό
φαινόμενο με μαζικές δηλώσεις, διαδηλώσεις.

Ο Γιωτόπουλος αρνείται ότι η 17Ν ήταν τρομοκρατική οργάνωση, άρα επαναφέρει το
ζήτημα ότι τελέστηκαν κατ’ ουσίαν πολιτικά εγκλήματα και ότι είναι πολιτικοί
κρατούμενοι. Εντούτοις, οι πράξεις της οργάνωσης είχαν έναν πολιτικό
συμβολισμό, αλλά δεν ήταν πολιτικά εγκλήματα. Για να χαρακτηριστεί μία πράξη
πολιτικό έγκλημα πρέπει η πράξη αυτή αυτοτελώς και αυτόνομα να οδηγήσει στην
ανατροπή πολιτεύματος. Συνεπώς, δεν είναι και πολιτικοί κρατούμενοι. Βέβαια,
δεν πρέπει ούτε να αναχθούν σε ειδική κατηγορία κρατουμένων ούτε να υπάρχει
έκπτωση δικαιωμάτων.

Λέει επίσης στη συνέντευξή του ότι η 17Ν δεν ήταν τρομοκρατική οργάνωση και
σκόπευε στη ριζική ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος. Πιστεύω ότι δεν
είχε αυτή τη στρατηγική. Ήθελε να λειτουργεί ως ένα εξωθεσμικό βίαιο πολιτικό
υποκείμενο, που να παρεμβαίνει στο εκάστοτε πολιτικό γίγνεσθαι και να προκαλεί
οριακές μετατοπίσεις στους συσχετισμούς των πολιτικών δυνάμεων. Η επιλογή των
στόχων δείχνει ότι μάλλον ήθελε να παίξει τον ρόλο του καθημερινού τιμωρού.

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής Νομικής στο ΑΠΘ.