ΝΙΚΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Καψούρας εγκώμιον…
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Τώρα που ούτε κατά διάνοια δεν σκέφτεται κανένας σκηνοθέτης να γυρίσει |
Μετά τα λαϊκά και γκλάμουρους μελό, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος πλέκει το εγκώμιο
της καψούρας με μια ταινία πάνω στη ζήλεια και το πάθος, που ο τίτλος της
θυμίζει… κωμωδία: «Κουράστηκα να σκοτώνω τους αγαπητικούς σου», που θα κάνει
πρεμιέρα σε 25 κινηματογράφους στις 25 Οκτωβρίου!
Θα… «βουήξει» η Στοά του Βιβλίου, όταν ένας εκδότης κι ένας αστυνομικός –
και ο μπάρμαν στο διανοουμενίστικο στέκι της οδού Σταδίου – παράφορα
ερωτευμένοι με την ίδια γυναίκα, θα βρεθούν μπλεγμένοι σε μια περίεργη υπόθεση
ληστείας μετά φόνου…
Ο film-maker Νίκος Παναγιωτόπουλος – από τους βιρτουόζους σκηνοθέτες μας –
τολμάει στη νέα του ταινία να «ανακατέψει» το φιλμ νουάρ στυλ με ατάκες από
μεγάλα ευρωπαϊκά λογοτεχνικά έργα, περιθωριακούς και ωραία κορίτσια –
«γλάστρες» με διανοούμενους, πλέι μπακ ιλουστρασιόν «σκυλάδικα» άσματα με
αληθινά αισθήματα – μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη με την εμφάνιση του Γιώργου
Μαζωνάκη ως τραγουδιστή και τη φωνή της Δήμητρας Παπίου – και ζιγκολό της
νύχτας με σεμνότυφες γραμματείς. Αποτέλεσμα; «Μια ταινία πάνω στο πάθος, με
ήρωες να φτάνουν στα όρια του εαυτού τους, να γίνονται γελοίοι και υπέροχοι.
Κι επειδή μπορούν να καταστρέφονται, αίρονται πάνω από την ομοιομορφία των
“ευτυχισμένων ανθρώπων”, σαν πραγματικοί αριστοκράτες», κατά τον σκηνοθέτη
τους.
Μια γυναίκα, δύο άντρες στο «Κουράστηκα…». Η γυναίκα είναι το «ηφαίστειο»
που καίει τους άντρες;
«Στην ταινία μου, οι ήρωες είναι πρόσωπα συνηθισμένα, που γίνονται
αξιοπρόσεκτα λόγω του πάθους. Κατά κάποιον τρόπο γίνονται μυθιστορηματικοί
ήρωες. Αντλούν από το κλασικό ευρωπαϊκό μυθιστόρημα. Από την Κάρμεν – από όπου
και ο τίτλος της ταινίας – τον Ραγκόζιν, τη Ναστάσια Φιλίποβνα, τον Βόιτσεκ.
Είναι άνθρωποι που αισθάνονται και ζουν, πάνω από τις δυνατότητές τους».
Λες ότι «δυσπιστείς στις ιστορίες», αλλά το «Κουράστηκα…» είναι ένα λαϊκό
φιλμ νουάρ με δράση και συνεχή ίντριγκα. Πώς συμβιβάζονται αυτά;
«Χρησιμοποίησα το “φιλμ νουάρ” σαν ένα πατρόν. Το “νουάρ” είχε πάντα μία
αυστηρή φόρμα, σχεδόν μαθηματική. Πρόγονος του “νουάρ” θα μπορούσε να είναι ο
Σοφοκλής. Η ταινία μου έχει τη δομή μιας μαθηματικής εξίσωσης. Όλα τα “φιλμ
νουάρ” είναι λαϊκά και το δικό μου κινείται στη νύχτα, με λαγνεία, με
μουσικές, με αυτοκαταστροφικούς ήρωες, με γυναίκες μοιραίες με φαρμακερή
γοητεία. Μερικές φορές είχα την αίσθηση ότι έπλεκα το εγκώμιο της καψούρας.
Βέβαια, όλα αυτά είναι θεωρίες και οι ταινίες γίνονται εναντίον των θεωριών.
Αν μια ταινία σε πλημμυρίζει, πάει καλά. Τι να πεις; Δεν χρειάζεται να
δικαιολογήσεις μία απόλαυση. Δικαιολογείς, συνήθως, μία αποτυχία. Όσο για τη
δυσπιστία, έχει βαθύτερες ρίζες. Μπορείς να λες ψέματα με πειστικό τρόπο».
– Και είναι να θαυμάζεις αυτά «τα ψέματα με πειστικό τρόπο», όσον αφορά τη
γοητευτική εικόνα που βγάζει η νυχτερινή Αθήνα στο φιλμ, με πρωταγωνιστές τους
Θεοφανία Παπαθωμά, Νίκο Αρβανίτη, Ακύλα Καραζήση, Αθηνά Μαξίμου, Αλέξη
Γεωργούλη. Αλήθεια, πώς κατάφερες να… μεταλλάξεις μια τόσο άσχημη πόλη σαν
την Αθήνα;
«Ίσως επειδή αγαπώ πολύ την Αθήνα. Είναι σαν τον ερωτευμένο, που δεν ξέρεις αν
αγαπάει μια γυναίκα επειδή είναι όμορφη ή αν γίνεται όμορφη επειδή την
αγαπάει. Είχα πάντα την υποψία ότι η πραγματικότητα έχει ανάγκη από μια
διαστρεβλωτική ματιά, γιατί από μόνη της δεν επαρκεί. Νομίζω ότι το ίδιο
συμβαίνει και με τη ζωή».
Η παράνοια του καιρού μας ως… χαλάκι κάτω από τα πόδια των ηρώων – και
των… θεατών – με συνεχή τσιτάτα να ακούγονται στον φιλμ «Κουράστηκα να
σκοτώνω τους αγαπητικούς σου»:
«Ξέρετε τι έλεγε ο Αλ Καπόνε; Μπορείς να πετύχεις περισσότερα μ’ έναν καλό
λόγο και μ’ ένα πιστόλι, παρά μόνο μ’ έναν καλό λόγο».
«Ξέρετε τι έλεγε ο Σαίξπηρ στον “Ριχάρδο Γ'”; Πρώτα χαλούσα τον χρόνο, τώρα ο
χρόνος χαλάει εμένα».
«Ευτυχία στη Γη θα ήταν να πεθαίνεις ευχαρίστως και μες στην ευχαρίστηση. Όλα
τα άλλα δεν είναι τίποτα, είναι φόβος που δεν τολμάς να τον ομολογήσεις»,
έλεγε ο Λουί Φερντινάν Σελίν.
– Με αυτές, κι άλλες δεκάδες παρόμοιες ατάκες είναι διανθισμένοι οι διάλογοι
της ταινίας σου, η οποία πάνω απ’ όλα ανατρέπει με ειρωνεία και χιούμορ τους
«στάνταρ χαρακτήρες» που έχουμε στο μυαλό μας για τις «φυλές» γύρω μας. Δεν
φοβήθηκες το αποτέλεσμα;
«Δεν μπορώ να ξεφύγω από τον εαυτό μου. Όλες μου τις ταινίες τις χαρακτηρίζει,
θα έλεγα, μια “σωκρατική ειρωνεία”. Μ’ αρέσει να βάζω δίπλα στη σοβαρότητα μια
δόση ιλαρότητας. Μια ωραία γυναίκα-γλάστρα, ένας εκδότης, ένας αστυνομικός,
ένα ερωτικό τρίγωνο, μια αστυνομική ιστορία, ο Σαίξπηρ, ο Αλ Καπόνε, η
Παπαθωμά, ο Σελίιν, ο Μαζωνάκης…», διευκρινίζει με ευφράδεια ο Νίκος
Παναγιωτόπουλος και καταλήγει: «Γιατί όχι; Όπως λέει και ο φίλος μου ο Κωστής
Παπαγιώργης – από το δοκίμιο του “Ίμερος και Κλινοπάλη” εμπνεύστηκα αυτήν τη
ταινία – όλοι δανειζόμαστε από την ίδια τράπεζα».
Ετοιμάζει την επόμενη!
Προτού καν κάνει πρεμιέρα η νέα του ταινία, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος
ετοιμάζεται για τις επόμενες! «Θα κάνω σύντομα την επόμενη ταινία μου. Θα
αρχίσω γυρίσματα την άνοιξη. Θέλω να κάνω μια μεγάλη πολιτική ταινία! Νομίζω
πως είμαι ο μόνος που το δικαιούται, γιατί δεν υπήρξα ποτέ αριστερός. Αμέσως
μετά θα ξεκινήσω τα γυρίσματα μιας “μουσικής κωμωδίας” με την πολύτιμη
συνεργασία του Σταμάτη Κραουνάκη, που λες και κάτι αόρατο μας συνδέει. Η
συμβολή της μουσικής του στις τελευταίες ταινίες μου είναι καθοριστική. Έχει
το χάρισμα και την ευφυΐα να κάνει τα δύσκολα, εύκολα».
Δεν… κουράστηκες να γυρίζεις κάθε χρόνο και μία ταινία;
«Στα γυρίσματα είμαι ευτυχισμένος. Ζω από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.
Η συχνή τριβή με τα υλικά τής τέχνης σου είναι ένας τρόπος για να σου
φανερώσει μερικά μυστικά της. Ιδιαίτερα ο κινηματογράφος, που είναι μια
δύσκολη τέχνη, δεν παραδίδεται εύκολα. Συνήθως καταπίνει τους σκηνοθέτες.
Φιλοδοξία μου είναι να γίνω ένας καλός επαγγελματίας, παρ’ όλο που στην αρχή
της καριέρας μου δήλωνα αυτάρεσκα “ερασιτέχνης”, προφανώς για να καλύψω τις
κακοτεχνίες μου».
Google news
