Πρόσωπα Ο νέος Τσαρλς Ντίκενς;

Μίχελ Φάμπερ. Το νέο του μυθιστόρημα κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στη Βρετανία

Κριτικοί λογοτεχνίας είπαν πως πρόκειται για τον «νέο Τσαρλς Ντίκενς». Τα
στούντιο του Χόλιγουντ διαγκωνίζονται για τα κινηματογραφικά δικαιώματα του
νέου του βιβλίου. Αλλά ο 42χρονος Μίχελ Φάμπερ, συγγραφέας του μυθιστορήματος
«Το βαθύ κόκκινο πέταλο και το λευκό», το οποίο αφηγείται την ιστορία μιας
πόρνης που φτάνει, από κρεβάτι σε κρεβάτι, έως την κορυφή της καλής κοινωνίας
του Λονδίνου του 19ου αιώνα, αρνείται να συμμετάσχει στο πανηγύρι των μέσων
ενημέρωσης που έχει ξεκινήσει γύρω του. «Το αρνητικό της επιτυχίας είναι ότι
τραβάς την προσοχή των ανθρώπων των μέσων ενημέρωσης, που δεν ενδιαφέρονται
για τη λογοτεχνία, αλλά θέλουν έτσι κι αλλιώς ένα κομμάτι σου», εξηγεί.

«Μην περιμένετε την ταινία», έγραψε το «Τάιμ» για το νέο του βιβλίο, και οι
«Νιου Γιορκ Τάιμς» το χαρακτήρισαν «μεγάλο, σέξι, δεξιοτεχνικό μυθιστόρημα που
θα γίνει ασύγκριτα δημοφιλές». Ο μικρός εκδοτικός οίκος του Φάμπερ στο
Εδιμβούργο, οι Εκδόσεις Canongate, έχουν ήδη αριθμό προσφορών για τα
κινηματογραφικά δικαιώματα. «Είναι τόσο σπάνιο για τους ανθρώπους στο
Χόλιγουντ να διαβάσουν ένα μυθιστόρημα 800 σελίδων», λέει εκπρόσωπος του
εκδοτικού οίκου. «Το θέλουν όμως όλοι οι κορυφαίοι παραγωγοί». Ο Φάμπερ, ο
οποίος έχει εκδώσει ήδη μία συλλογή διηγημάτων («Some Rain Must Fall») και ένα
βραβευμένο μυθιστόρημα («Under the Skin»), ξεκίνησε το 1981 να γράφει το
τελευταίο του βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί στη Βρετανία αυτή την εβδομάδα. «Το
ξανάγραψα άλλες δύο φορές από τότε που το ξεκίνησα – τρεις ριζικά διαφορετικές
εκδοχές», λέει ο ίδιος.

Ο Φάμπερ γεννήθηκε το 1960 στην Ολλανδία και 7 χρόνων μετανάστευσε στην
Αυστραλία, οπότε και άρχισε να μαθαίνει Αγγλικά. Έμεινε 20 χρόνια στην
Αυστραλία, παντρεύτηκε την Εύα και μετανάστευσαν στη Σκωτία, στα Χάιλαντς, τα
οποία ερωτεύθηκαν όταν πέρασαν εκεί τις διακοπές τους. Στο βιογραφικό του
γράφει πως εργάστηκε ως νοσηλευτής, καθαριστής, πειραματόζωο για ιατρική
έρευνα. «Μου άρεσε να είμαι καθαριστής», λέει. «Το καθάρισμα των
κλιμακοστασίων ήταν μια ικανοποιητική δουλειά, χωρίς καθόλου σκέψη. Ήταν
ανακούφιση να κάνω κάτι απλό και χρήσιμο… Ως πειραματόζωο, το μόνο που έκανα
ήταν να κάθομαι στο κρεβάτι μ’ έναν σωλήνα στο χέρι. Μου έκαναν τεστ αίματος
κάθε ώρα, για να διαπιστώσουν πόσο γρήγορα περνούσε στο σύστημά μου ένα
παυσίπονο». Τώρα ασχολείται μόνο με τη συγγραφή και το διάβασμα καλών βιβλίων.
Γιατί, όταν ενηλικιώθηκε, αποφάσισε πως θα διαβάζει μόνον υπέροχα και βαθιά
βιβλία αφού, για κάθε κακό ή μέτριο που διάβαζε, έχανε ένα καλό. «Έχω
σταματήσει και να βλέπω τηλεόραση», λέει. «Τα τελευταία χρόνια, η ανοχή μου
για τα “σκουπίδια” έχει μειωθεί πολύ, πάρα πολύ».