Έλεος, κύριε Τζαννετάκο

Περισσότερο βαραίνει το ζήτημα των θρησκευτικών διακρίσεων από την
Υπερνομαρχία Αττικής – Πειραιώς και, σίγουρα, από όποια πλευρά κι αν το δεις,
περισσότερο θα επηρεάσει τη ζωή μας ο διαχωρισμός του Κράτους από την Εκκλησία
από το όνομα που θα υπογράφει τις άδειες για τα έργα του Κηφισού.

Γιατί αυτό είναι που με σοκάρει περισσότερο στην υπόθεση της υποψηφιότητας του
Γιάννη Τζαννετάκου. Προσωπικά δεν με νοιάζει καθόλου αν ο πρώην απολογητής του
σημιτικού εκσυγχρονισμού πέρασε στην πλευρά της Νέας Δημοκρατίας. Δεν με
ενδιαφέρει αν το έκανε για προσωπικούς ή για πολιτικούς λόγους. Έχει ξαναγίνει
και ο καθένας δικαιούται να αλλάζει πολιτικές απόψεις σε έναν κόσμο όπου η
πολιτική ταυτίζεται με τη συγκυρία ­ και, δυστυχώς ή ευτυχώς, τις ευκαιρίες
που προσφέρει στον καθένα. Δεν με ενδιαφέρει αν τα γκάλοπ τον δείχνουν από
χέρι χαμένο. Θα μπορούσε να χάσει τις εκλογές και να έχει κερδίσει τις
εντυπώσεις ­ κι αυτό έχει ξαναγίνει.

Δεν με ενδιαφέρει καν αν, όπως φημολογείται, η επιλογή είναι αποτέλεσμα
παρεξήγησης όσον αφορά την κατάληξη του επιθέτου (αντί για το -ης, του
Τζαννετάκη λένε, επελέγη το -ος του Τζαννετάκου). Απλώς εύχομαι, όταν έρθει η
ώρα να κυβερνήσει το κόμμα που τον επέλεξε να μην κάνει τέτοια ή αντίστοιχα
λάθη γιατί τότε θα μας ενδιαφέρει όλους.

Όλα αυτά, το ξέρω, δυο μέρες μετά τις εκλογές, θα τα ξεπλύνει η πρώτη
νεροποντή που θα σαρώσει το Λεκανοπέδιο.

Όμως το παιχνίδι που παρακολουθούμε να παίζεται, εδώ και έναν μήνα
περίπου, ανάμεσα στον κ. Τζαννετάκο και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, αυτό θα
δυσκολευτώ να το ξεχάσω. Και θα δυσκολευτώ να το ξεχάσω διότι μοιάζει με φάρσα
που επαναλαμβάνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την τραγωδία της σύγχρονης
πολιτικής ζωής: κανένα πρόβλημα δεν είναι πια τόσο ουσιαστικό όσο η διεκδίκηση
ή η διατήρηση της εξουσίας. Μαζί με τις ιδεολογίες κατέρρευσαν και τα
προσχήματα.

Θα μπορούσε, φερ’ ειπείν, ο υποψήφιος υπερνομάρχης να δήλωνε δημοσία τη
μετάνοιά του. Να μας έλεγε ότι τόσον καιρό έκανε λάθος που υποστήριζε σθεναρά
όποιο μέτρο έτεινε στην απάλειψη των θρησκευτικών διακρίσεων, σθεναρότερα δε
από πολλούς άλλους οι οποίοι δεν σκέφτηκαν ποτέ να αποκαλέσουν τον
Αρχιεπίσκοπο κ. Παρασκευαϊδη.

Γιατί το πρόβλημα, εδώ που τα λέμε, δεν είναι ο κ. Τζαννετάκος, ούτε ο τρόπος
με τον οποίον ο Αρχιεπίσκοπος για μια ακόμη φορά βρήκε τρόπο να παρέμβει στις
πολιτικές εξελίξεις από το παράθυρο. Το πρόβλημα είναι ότι δύο χρόνια μετά τα
εθνικοθρησκευτικά συλλαλητήρια οι αγκυλώσεις μοιάζουν, όχι μόνον να
παραμένουν, αλλά και να θριαμβεύουν.

Και η μόνη σοβαρή δημόσια συζήτηση που πήγε να ανοίξει ­ από τότε που θυμάμαι
τον εαυτό μου ­ για τον εκσυγχρονισμό αυτής της κοινωνίας, η συζήτηση για τον
διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, να εξαντλείται, και να διασύρεται στο στάδιο
μιας συγκυριακής εκλογικής αναμέτρησης. Πρόκειται όντως για θρίαμβο της
Αυτοδιοίκησης… για θρίαμβο της κοινωνίας των πολιτών…

Έλεος, κύριε Τζαννετάκο.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας.