ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πανεπιστήηημιο

Τους πρώτους μήνες που λειτουργούσε το καινούργιο, το ωραίο, το τσίλικο Μετρό,
μια γλυκιά γυναικεία φωνή εξέφραζε όλο της το σεβασμό όταν ανήγγελλε από τα
μεγάφωνα το όνομα του σταθμού «Πανεπιστήμιο». Τόνιζε με δέος εκείνο το μεσαίο
ήτα, το μάκραινε, εξάλλου είναι μακρό φωνήεν και στα πανεπιστήμια μαθαίνει
τέτοιες λεπτομέρειες κανείς. Πανεπιστήηημιο έλεγε και γέμιζε το στόμα της. Το
Ίδρυμα που δύσκολα σε δέχεται, οι μεγάλες πόρτες που δεν διαβαίνει ο καθένας.
Ήταν η μόνη απόδειξη σεβασμού προς τον θεσμό. Λίγο καιρό μετά την κόψανε τη
φωνή. Βάλανε μια νέα τσίλικη φωνή που προφέρει εντελώς ανέκφραστα τη λέξη
Πανεπιστήμιο. Για να μη θυμίζει σε όσους δεν πέρασαν τον πόνο τους; Ή για να
μη θυμίζει ότι προς τα εκεί που βρίσκεται το αληθινό Πανεπιστήμιο, εκεί που
γίνονται μαθήματα, εκεί που τρέχουν οι φοιτητές, όχι στο ένδοξο ιστορικό
κτίριο του κέντρου, αλλά εκεί ψηλά στον Υμηττό, στην Πανεπιστημιούπολη, Μετρό
δεν πρόκειται να περάσει; Στον χάρτη με τους προγραμματισμούς των επεκτάσεων
δεν υπάρχει γραμμή για του Ζωγράφου ούτε ώς το 2010. Ούτε στα υπό μελέτη, ούτε
στα υπό σκέψη. Φαίνεται πως οι μηχανικοί του Μετρό και οι πολεοδόμοι και οι
γεωλόγοι και οι προγραμματιστές σε άλλες πόλεις σπούδασαν και τους έχει
διαφύγει εντελώς ότι κι αυτή η πρωτεύουσα έχει Πανεπιστήμια, και μάλιστα
κτισμένα στα όρη στα βουνά, για αποκέντρωση. Όχι, δεν αρκεί που είναι δύσκολο
να εισαχθείς στο αθηναϊκό Πανεπιστήμιο, πρέπει να βασανίζεσαι και για να
πηγαίνεις, σκέφτηκαν ίσως, διότι έτσι θα ταλαιπωρείσαι αρκετά ώστε να μην
έχεις όρεξη μετά για άλλες πολυτελείς απαιτήσεις.