Το ντιζάιν της Γιαγιάκας

Είναι εκεί, πίσω από το Γκάζι, που ανακάλυψε ο νεονεόπλουτος της γεύσης και
της διασκέδασης το νέο του το τέμενος. Κι εγώ μια δυο φορές την τόλμησα την
επίσκεψη. Έτσι και προχθές μετά την πρόβα και με την προτροπή φίλων κι εχθρών
πήγα με μια μικρή παρέα να φαρμακώσω. Λάθος μου, το ομολογώ. Μεγάλο λάθος
διότι…

Πήγαμε σαν την καλή χαρά οι πεινασμένοι (μια ώρα να το βρούμε το ρημάδι το
εδεσματοπωλείον μες στα σκοτάδια και τα ανήλιαγα στενά, ένα συνεργείο φλάντζες
– λάστιχα – αμορτισέρ το περάσαμε και τέσσερις φορές), πήγαμε λοιπόν σε ένα
γνωστό εστιατοριοταβερνομπαράκι για το παραδοσιακό του μενού που θυμίζει λέει
το φαγάκι της γιαγιάκας. Μετά από μια ώρα περιπλάνηση το βρήκαμε. Τίγκα το
κατάστημα. Τραπέζια στον δρόμο, στο πεζοδρόμιο, σ’ ένα διπλανό σπίτι που το
ρίξανε και του ‘χανε αφήσει μόνο όρθιο τον έναν τοίχο να χάσκουν τα παράθυρα,
τραπέζια παντού. Όλα δε, λαμπιόνια, τοίχοι, γκαρσόνια, καρέκλες, σκάλες,
πάγκοι, βαμμένα στο άσπρο. Μια λευκόρροια διάχυτη, και κόσμος, κόσμος, κόσμος.

Έρχεται ο ιδιοκτήτης με το χαμόγελο σ’ εμάς και το μάτι στο ταμείο, μας
πασάρει ένα σερβιτόρο ο άνθρωπος πτώμα (διότι τι φταίει κι αυτός, έχει τέσσερα
τραπέζια να θρέψει, πού να τα προλάβει όλα;), μας πασάρει το μενού, «ακούω»
λέει, λέμε κι εμείς να πάρουμε κάνα σπιτικό φαΐ που είναι η σπεσιαλιτέ τους…

– «Εγώ φασολάκια με φέτα».

– «Στο τέσσερα».

– «Τι στο τέσσερα;».

– «Δεν μιλάω σε σας, στον συνάδελφο λέω να πάει το ψαρονέφρι στο τέσσερα.
Άλλο. Λέγετε…».

Λέγαμε εμείς σ’ αυτόν, αυτός κοίταγε αλλού, έλεγε άλλα σε άλλους, κακήν κακώς
παραγγείλαμε, τον χάσαμε, μετά από μια ώρα έρχεται μόνο με σαλάτες.

«Τα άλλα;».

«Τα παραδοσιακά τελειώσανε. Μόνο της ώρας».

Μας πετάει το μενού καλλιγραφία στα μούτρα και πριν προλάβουμε ν’ αντιδράσουμε
τον χάνουμε. Ψάχνουμε για κάναν άλλον, είχανε μαζευτεί όλοι βοηθοί και
σερβιτόροι σε ένα μακρύ τραπέζι, κι ανοίγανε σαμπάνιες σε κυρίες παχουλές και
πενηντάρες (που είχανε βαφτεί ξανθές και τριαντάρες) με ένα νούμερο το τζιν
μικρότερο κι οι συνοδοί καμαρωτοί, ντυμένοι σκαφάτοι. Πού να μας δώσουνε κι
εμάς μια σημασία. Εν τω μεταξύ να περνάνε ξυστά το ένα τζιπ μετά το άλλο και
μέσα κάτι μάτια έκπληκτα να ρωτούν με αγωνία «Για το μπαμπάκας καλά πάμε;»,
«Για της θείτσας;», και να η σκόνη να κολλάει στον ουρανίσκο. Με τα πολλά μας
λυπήθηκε ο Θεός κι έστειλε ένα καλό παιδί, μας έφερε κάτι απ’ ό,τι είχε,
ρημαδοφάγαμε, πάμε να πληρώσουμε… εδώ η καλή γιαγιάκα μάς είχε μια έκπληξη.

«Δεν δεχόμαστε κάρτες».

«Και πολύ καλά κάνετε… αλλά για δεν μας το λέτε πριν κάτσουμε. Τώρα πώς θα
σας πληρώσουμε;» κι αρχίζουμε να τρέχουμε στα σκοτεινά στενά να ψάξουμε στ’
αυτοκίνητα μήπως είχε ξεμείνει κάνα ευρώ στο τασάκι που φυλάμε για τα παιδιά
στα φανάρια, η Μαργιέττα ξαμολήθηκε στη γωνία, άπλωσε το χέρι κι έκανε τη
μετανάστρια να την λυπηθούνε να της δώσουνε μια βοήθεια, εγώ είχα κάτι
θαυμαστές απ’ το θέατρο, έριξα τα μούτρα μου και τους δανείστηκα, πληρώσαμε
και όπου φύγει φύγει.

Το πρωί που ξύπνησα όλο το πάτωμα μες στη λαδιά και το γράσο. Έλεγα κι εγώ τι
γλιστράει, τι γλιστράει; Στην περιπλάνησή μας στη μοδάτη περιοχή είχαμε
μαζέψει όλο το λάδι από τα συνεργεία αυτοκινήτων, και όχι μόνο, και το φέραμε
στο σπίτι. Έτσι λέω να το θυμάμαι αυτό το βράδυ. Σαν ένα μεγάλο λεκέ από γράσο.