«Κοινή τρέλα»…

Αντόνιο Ταμπούκι

«Αν κάτι με κάνει λίγο αισιόδοξο, είναι ότι ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του
επιθυμία. Είμαστε διαφορετικοί και γι’ αυτό, στα μάτια των άλλων, λίγο τρελοί.
Και πρέπει να καλλιεργεί ο καθένας τη δική του μικρή τρέλα. Να έχει μια τρέλα
τσέπης. Αυτή είναι η ομορφιά της ζωής. Η εξουσία θέλει σήμερα να έχουμε όλοι
μία κοινή τρέλα. Αλλά ζήσαμε τέτοιες τρέλες τον 20ό αιώνα και ξέρουμε…»,
έλεγε εχθές ο Αντόνιο Ταμπούκι. Ο Ιταλός συγγραφέας βρίσκεται στην Ελλάδα με
την ευκαιρία της έκδοσης (από τις Εκδόσεις Άγρα) του νέου του βιβλίου «Είναι
αργά, όλο και πιο αργά», σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη. Και μίλησε στη
χθεσινή παρουσίαση στη Στοά του Βιβλίου, όπως θα μιλήσει και αύριο στις 7 μ.μ.
στο Βιβλιοcafe του Πεδίου του Άρεως, παρέα με τον Τίτο Πατρίκιο, την Έρση
Σωτηροπούλου και τον Πέτρο Τατσόπουλο.

…«βρώμικη ζωή»

Είπε πολλά χθες ο Αντόνιο Ταμπούκι στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα της Στοάς του
Βιβλίου. Μίλησε για «αλήθεια πολυφωνική». Είπε ότι «ένα και μοναδικό είναι
μόνο το ψέμα». Ότι η λογοτεχνία είναι «μορφή παιχνιδιού πολύ σοβαρού, όπως τα
παιχνίδια των παιδιών». Και άρα, «ένα επικίνδυνο παιχνίδι στο οποίο βάζουμε
όλο τον εαυτό μας». Όσο για τη ζωή; Ε, «ξέρουμε ότι είναι βρώμικη, καμιά φορά
και λιγδιασμένη. Η λογοτεχνία τής μοιάζει», είπε ο ευφυής συγγραφέας. Και
πρόσθεσε: «Πολλοί σήμερα βάζουν τη λογοτεχνία στο πλυντήριο. Αλλά αυτή η
λογοτεχνία είναι χωρίς ενδιαφέρον». Στη δική του λογοτεχνία, μια παλιά
κουβέντα της γιαγιάς του, μιας αγράμματης γυναίκας, θα μπορούσε να εξηγήσει
καλά το φρεσκομεταφρασμένο βιβλίο του. Του έλεγε συχνά, όταν ήταν παιδί και
έπαιζαν ντάμα: «Ξέρεις Αντονίνο, η ζωή περνάει μ’ έναν αναστεναγμό. Αλλά,
μερικές φορές, πόσο ατέλειωτο είναι ένα απόγευμα!»