ΓΝΩΜΗ Όταν το ένστικτο νικά τη λογική

Δεν μου έρχεται να χύσω έστω και ένα δάκρυ για την πικρή μοίρα του Αραφάτ στη
Μουκαάτα. Και σίγουρα όχι, όταν ακόμα μπορούμε να δούμε τα φρικτά αποτελέσματα
της τρομοκρατικής επίθεσης που έγινε σε λεωφορείο στην καρδιά του Τελ Αβίβ,
καθώς και παρόμοιες επιθέσεις που έγιναν με δική του ενορχήστρωση ή έμπνευση.
Επίσης δεν μου έρχεται να χύσω ένα δάκρυ για την ταπείνωση του Παλαιστίνιου
ηγέτη και την καταστροφή του τελευταίου αρχηγείου του. Αυτό που δεν
καταλαβαίνω όμως είναι το πού μας οδηγεί αυτή η κατάσταση. Το γεγονός ότι
καταστρέψαμε τη Μουκαάτα και θέσαμε σε πολιορκία τον Αραφάτ, ποιο πρόβλημα
ακριβώς μας λύνει; Αυτά δεν αφορούν τους Παλαιστινίους, αλλά τη δική μας
κυβέρνηση. Τι κάνει για να σταματήσει την τρομοκρατία και να επαναφέρει τον
διάλογο; Έχει ήδη προσπαθήσει τα πάντα. Αλλά η βία και η τρομοκρατία καθόλου
δεν έπαυσαν. Σε φυσιολογικές χώρες στον κόσμο οι κυβερνήσεις πέφτουν από
τέτοιου είδους αποτυχίες και προκηρύσσονται εκλογές. Αλλά εμείς είμαστε
ακριβώς σαν τους Παλαιστινίους. Τόσο σε αυτούς όσο και σ’ εμάς, είναι ο λαός
που αποφασίζει. Οι Ισραηλινοί, παρ’ ότι νιώθουν στο πετσί τους την αποτυχία
του Σαρόν σε θέματα ασφαλείας και αυτό που θα μπορούσε να είναι εξίσου
βλαβερό, την οικονομική κατάρρευση, αγαπούν τον Σαρόν, τον εμπιστεύονται και
θα τον ψηφίσουν.

Ύστερα από δύο χρόνια ιντιφάντας, είναι το Ισραήλ που πρέπει να κάνει την
πρώτη πολιτική κίνηση και να προτείνει συμβιβασμούς.

Και αυτό, επειδή τα πράγματα βρίσκονται στα χέρια του Ισραήλ και δεν πρόκειται
να υπάρξει ποτέ συμφωνία χωρίς τη διάλυση των οικισμών και χωρίς αξιοσημείωτες
εδαφικές υποχωρήσεις.

Στο ερώτημα ποιο από τα δύο πρέπει να θριαμβεύσει, το ένστικτο ή το μυαλό,
όταν το ένστικτο αποδεικνύεται νικηφόρο υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση που μπορεί
να πάρουν τα πράγματα. Προς τα κάτω.

To άρθρο του Yoel Marcus δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ha’aretz».