[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πώς περνάει ο καιρός, ε; Κάτι η τρομοκρατία, κάτι οι βροχές, κάτι η ακρίβεια,
κάτι τα σχολεία που άνοιξαν κι άντε να φτάσεις βιβλία και τετράδια
που…υπερίπτανται λόγω της ακρίβειας, φτάσαμε στις δημοτικές χωρίς να το
πάρουμε χαμπάρι. Ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το αποτέλεσμά τους, οι
εκλογές αυτές, εκτός απροόπτου, θα περάσουν στην ιστορία ως οι πλέον «κουφές»
των νεώτερων χρόνων. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Ανάσα. Άκρα της κάλπης σιωπή. Κι
αν δεν ήταν η Ντόρα με τον Παπουτσή να φιλοξενούνται σποραδικά στα κανάλια, θα
φτάναμε στις εκλογές της 13ης Οκτωβρίου και θα το ακούγαμε στις ειδήσεις ότι
αύριο μεθαύριο γίνονται εκλογές και πρέπει να πάμε να ψηφίσουμε…

Ούτε πόλωση της προκοπής

Το ποιος θα ωφεληθεί από αυτό το κλίμα είναι δύσκολο να το πει κανείς.
Παραδοσιακά πάντως η πόλωση, τεχνητή ή πραγματική, ωφελεί τους μεγάλους – εν
προκειμένω τους υποψηφίους των δύο μεγάλων κομμάτων. Εδώ ούτε μια πόλωση της
προκοπής δεν μπορούν να φτιάξουν. Ο Παπουτσής ξεκίνησε στέλνοντας λουλούδια
στην Ντόρα και η Ντόρα μοιάζει να την ενδιαφέρει περισσότερο το τι θα γίνει με
τους τρομοκράτες παρά με τον Δήμο. Ίσως γιατί εκτιμά (και σωστά εν μέρει) ότι
περισσότερο θα κερδίσει πόντους παίζοντας στο γήπεδο της τρομοκρατίας, παρά
ασχολούμενη με τα προβλήματα της Αθήνας. Μα γίνονται εκλογές χωρίς
(δικομματικό) καβγά; Γίνονται;

Την μπουκιά από το στόμα

Αυτά βλέπει ο Καραμανλής (και μαζί και τα στοιχεία κάποιων δημοσκοπήσεων) και
έδωσε εντολή να ξεκινήσει η Νέα Δημοκρατία πανελλαδική καμπάνια,
καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για ανυπαρξία. Σου λέει ο αρχηγός, έτσι υποτονικά
που κυλάει η προεκλογική περίοδος θα φτάσουμε στις εκλογές και θα δούμε να
ξεπηδάει κανένα… πράσινο φασούλι από τις κάλπες και θα τρέχουμε και δεν θα
φτάνουμε. Άδικο έχει; Καθόλου. Διότι εκεί που ετοιμαζόταν να μας αναγγείλει τη
νύχτα της 13ης Οκτωβρίου ότι (λόγω της συντριβής) «η κυβέρνηση οφείλει να
παραιτηθεί και να προκηρύξει πρόωρες εκλογές», τώρα διαισθάνεται ότι – πάλι –
κάποιο χέρι τού βουτάει την μπουκιά από το στόμα…

Περιφερόμενος θίασος

Σε ό,τι αφορά την τρομοκρατία, «τ’ είχες Γιάννη; τ’ είχα πάντα». Ο
περιφερόμενος από κανάλι σε κανάλι μεικτός θίασος πολιτικών, δικηγόρων,
δημοσιογράφων και επαγγελματιών τρομολάγνων συνεχίζει απτόητος την περιοδεία
του, ενισχύοντας καθημερινά την άποψη της κοινωνίας ότι «όλοι ίδιοι είναι». Ή
την παρεμφερή «έλα μωρέ, σ’ ένα καζάνι βράζουν όλοι τους» – εκτιμήσεις που
συνοδεύονται από γκριμάτσες αποστροφής, προναυτιακού σταδίου, και άλλα απεχθή.
Θα σταματήσει ποτέ αυτό; Όχι βέβαια. Όσο θα αποτελεί είδηση ότι έβηξε η
Σωτηροπούλου, φταρνίσθηκε ο Ξηρός και ο Κουφοντίνας είχε έναν κνησμό, τόσο ο
θίασος θα σπεύδει να αναλύσει, να εκτιμήσει, να κάνει διαπιστώσεις και βεβαίως
να προβλέψει τα μελλούμενα – τρομάρα τους…

Παραείμαστε ανεκτικοί

Σχετικά με το μέγα θέμα των συνεντεύξεων από καρτοτηλεφώνου του Σάββα Ξηρού, η
γνώμη μας είναι ότι σιγά το θέμα! Αλλού είναι το πρόβλημα, όχι στις
συνεντεύξεις. Το πρόβλημα είναι στο αν ένας τρομοκράτης κρατούμενος, υπό
συνθήκες απόλυτης απομόνωσης, μπορεί με τόσο εύκολο τρόπο να τηλεφωνεί έξω και
να συνομιλεί επί 50 λεπτά και μια ώρα με κάποιον. Διότι αν έχει αυτή τη
δυνατότητα, την επόμενη φορά δεν θα την εξαντλήσει μιλώντας με τον Μάκη ή την
Κανέλλη, αλλά για να τακτοποιήσει εκκρεμότητες της οργάνωσης. Αλλού, στην
Ιταλία, οι τρομοκράτες έχουν δικαίωμα να τηλεφωνούν επί 5λεπτο εβδομαδιαίως!
Και στη Γαλλία καθόλου σε συγγενικά ή φιλικά τους πρόσωπα, παρά μόνο στον
δικηγόρο τους. Αν είναι να καταγγείλουμε την Ιταλία και τη Γαλλία ως
αντιδημοκρατικά καθεστώτα, να το κάνουμε, δεν έχω αντίρρηση. Αλλά μήπως
παραείμαστε ανεκτικοί εμείς ως δημοκρατία;

Κι εμείς τα ζήσαμε…

Το ίδιο λέει κι ο Μητσοτάκης βέβαια, αλλά εμείς δεν θα πάρουμε. Τη δημοκρατία
του την είδαμε, ιδίως όταν ξεκίνησε εκείνη τη βαρύγδουπη εκστρατεία για την
εξάρθρωση της τρομοκρατίας, για την οποία πολύ επαίρεται, όπως είπε και στην
Παναγιωταρέα την Πέμπτη. Μόνο που, αν θυμόμαστε καλά, εξάντλησε την προσπάθειά
του συλλαμβάνοντας ως τρομοκράτισσες την Άννα Φιλίνη και την Π. Κεφαλά, και
γέμισε και τις φυλακές με διευθυντές εφημερίδων. Κι επί της ουσίας μηδέν. Κι
ας ήταν, όπως ο ίδιος λέει, θύμα τρομοκρατικών ενεργειών. Τι τα ανακατεύει;
Γιατί δεν τα αφήνει όπως είναι; Αφού κι εμείς εδώ ζούσαμε και τα ζήσαμε…

Γιατί να χάνουν οι ομάδες;

Με στενοχωρεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να βρει μια άκρη
με τα καύσιμα – ποιο είναι το σωστό δηλαδή, σε σχέση με την επαπειλούμενη
κρίση, λόγω Ιράκ. Η στήλη, θέλοντας να συνεισφέρει αποτελεσματικά και
επιθυμώντας να εκπληρώσει τον κοινωνικό της ρόλο, εισηγείται το ακόλουθο μέτρο
το οποίο θα επιτύχει το επιδιωκόμενο: και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα
ολόκληρη.

Ήτοι, Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή να τίθεται πλαφόν στα καύσιμα, και Τρίτη –
Πέμπτη – Σάββατο να αφήνονται ελεύθερες οι τιμές, τις δε Κυριακές η κυβέρνηση
να παίζει κορόνα γράμματα τι θα γίνεται. Είναι μια πρόταση για καθαρή…
ισοπαλία, γιατί όπως λέει κι ένας φίλος «γιατί να χάνουν οι ομάδες;». Κι εδώ
αναμετρώνται οι ομάδες Άκη – Χριστοδουλάκη και ο αγώνας είναι ντέρμπι με τα
όλα του!…

Κοστίζει ο τζίτζικας αηδόνι

Μέγα θέμα γίνεται στις εφημερίδες, διότι η κυβέρνηση προτίθεται να αναστείλει
το δρομολόγιο της Ολυμπιακής προς την Αυστραλία. Από πρώτη ματιά λες, μα τι
κάνουν; Κόβουν τους δεσμούς με την Ομογένεια; Άμα ακούσεις τον Καλόφωνο όμως,
τον πρόεδρο της Ολυμπιακής, σου σηκώνεται η τρίχα. 10 δισ. δραχμές ετησίως
είναι η ζημία της Ολυμπιακής από το δρομολόγιο αυτό, παρά το γεγονός ότι η
πληρότητα των αεροπλάνων φτάνει στο 85% με 90%. Γιατί; Διότι ένα αεροπλάνο για
να φτάσει στον προορισμό του από την Αθήνα, αλλάζει 4 αεροδρόμια, κάνει 12
προσγειώσεις και απογειώσεις, και για την εξυπηρέτησή του απαιτούνται 60 άτομα
πλήρωμα (πιλότοι και αεροσυνοδοί ­ δηλαδή 4 σετ των 15, πράγμα που σημαίνει
ότι απασχολούνται 128 άτομα το μήνα)! Το οποίο πλήρωμα τώρα, φεύγει σήμερα ας
πούμε από την Αθήνα και επιστρέφει έπειτα από… 14 ημέρες από την Αυστραλία,
κάνοντας στάσεις ενδιάμεσα στη Μελβούρνη, τη Σιγκαπούρη και την Μπανγκόκ. Όταν
δε επιστρέφει στην Αθήνα, παίρνει κι άλλες δέκα ημέρες ρεπό για ξεκούραση!
Σχόλιο; Κανένα…