Τετάρτη και 18 (άσχετο!)

Τετάρτη και 18, τα παίξανε τα διεθνή χρηματιστήρια. Να το ψιλοκράχ. Πάει! Αυτό
ήτανε. Την πάτησα. Καταστράφηκα. Καταστράφηκα εγώ τώρα. Είμαι μια
κατεστραμμένη γυναίκα. Είχα επενδύσει στα χιλιάδες χαρτοφυλάκια την κολοσσιαία
περιουσία μου. Την είχα σπείρει στις πέντε ηπείρους, την ασυμμάζευτη. Βουτιά ο
δείκτης 4,9 οι Γερμανοί, χάλια οι Γάλλοι, σούργελο οι Γιαπωνέζοι. Έτρωγα το
ιδιωτικό μου σουβλάκι με απ’ όλα – εμείς οι πλούσιες, δεν το φειδόμαστε το
τζατζίκι – κι έβλεπα την αυτοκρατορία μου να καταρρέει. Αυτή την άνεση, αυτή
τη χλίδα, αυτό το σούπερ λουξ να σωριάζονται όλα, μπρος στα έντρομα μάτια μου.
Κρυφό το είχα τόσα χρόνια. Ο νοών νοήτω. Τώρα όμως;

Τώρα με ξεμπρόστιασε το BHMAGAZINO την Κυριακή, όταν δημοσίευσε τη λίστα με
τους πλουσιότερους ανθρώπους του πλανήτη. Πού είναι ο Μπιλ Γκέιτς, στο νούμερο
1; Ποια είναι το ακριβώς από κάτω του; Καμία σχέση. Αυτός στα μάικροσοφτ κι
εγώ στα μάικροκύματα. Στο μικροκυμάτων το ζεσταίνω το παστίτσιο.

Πολύ με πίκρανε το χρηματιστήριο. Ανοίγω το ιδιωτικό μου κινητό – εμείς οι
πλούσιες έχουμε και κινητό – τρία μηνύματα μου είχε αφήσει ο Μπιλ Γκέιτς. Στα
δύσκολα, πάντα εμένα συμβουλεύεται. Εμένα περιμένει να του δώσω γραμμή. (Και
τότε που τα ‘φτυσε η εταιρεία του, έλειπα εγώ Ναύπλιο, τον άφησα μόνο του να
το χειριστεί το ζήτημα και τα ‘κανε μπάχαλο). Στο τρίτο τηλεφώνημά του, έβαλα
τις ιδιωτικές μου παντόφλες – εμείς οι πλούσιες έχουμε παντόφλες – και το
σήκωσα:

– Κουράγιο, Μπιλ, του είπα. Κουράγιο. Η δουλειά κάνει τους άντρες. Το γιαπί!
Το πηλοφόρι! Το μυστρί!

Κι επειδή, εμείς οι πλούσιες τα μιλάμε τα αμερικάνικα, του το ‘πα αμερικάνικα.
Η ακριβής μετάφραση:

– Courage, Bill. Courage. Money makes the world go round, the world go round,
the world go round!

Και τον ανέβασα ψυχικώς τον πλούσιο. Η πλούσια. Και έκλεισα το τηλέφωνο να μην
μου ανεβαίνει λογαριασμός και πίεση. Γιατί εμείς οι πλούσιες είμαστε και
σπάγκοι. Πώς νομίζεις τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζιά;

Τετάρτη απόγευμα, συν τοις άλλοις, έβρεξε κιόλας. Στεγνή κατάστεγνη μάς την
είχανε τάξει, οι μετεωρολόγοι, την εβδομάδα – άρχισε πάλι αυτό το τσουρ –
τσουρ. Τέτοια συχνοουρία η μητέρα φύση, δεν το κατανοώ. Ένα πάμπερ για την
ακράτεια, ένα κάτι, ει δυνατόν;

Είχα ταβλιάσει μια μπουγάδα άψογη στην ιδιωτική μου απλώστρα – εμείς οι
πλούσιες έχουμε και απλώστρες. Έπεσε το κατουρόνερο, πάνε όλα, φανελάκια,
καλσόν, χάλια γίνανε. Δεν πειράζει. Νέοι είμαστε, θα ξαναπροσπαθήσουμε. ΚΙ αν
δεν μας κάτσει, φέρνουμε στον κόσμο ένα εσώρουχο με εξωσωματική. (Χιούμορ
είναι αυτό. Έτσι είμαστε εμείς οι πλούσιες. Διότι έχουμε και χιούμορ. Κι όταν
δεν έχουμε, μας κάνουνε ιδιαίτερα στο σπίτι για να αποκτήσουμε).

Έχω ανησυχήσει πολύ που αλλάζει το κλίμα και ο κακός μας ο καιρός. Αυτό το
καλοκαίρι, μόνο καλοκαίρι δεν ήτανε. Η μισή Ευρώπη ήρθε και βούλιαξε. 20.000
λεύγες υπό την θάλασσαν. Στην Αφρική ξεραΐλα. Το φαινόμενο του θερμοκηπίου στο
φόρτε του. Το περιβάλλον υποβαθμίζεται. Οι επιστήμονες με τα Λεξοτανίλ στην
κωλότσεπη. Και οι πολιτικοί στην κοσμάρα τους. Στο τρέχα και στο γύρευε. «Πού
πας αφέντη; Πάω στου Ρέντη». Με ένα λαχουρέ χαμόγελο οι αρχηγοί, οι ηγέτες οι
μην ξεράσω, έχουνε βάλει τον πλανήτη κάτω και τον πατάνε.

Πάνιασα όταν διάβασα την ιδιωτική μου εφημερίδα – γιατί εμείς οι πλούσιες
αγοράζουμε εφημερίδες. Πάτωσε η συνδιάσκεψη του Γιοχάνεσμπουργκ. Οικολογική
καταστροφή; Κλιματολογική σχιζοφρένεια; Θάνατος; Σκορδοκαϊλα τους. Προκειμένου
να μη θίξουνε μεγάλα συμφέροντα, σφυρίζουν τη ρουμπίτσα τους και παίζουν
παιχνιδάκια στην πλάτη μας. Έλα, με μπρίο, τα παιδάκια: «Αλίκη Βουγιουκλάκη –
Κώστας Κακκαβάς – Τζένη Καρέζη – βγαίνεις και τα φυλάς». Άλλα τους καίνε
αυτούς. Άλλα τους ροκανίζουν την ψυχούλα την ανύπαρκτη. Για φέρε, ρε συ
εξεκιουτίβ, το καινούργιο γκάλοπ να δούμε σε ποιο τάργκετ γκρουπ κόβει η
μαγιονέζα του κόμματος.

Τετάρτη απόγευμα, η Τετάρτη Εξουσία έγινε πλίνθοι κέραμοι. Τους έβλεπα, εγώ η
πλουσία, να σκυλοτρώγονται στην ιδιωτική μου έγχρωμη τηλεόραση. (Άσχετο: Γιατί
στα πρωινάδικα λένε «κερδίσατε μια έγχρωμη»; Υπάρχουν ακόμα ασπρόμαυρες;).

Σε όλα τα δελτία πολύ λιτό το μενού: Ξηρά τροφή. Ξηρός ο Σάββας. Έπρεπε να
δώσει συνεντεύξεις; Έπρεπε να του πάρουν συνεντεύξεις; Έγιναν οι σωστές
ερωτήσεις; Δίνουμε βήμα στους τρομοκράτες; Βήμα ωραίο, βήμα ταχύ, η καρδιά μου
πώς αντηχεί. Όντως αντηχεί. Ανεβήκανε οι παλμοί μου με το εκατέρωθεν
τσιρομαχητό των συναδέλφων μου. Ξεχείλιζαν τα λογύδρια, παράθυρα και
κουφώματα.

Αμείλικτο ερώτημα: Μπήκε ο Σημίτης ντυμένος ψυχίατρος; Ο Μπους, ντυμένος
νυχτερινή αποκλειστική; Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν Βασίλισσα της Νύχτας; Το σωληνάκι
που σου καρφώνουν στο μπούτι, σου φέρνει μία ευφορία κι αγαπάς το σύμπαν; Πού
το πουλάνε να το προμηθευτώ κι εγώ που το επείγομαι; Θα σου βάλω εγώ τη μάνα
μου πάνω από τον Διώτη; Τι λέτε, στρατηγέ μου;

Τετάρτη απόγευμα… Μια ακόμα ημέρα. Συνηθισμένη. Απλή. Νορμάλ. Κανονική. Με
όλη τη σχιζοφρένεια, όλη την παράνοια της κάθε συνηθισμένης, απλής, νορμάλ,
κανονικής ημέρας. Όπως τη βιώνουμε άπαντες. Ακόμα κι εμείς. Οι πλούσιες.

Καλό Σαββατοκύριακο, Μπιλ. Τα σέβη μου, Στρατηγέ μου!