… στο «Saipan»

Τις Τρίτες στα περισσότερα εστιατόρια της Αθήνας είναι εύκολο να βρει κανείς
τραπέζι. Ξεκίνησα με τη φίλη μου και σταθερή συνδαιτυμόνα Ελεάννα, ύστερα από
ένα καλοκαίρι που η καθεμιά μας βρισκόταν σε διαφορετικά μέρη της χώρας, να
πάμε να φάμε. Για τα βόρεια δρομολογηθήκαμε, ξεκινώντας από ένα σχετικά
καινούργιο εστιατόριο στο Χαλάνδρι. Με το που φθάσαμε, απ’ έξω μας φάνηκε
εντελώς αντι-ορεκτικό κι έτσι ψάξαμε στα γρήγορα για ένα τραπέζι στα περίχωρα.
Καταλήξαμε στο γνωστό «Saipan». Στις 22.30 που φθάσαμε, η σάλα ήταν σχεδόν
γεμάτη. Μέχρι τις 23.15 είχε γεμίσει πλήρως. Εντυπωσιακό, αφού σήμερα ο κόσμος
περνάει οικονομική κρίση.

Το «Saipan» σε κερδίζει με το εξαιρετικό του σέρβις. Θα έλεγα ότι είναι ίσως
το κυριότερο στοιχείο του μαγαζιού. Ο ιδιοκτήτης είναι πάντα παρών,
επιβλέποντας την κίνηση με μάτι αετού. Οι σερβιτόρες, με παραδοσιακές
κινεζικές μεταξένιες φορεσιές, είναι πολλές, αλλά πηγαινοέρχονται πάρα πολύ
διακριτικά, αλλάζοντας τα τασάκια σου, γεμίζοντας το ποτήρι σου με νερό ή
κρασί, χωρίς την παραμικρή ενόχληση. Το αναφέρω αυτό διότι το πραγματικό καλό
σέρβις στην Αθήνα είναι δύσκολο να το πετύχει κανείς, λόγω έλλειψης σωστά
εκπαιδευμένου προσωπικού.

Το φαΐ: Συνήθως όταν έρχομαι στο «Saipan» παραγγέλνω τα ίδια και τα ίδια.
Είναι ένα σύνδρομο που το έχουν πολλοί όταν αντιμετωπίζουν την ασιατική
κουζίνα. Μαθαίνεις ένα, δυο πιάτα και κολλάς. Για μένα αυτά τα πιάτα ήταν τα
διάφορα ντάμπλιγκς, τα ανοιξιάτικα ρολά, το τηγανητό ρύζι, το μοσχάρι με
μάγκο. Συνηθισμένα πιάτα όσον αφορά τα ασιατικά της Δύσης.

Αυτήν τη φορά επέλεξα πιάτα άγνωστα σε μένα. Όλα ήταν μια χαρά, αλλά κανένα
δεν ήταν αυτό που περίμενα. Και αυτό γιατί στον κατάλογο δεν υπήρχε επαρκής
εξήγηση. Η σαλάτα Saipan, με τομάτα, μαρούλι και ανανά ήλθε σκεπασμένη από μία
πηχτή στρώση μαγιονέζας. Τη σπρώξαμε σαν πάπλωμα ολόκληρη στην άκρη για να
βρούμε τα χορταρικά. Το σούσι με τόνο ήταν φτωχό, κατά τη γνώμη μου, αλλά
αξιοπρεπές. Παραγγείλαμε μανιτάρια γεμιστά με κοτόπουλο και φρέσκο κρεμμυδάκι.
Είχαμε σχηματίσει και οι δύο την εικόνα ότι πρόκειται για ένα πανάλαφρο
μεζεδάκι α λα κινεζικά, με τρυφερό, τριμμένο κοτόπουλο και τη σπιρτάδα του
κρεμμυδιού. Αυτό που ήλθε, έμοιαζε με chou, μπαλάκια σαν λουκουμάδες από ένα
σκληρό τηγανητό κουρκούρτι. Το μανιτάρι ήταν λίγο, ένα λεπτό καπάκι μόνο και η
γέμιση ένα ολόκληρο κομματάκι από αρκετά σκληρό κοτόπουλο. Τα φρέσκα
κρεμμυδάκια ήταν απ’ έξω, γαρνιτούρα στη σάλτσα. Το ίδιο μπερδευτήκαμε και με
το κυρίως πιάτο, χτένια με σάλτσα Hoisin. Φανταζόμουν καθαρισμένα χτένια,
ελαφρά μαγειρεμένα με μια νόστιμη σάλτσα από πάνω. Αυτό που ήλθε ήταν επίσης
τηγανητό, μέσα σε ένα δοχείο από τηγανητή πατάτα, οι γεύσεις πάμπολλες, στο
ίδιο πιάτο κινέζικα λαχανικά, ζουμιά και μια γλυκόξινη σάλτσα που τα έκρυβε
όλα.

Ξέρω γενικά ότι έτσι είναι τα κινέζικα. Δεν έχω παράπονο, δεν ήταν και άσχημα.
Αλλά δεν ήταν αυτό που νομίζαμε από τις περιγραφές.

Το «Saipan» δεν παύει να είναι από τα καλύτερα κινέζικα εστιατόρια της Αθήνας,
ένα πραγματικά καλό μαγαζί το οποίο λειτουργεί σωστά και φροντίζει τον πελάτη.
Γι’ αυτό, είμαι σίγουρη ότι κάποια άλλη φορά, πεινασμένη στο Χαλάνδρι, θα
ξανακάνω μια επίσκεψη.

«Saipan», Κώστα Βάρναλη 9 (Πλατεία Δούρου), Χαλάνδρι. Τηλ. 010 – 6850.644