Διαστάσεις Η λογοτεχνία θα μας σώσει

Ο ένας είναι Μεξικανός. Ο άλλος Χιλιανός. Και οι δύο διακρίνονται για την
ευαισθησία τους και την τρυφερότητά τους. Η διαπίστωσή τους, όπως προκύπτει
από συνέντευξή τους στη Ρεπούμπλικα, είναι κοινή: η λογοτεχνία θα μας σώσει.

Βιβλίο: ένας οδηγός για έναν όλο και πιο μπερδεμένο κόσμο

Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ: Σε αυτούς τους ιδεολογικά σκοτεινούς καιρούς,
όπου κυριαρχούν πλαστές αλήθειες, το μόνο που μπορεί να φωτίσει το χάος και να
αναπληρώσει την έλλειψη βεβαιοτήτων είναι η λογοτεχνία. Το λέω ειλικρινά, ως
αναγνώστης.

Λουίς Σεπούλβεδα: Ο ρόλος της λογοτεχνίας σήμερα είναι θεμελιώδης για
έναν επιπλέον λόγο: ότι παίρνει πολλές φορές τη θέση της θρησκείας, με την
έννοια ότι συμβάλλει στην οικοδόμηση ενός εσωτερικού, πνευματικού καταφυγίου,
που είναι πια πολύ δύσκολο να βρεις αλλού. Η λογοτεχνία προσφέρει επίσης μια,
στιγμιαία έστω, διαφυγή. Διαβάζοντας τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών γεμίζεις τις
μπαταρίες σου και μπορείς να αντιμετωπίσεις και πάλι την πραγματικότητα.

Π.Ι.Τ.: Η λογοτεχνία διασχίζει την κοινωνία διαγωνίως, όχι οριζοντίως.
Η οικονομία, η ιστορία, ακόμη και η δημοσιογραφία, έχουν μια οριζόντια
λειτουργία. Η λογοτεχνία, αντίθετα, πετά από το παλάτι στην παραγκούπολη, από
την ιδιωτική σχεδόν γλώσσα που μιλά ένα κοινωνικό στρώμα στη γλώσσα του
δρόμου. Αν θέλω να προσπαθήσω να κατανοήσω τον κόσμο, έχω στη διάθεσή μου ένα
τεράστιο οπλοστάσιο μυθιστορημάτων που έχουν γραφτεί τα πενήντα τελευταία
χρόνια. Για παράδειγμα, κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά στην εξουσία καταφεύγω
στα μυθιστορήματα του Λεονάρντο Σάσα. Κι αυτά με βοηθούν καλύτερα από
οποιοδήποτε δοκίμιο να καταλάβω τους μηχανισμούς της εξουσίας.

Λ.Σ.: Κάθε φορά που κάθομαι να γράψω, αισθάνομαι ότι προσπαθώ να δώσω
στην πραγματικότητα έναν τρόπο να υπάρξει. Η λογοτεχνία μάς δίνει τη
δυνατότητα να ιεραρχήσουμε τις σκόρπιες πληροφορίες που λαμβάνουμε, να τις
εντάξουμε σε έναν χρόνο που δεν περιορίζεται στο παρόν, στη στιγμή.

Π.Ι.Τ.: Τον τελευταίο καιρό, ως αναγνώστης, όλο και περισσότερο ζητώ
μια «παθιασμένη» λογοτεχνία. Την έχω ανάγκη. Τα ψυχρά, εγκεφαλικά
μυθιστορήματα, όπου κυριαρχεί η τεχνική, δεν με συγκινούν και δεν με
ενδιαφέρουν. Το τελευταίο μυθιστόρημα του Λε Καρέ, για παράδειγμα, με
αιφνιδίασε: είναι ένα από τα πιο παθιασμένα βιβλία που έχω διαβάσει. Ο
άνθρωπος αυτός, που προέρχεται από τις μυστικές υπηρεσίες και μοιάζει ψυχρός
και απόμακρος, έχει την ικανότητα να σε καθηλώνει στην πολυθρόνα, να σε
κατακτά με κάθε σελίδα του. Στη λογοτεχνία αναζητώ επίσης σαρκασμό, χιούμορ,
ειρωνεία και, πάνω απ’ όλα, φως. Ίσως να γίνομαι συντηρητικός, αλλά το
τελευταίο πράγμα που θέλω από ένα μυθιστόρημα είναι να με αποδιοργανώσει.

Λ.Σ.: Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι όλες οι ιστορίες έχουν
την τάση να προδίδουν την αρχική ιδέα. Αυτό ακριβώς με γοητεύει στο επάγγελμά
μου, αυτό με διασκεδάζει και με κάνει να συνεχίσω να γράφω. Αλλιώς θα το είχα
ρίξει στην κηπουρική.