Μουσικά ταξίδια με τον «Άμλετ» ώς τη Σελήνη

Η κυκλοφορία του «Άμλετ της Σελήνης» ήταν μια καλή ευκαιρία να τα πουν και από κοντά. Ο Χρήστος Θηβαίος, ο Θάνος Μικρούτσικος και ο Μάνος Ελευθερίου στην παρουσίαση του cd

Με την έναρξη της φθινοπωρινής σεζόν, ανοίγει και η αυλαία των δισκογραφικών
συνευρέσεων, οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις επικεντρώνονται στην
ανακοίνωση νέων κυκλοφοριών. Σε μια τέτοια εκδήλωση που οργάνωσε χθες η Minos
ΕΜΙ (στο Dirty Fish στο Γκάζι) ανακοινώθηκε η κυκλοφορία της νέας δουλειάς του
Θάνου Μικρούτσικου «Ο Άμλετ Της Σελήνης», σε ερμηνεία Χρήστου Θηβαίου και
στίχους των Μάνου Ελευθερίου, Οδυσσέα Ιωάννου, Γιώργου Κακουλίδη, Κώστα Λαχά
και Τζένης Μαστοράκη (περιλαμβάνονται και τα παλιότερα τραγούδια Song Blues
και Κοντρόλ σε στίχους Κώστα Τριπολίτη). Το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου, «Ο
Άμλετ της Σελήνης», αφιερώνεται από στιχουργό (Μάνο Ελευθερίου) και συνθέτη
στη μνήμη του Γιώργου Χειμωνά.

Με το δεδομένο της σημερινής δισκογραφικής ένδειας, η κυκλοφορία ενός τέτοιου
άλμπουμ, (που αν μη τι άλλο είναι φτιαγμένο από πρώτης ποιότητας υλικά),
δικαιολογεί το εορταστικό της χθεσινής συνέντευξης Τύπου η οποία δεν
περιορίστηκε μόνο σε μεζεδάκια και κους κους. Ο Θάνος Μικρούτσικος ήταν σε
ιδιαίτερα ομιλητική διάθεση, και ευκαιρίας δοθείσης (και ανοικτού μικροφώνου)
είπε πολλά για τη «σημερινή δραματική περίοδο που διάγει η δισκογραφία».

«Τα τελευταία 50 χρόνια υπάρχουν στη χώρα μας δύο είδη τραγουδιών. Το
σοβαρό ελληνικό τραγούδι, που είναι αιχμή του νεοελληνικού πολιτισμού, και το
άλλο, το “ψυχαγωγικό” (;) που λειτουργεί και ιδεολογικά για να εμπεδώσει μια
νοοτροπία. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα βρούμε ενδιαφέροντες συνθέτες και
στο “ψυχαγωγικό” είδος (όπως τον Γιαννίδη ή τον Καπνίση) πολλά από τα
τραγούδια των οποίων χρησιμοποιήθηκαν για να ξεχαστούν οι φυλακές και τα
ξερονήσια. Σήμερα όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Γιατί αυτά τα
τραγούδια καταλήγουν να είναι τυποποιημένα, μπανάλ, με ήχο άκρως εμπορικό και
μητροπολιτικό. Τώρα που απέκτησα και δορυφορική, είδα τον ίδιο Σάκη Ρουβά σε
διάφορες παραλλαγές, ρωσική, γαλλική…».

Από τον Τσιτσάνη και τον Καλδάρα, τον Μάνο και τον Μίκη, τον Ξαρχάκο,
τον Σαββόπουλο, τον Μούτση και τον Λοΐζο (στη γενιά των οποίων ανήκει και ο
ίδιος) μέχρι τον Φοίβο Δεληβοριά, υπάρχει η αδιάσπαστη αλυσίδα του ελληνικού
σοβαρού τραγουδιού που είναι η αιχμή του νεώτερου πολιτισμού μας. Ο συνθέτης
μίλησε και για τη συνεργασία του με τον Χρήστο Θηβαίο, που είναι «από τους
σημαντικότερους τραγουδοποιούς της νεώτερης γενιάς παρά τα λίγα χρόνια που
βρίσκεται στον χώρο. Με τους τραγουδοποιούς και τα τραγούδια τους, συμβαίνει
συνήθως το εξής: ακούς κάτι γοητευτικό κι όταν προσπαθήσεις να το τεμαχίσεις
σε μουσική, στίχο, φωνή, απογοητεύεσαι. Βέβαια η γοητεία και η μαγεία στο
τραγούδι εκπορεύεται απ’ όλες τις ιδιότητες του μαζί. Το ηθικό δίδαγμα είναι:
Μην τεμαχίζετε το τραγούδι. Τον Χρήστο όμως και να τον τεμαχίσεις, παραμένει
συναρπαστικός».

Οι ποιητές και οι στιχουργοί τού χάρισαν εξαιρετικά κείμενα – «μου έδωσαν τη
δυνατότητα να κινηθώ σε διαφορετικές φόρμες, από τη μια άκρη του φάσματος στην
άλλη» – ο Χρήστος Θηβαίος «άλλοτε λυρικός, άλλοτε δυναμικός και κάποιες φορές
σπαραχτικός» ανέδειξε τα κομμάτια, ο ίδιος δούλεψε δημιουργικά, εντελώς
απελευθερωμένος από τις συμβάσεις της εποχής.

Εν ολίγοις, «Ο Άμλετ Της Σελήνης» περιμένει τώρα την ετυμηγορία του κοινού.
Και σε πρώτη φάση θα τον ακούσει ζωντανά στον «Σταυρό του Νότου» από τις 17
Οκτωβρίου και για τρία τριήμερα. Ένας κύκλος που ξεκίνησε πέρυσι και κλείνει
φέτος με καινούργιο δίσκο στον ίδιο χώρο. Μια δημιουργική χρονιά και μια
εξίσου δημιουργική φιλία.