ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κόκκινα μαλλιά

Κόκκινα μαλλιά ξετυλίχτηκαν απ’ την κορφή του κάστρου κι έφτασαν ώς κάτω.
Κόκκινα μαλλιά να πιαστεί ο πρίγκιπας ν’ ανέβει στο καμαράκι της φυλακισμένης
Ραπουνζέλ. «Μαλταδόνα» τη λένε στα ελληνικά τη Ραπουνζέλ, αλλά όταν ήμασταν
παιδιά διαβάζαμε το παραμύθι στη μετάφραση των αδελφών Γκριμ. Δεν είχαν ακόμα
κυκλοφορήσει τα ελληνικά οι λαογράφοι. Οι παιδικές αναμνήσεις μένουν. Όπως
μένουν οι φοιτητικές. Ήμασταν φοιτητές, δεν έριχνε κανένας κόκκινα μαλλιά από
τα κάστρα της Θεσσαλονίκης. Δεν γίνονταν τέτοια χάπενινγκ, κανένα χάπενινγκ
δεν γινόταν. Πλήξη και ανία σιγότρωγε τα καλύτερά μας χρόνια. Χούντα και
σιωπή. Προλάβαμε βέβαια μια χρονιά μεταπολίτευσης, κι όλα άλλαξαν. Άνθισαν
χίλια λουλούδια, η πόλη κόχλασε από ζωντάνια. Αλλά, τι παρεξήγηση, οι νέοι που
φρεσκοέρχονταν θεωρούσαν τον εαυτό τους «χαμένη γενιά». Τι είχαν χάσει; Την
ευκαιρία να αντισταθούν στη χούντα, πίστευαν μερικοί. Μα ούτε εμείς είχαμε
αντισταθεί, όχι όσο θα θέλαμε, όχι όσο θα έπρεπε, τους λέγαμε. Κι ύστερα πιο
καλά να ζεις και να χαίρεσαι, να μη στερείσαι την κίνηση των ιδεών, παρά να
πρέπει να αντιστέκεσαι σε χούντες. Αλλά δεν μας πίστευαν. Συνελεύσεις είκοσι
ωρών και μεγάλα επαναστατικά λόγια έτρωγαν τις δικές τους ώρες, για να
ξεθυμάνουν. Τι τρομερή παρεξήγηση. Δεν τους έφτανε η δημοκρατία, ήθελαν μαοϊκό
ξεσηκωμό μερικοί, δικτατορία του προλεταριάτου κάποιοι άλλοι, αντάρτικο πόλης
έλεγαν οι πιο ακραίοι. Στην ασφάλεια της δημοκρατίας, αποφάσιζαν με λόγια να
ξαναφτιάξουν σκηνικά της μεγάλης πορείας του Μάο, της αδιάλλακτης μάχης του
Τσε. Βρέθηκαν κι οι ελάχιστοι που μπήκαν στη 17 Νοέμβρη. Τη χούντα πληρώνουμε
ακόμα, αυτή που μερικοί νοσταλγούν ως εποχή ασφάλειας.