ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ «Δημοκρατία»…

Ο Κ. Γιαμπάνης, στέλεχος της Κομμουνιστικής Ανανέωσης, γράφει:

«Το πολιτικό κατεστημένο, η διεφθαρμένη ηγεσία τής Ε.Ε., αυτό το άβουλο πιόνι
της Ουάσιγκτον, βουτηγμένο έως τον λαιμό στη διαφθορά, στην απάτη, στα
οικονομικά σκάνδαλα και στο “έγκλημα των εγκλημάτων”, δηλαδή το πλιάτσικο που
το βάφτισαν “ιδιωτικοποιήσεις” και που στην πραγματικότητα είναι τεράστια
ληστεία του πλούτου των λαών, με αφορμή την πολύ μικρή αύξηση των ψήφων τού
Λεπέν στη Γαλλία, άρχισε να κινδυνολογεί ξεδιάντροπα, για να διατηρήσει τη
θέση και τα προνόμιά του. Με απύθμενο θράσος και απερίγραπτη υποκρισία
διαλαλεί πως τάχα κινδυνεύει η Δημοκρατία από τους φασίστες!

Την ίδια υποκρισία χρησιμοποίησαν και το ίδιο υστερικό θέατρο έπαιξαν και τον
Ιανουάριο του 2000, όταν μπήκε στην κυβέρνηση της Αυστρίας ο φασίστας Χάιντερ.
Για τον Μπερλουσκόνι, όμως, και την υπόλοιπη φασιστική παρέα του, που ανέλαβαν
τη διακυβέρνηση της Ιταλίας, τα συμφέροντά τους τους υπαγόρευσαν διαφορετική
στάση, κι έτσι δεν έβγαλαν μιλιά. Το ίδιο έκαναν και για την Τουρκία, όταν
πριν από τρία χρόνια μπήκαν στην κυβέρνησή της οι αδίστακτοι φασίστες Γκρίζοι
Λύκοι.

Δύο μέτρα, λοιπόν, και δύο σταθμά, ανάλογα με το τι συμφέρει στις πολυεθνικές.
Προκύπτει, όμως, έτσι το ερώτημα: για ποια Δημοκρατία μιλάνε πως κινδυνεύει;
Μήπως για τη Δημοκρατία που οπλίζει τη συμμορία του ΝΑΤΟ, για να βομβαρδίζει
και να σκοτώνει όποιον θέλει κι όπου θέλει; Τη Δημοκρατία που έως τώρα έχει
δολοφονήσει ένα εκατομμύριο παιδιά στο Ιράκ κι ετοιμάζεται να δολοφονήσει κι
άλλα;

Τη Δημοκρατία που στην αρχή κομμάτιασε και τελικά ρήμαξε τη Γιουγκοσλαβία,
δολοφονώντας κι εκεί χιλιάδες αθώους ανθρώπους και δηλητηρίασε το περιβάλλον
των Βαλκανίων με καρκίνο από το απεμπλουτισμένο ουράνιο των βομβών και των
πυραύλων του ΝΑΤΟ; Τη Δημοκρατία που στέκεται προσοχή μπροστά στον χασάπη
Σαρόν, βλέπει ατάραχη τη σφαγή του μαρτυρικού παλαιστινιακού λαού και δέχεται
το κουκούλωμα του αποτρόπαιου εγκλήματος στην Τζενίν;

Ή, μήπως τη Δημοκρατία που αύξησε την ανεργία στον “παράδεισο” της Ε.Ε. – προς
χάρη των πολυεθνικών – στα 30 εκατομμύρια, και πάνω από 70 εκατομμύρια
Ευρωπαίοι τής Ε.Ε. “ζουν” κάτω από το όριο της φτώχειας, θύματα όλοι τους των
φασιστικών σχεδίων που καταστρώνουν οι πολυεθνικές, για να προωθήσουν την
άθλια κι απάνθρωπη παγκοσμιοκρατία τους;»