…στους «Ορίζοντες»

Είχα καμιά εικοσαριά χρόνια να ανέβω το τελεφερίκ του Λυκαβηττού, από τότε που
με κόρταρε ο σύζυγός μου και πηγαίναμε βόλτες εκεί πάνω για να απολαύσουμε
έναν καφέ στην άθλια αυτή καφετέρια με την ασύγκριτη θέα. Πού να φανταστώ τότε
ότι κάποια ημέρα η καφετέρια αυτή θα γινόταν ένα πολυτελές εστιατόριο.

Ο όμιλος «Καστελλόριζο» (οι γνωστές ψαροταβέρνες), ύστερα από χρόνια
επιτυχίας, επιπλέοντας στον αφρό της θαλασσινής εστίασης, αποφάσισε να πιάσει
κυριολεκτικά την κορυφή. Η ανακαίνιση κόστισε πάρα πολύ, νούμερα τα οποία η
δημοσιογραφική μου ηθική δεν μου επιτρέπει να διαδώσω.

Ανεβήκαμε με το ολοκαίνουργιο τελεφερίκ και φτάσαμε στην κορυφή, στους
καινούργιους «Ορίζοντες» του Λυκαβηττού (και της γεύσης;). Ο χώρος θυμίζει το
σούπερ χλιδάτο Beau Brummel. Έχει τη στάμπα της ίδιας ντιζάινερ, οποία
χρησιμοποίησε παρόμοια αισθητικά στοιχεία, με αποτέλεσμα να μοιάζουν αρκετά οι
δύο χώροι.

Ας δούμε τα του δείπνου: ξεκινήσαμε με μια ωραία ελαφριά ψαρόσουπα,
γαρνιρισμένη κυριολεκτικά με πινελιές από κόκκινη ψητή πιπεριά. Ένα κομματάκι
αυγοτάραχου επέπλεε στη μέση. Δοκιμάσαμε μία από τις έξι σαλάτες, αυτή με
σπανάκι, μαρούλι, φρέσκο τόνο και mache. Καλή η σαλάτα, ελαφρά ψημένος ο
κιτρινόπτερος τόνος, η σάλτσα όμως λιπαρή και με έντονη θαλασσινή γεύση.
Κάλυπτε τα φίνα χορταρικά. Δεν μας τρέλανε το κασέρι τηγανητό σε κρούστα από
rice crispies. Ήταν βαρύ και σκληρό και το πάντρεμά του με μια καραβίδα
τηγανητή με τζίντζερ, σερβιρισμένη με ασιατική σάλτσα, δεν με έπεισε. Το
μανιτάρι σχάρας ήταν ΟΚ. Το τυρόμπαλο τηγανητό δίπλα του είχε έντονο στίγμα
φριτέζας – ένιωθες το λάδι αρκετά «δυνατά».

Το κοτόπουλο με άγρια μανιτάρια ήταν ένα ωραίο, απλό, νόστιμο πιάτο και το
κοτόπουλο αισθητά διαφορετικό από τα ανεμικά αυτά πουλερικά της βιομηχανίας.
Το ρυζότο που το συνόδευε γλύκιζε από την προσθήκη του πεπονιού. Ταιριαστά;
Αυτά ο καθένας τα κρίνει ανάλογα με το γούστο του. Δοκιμάσαμε τη σαλτιμπόκα
πεσκανδρίτσας με ρυζότο σπανάκι. Το περίμενα διαφορετικό.

Το δυνατό στοιχείο στους «Ορίζοντες» είναι σίγουρα τα επιδόρπια. Μας έφερε ο
σεφ ένα μενού degustation για γλυκατζήδες. Μου άρεσε πολύ η σοκολατένια
ganache (η σοκολάτα ήταν λουκούμι σκέτο), με καταπληκτική γεύση και υφή. Η
κρεμ μπρουλέ πάνω σε ζελέ πάντρευε την παιδική χαρά του φρουτοζελέ με την πιο
σοφιστκέ κρέμα. Ωραίο. Δεν με τρέλανε το ρυζόγαλο από κεφίρ, αλλά μου άρεσαν
αρκετά τα σπιτικά σορμπέ, τα οποία σερβίρονται ενδιάμεσα των πρώτων και των
κυρίως πιάτων. Ήταν πολλά τα γλυκά, πάρα πολλά. Η σοκολάτα με συγκίνησε
περισσότερο απ’ όλα.

Το ζήτημα για εμένα δεν είναι τόσο εάν οι «Ορίζοντες» είναι καλό εστιατόριο ή
όχι. Σίγουρα είναι πολυτελές, με πολλές φιλοδοξίες και ταλαντούχα ομάδα στην
κουζίνα για να τις πραγματοποιήσει. Ένα δείπνο εδώ είναι αρκετά ακριβό,
υπερβολικά ακριβό για τις ικανότητες του μέσου Έλληνα. Το ζήτημα, όμως, είναι
εάν οι «Ορίζοντες» ανοίγουν τους ορίζοντες της αθηναϊκής εστίασης. Ίσως
κόλλησα. Πιστεύω ότι η κορυφή του Λυκαβηττού έχει συμβολική θέση στην πόλη,
και έτσι ένας πιο… ελληνικός αέρας επιβάλλεται.

* «Ορίζοντες»: Λόφος Λυκαβηττού. Τηλ. 010-7227.065.