Διαστάσεις Το αγνοούμενο παπούτσι

Ένα αδέσποτο παπούτσι. Ένα βλέμμα που δεν κράτησε. Η σκιά των Διδύμων
Πύργων. Σκόρπια κείμενα, για να υποκαταστήσουν την αδυναμία της στήλης να
εκφράσει τόση απόγνωση.

«Νικήσαμε, έτσι Πάουελ;» «Μάλιστα, κύριε πρόεδρε» (του Wiaz, από τον Νουβέλ Ομπζερβατέρ)

«Δώδεκα το μεσημέρι, 14η Οδός. Κοιτάξτε, στο χαντάκι. Ένα αστραφτερό μαύρο
παπούτσι! Όχι το δικό σας, ταλαιπωρημένο παπούτσι. Ένα παπούτσι σαν κι αυτό
που θα φορούσε ένας τραπεζίτης του Μανχάταν. Οι πύργοι έπεσαν πριν από δύο
ώρες. Κάποιος φωνάζει από το κινητό του: “Απίστευτο, απίστευτο”. Ένα
ασθενοφόρο σε σχήμα κουτιού επιταχύνει. Σηκώνεται άσπρη σκόνη. Αναπνέεις και
ασφυκτιάς. Αργότερα, στην τηλεόραση, ένας σχολιαστής λέει πως τα πρώτα ρούχα
που εκτοξεύονται σε μια έκρηξη είναι παπούτσια. Το παπούτσι κολλάει στο μυαλό
σου – ένα αντικείμενο σε έναν πίνακα του Νταλί. Και ύστερα, σου περνά ξαφνικά
από το μυαλό. Όπως οι γονείς και οι δίδυμοι πύργοι, τα παπούτσια είναι πάντα
ζευγάρια. Πού είναι το αγνοούμενο παπούτσι; Στο ίδιο μέρος με τους
αγνοούμενους πύργους, ανθρώπους και γονείς. Βαθιά στα πνευμόνια σου». Έλιοτ
Πόλακ, από τη Χέραλντ Τρίμπιουν.

«Για μήνες πολλούς, νόμιζα συχνά πως έβλεπα τη σκιά των πύργων τα ξημερώματα ή
με τη δύση του ηλίου. Ακόμη και σήμερα, όταν υπάρχει ομίχλη που σιγά σιγά
διαλύεται, περιμένω να τους δω να εμφανίζονται ξανά. Κι ύστερα, με την πάροδο
του χρόνου, ορισμένες ημέρες, δεν συνειδητοποιώ καν την απουσία τους. Η
συνήθεια. Πάνω απ’ όλα, προσπαθεί κανείς να μην το σκέπτεται». Τζο Μόραν,
πλοίαρχος ενός φέρι που κάνει καθημερινά ένα δρομολόγιο στην περιοχή, από τη
Μοντ.

«Για τον χρόνο που πέρασε, μπορώ να πω ότι οι λίγες καλές αλλαγές που έγιναν
στη ζωή μας, αλλαγές που προκάλεσαν ο πόνος και η αλληλεγγύη, έχουν πια γίνει
δυσδιάκριτες. Ένας φίλος θυμάται “εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι σε κοίταξαν
στα μάτια” μετά την καταστροφή, και αναρωτιέται: “Πόσο κράτησε αυτό; Κανένα
μήνα;”. Κοιτώντας πίσω, μπορώ να θυμηθώ μια σύντομη στιγμή πριν η απώλεια
μετατραπεί σε θέαμα, μια στιγμή όπου ένιωσα να είμαι ένα ωμό νεύρο, γεμάτη
τρελή ενέργεια και αγάπη για τους συνανθρώπους μου. Γιατί κράτησε τόσο λίγο;
Γνωρίζω ότι το “προσωπικό” επηρεάστηκε από τον κατακλυσμό της 11ης Σεπτεμβρίου
με τρόπους που δεν μπορούμε να δούμε. Ένας φίλος χώρισε με την αρραβωνιαστικιά
του, ένας άλλος μετακόμισε. Θα είχαν συμβεί αυτά τα πράγματα, ή θα είχαν
συμβεί με τον ίδιο τρόπο; Ορισμένοι από εκείνους που ανοίχτηκαν τις πρώτες
εβδομάδες μετά την καταστροφή, που μοιράστηκαν το σπίτι τους και τα υπάρχοντά
τους με άλλους, φάνηκε να επιστρέφουν στους κοινωνικούς τους τύπους και να
κλείνονται ακόμη περισσότερο από πριν. Είναι αλήθεια ότι οι στιγμιαίες
κοινότητες που ανακύπτουν ύστερα από ένα τραύμα δεν διαρκούν. Ελπίζω όμως πως
θα ξαναβρούμε εκείνο το πνεύμα επικοινωνίας και κοινοκτημοσύνης που μας
ζωογόνησε τις εβδομάδες μετά την καταστροφή», Αλίσα Κουορτ, δημοσιογράφος, από
την Ιντιπέντεντ.