Το μεγάλο γιουχάισμα των 8

Τρεις από τους οκτώ σκηνοθέτες της ταινίας «Δέκα λεπτά μεγαλύτερος: Τσέλο». Από αριστερά, οι Μάικλ Ράντφορντ, Ίστβαν Σάμπο, Φόλκερ Σλέντορφ, χαμογελούν στους φωτογράφους λίγο πριν από την πλήρη απομυθοποίησή τους ενώπιον των δημοσιογράφων

Πλήρης ασυνεννοησία και ολοσχερής χρεοκοπία. Τίτλος της ιστορίας «Ten minutes
older: Cellο» (Δέκα λεπτά μεγαλύτερος: Τσέλο). Η ταινία που φέρει την υπογραφή
οκτώ θηρίων. Στα χαρτιά έτσι; Κατά σειρά: Γκοντάρ, Μπερτολούτσι, Φίγκις,
Ράντφορντ (ο Άγγλος που έκανε το ιταλικό «Il postino» – «Ο ταχυδρόμος»), Σάμπο
(ο Ούγγρος του «Μεφίστο»), Μέντζελ, Κλερ Ντενί, Φόλκερ Σλέντορφ. Δηλαδή
Γαλλία, Ιταλία, Αγγλία, Ουγγαρία, Τσεχία, Γερμανία. Καθένας εξ αυτών υπογράφει
μια δεκάλεπτη ιστορία με θέμα την αυτού μελαγχολική εξοχότητα, τον Χρόνο.
Time. Αποτέλεσμα; Στο φινάλε κάθε δεκάλεπτου η αίθουσα σφύριζε, γιουχάιζε,
μουρμούριζε και μερικοί πήγαιναν προς νερού τους.

Καλά θα πείτε. Συμβαίνει. Μη βιάζεστε. Μία ώρα αργότερα, ακολούθησε…
γκρέμισμα. Ενώπιον δεκάδων δημοσιογράφων. Σαν ριάλιτι σόου. Αμ τι νομίζετε.
Μόνο η Μαίρη και η Φραντζέσκα παίζουν στο Big Brother;

Η απομυθοποίηση – σημείο των καιρών – έλαβε χώρα σε συνέντευξη Τύπου.
Τρία από τα οκτώ… θηρία φρόντισαν να την κάνουν. Δηλαδή Γκοντάρ,
Μπερτολούτσι και Φίγκις άφησαν τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.
Για να μη σας τρώω τον χρόνο σας, παραθέτω μερικά αποσπάσματα από τη
μεγαλειώδη ασυνεννοησία:

Ίστβαν Σάμπο (ο μόνος εγκρατής και σώφρων της παρέας): «Να σας πω την αλήθεια
εκείνο που με φοβίζει δεν είναι ο Χρόνος αλλά οι άνθρωποι».

Φόλκερ Σλέντορφ: «Αντιθέτως, εγώ μισώ το πέρασμα του χρόνου. Κάθε μέρα που
περνάει με κάνει να αισθάνομαι πως χάνω την ικανότητά μου να γυρίζω ταινίες.
Όταν ήμουν 15 χρόνων διάβαζα 35 σελίδες σε μια ώρα. Πάντως ευχαρίστως δέχτηκα
να συμμετάσχω σ’ αυτή την παρέα εκλεκτών φίλων».

Κλερ Ντενί: «Ποια φιλική συνεργασία; Δεν συνάντησα κανέναν απ’ αυτούς τους…
φίλους. Η παράνοια μεγαλώνει».

Σλέντορφ: «Έχει δίκιο. Ποτέ δεν συναντηθήκαμε και κανείς από μας δεν είδε τη
δεκάλεπτη ταινία του άλλου. Στην πραγματικότητα η πρώτη συνάντηση θα γίνει
απόψε (χθες). Ελπίζω και οι οκτώ να έρθουν στο φιλικό δείπνο».

Ντενί: «Μέχρι τότε θα έχω φτάσει στο Παρίσι».

Σλέντορφ (ευγενικά… αγριεμένος): «Θα φροντίσουμε να σου κρατήσουμε γλυκό».

Μάικλ Ράντφορντ (ο σκηνοθέτης του «Il postino» προσπαθεί να ηρεμήσει τα
πνεύματα): «Παιδιά να επανέλθουμε στο θέμα. Αποφεύγω να σκέφτομαι τον Χρόνο
όπως ο διάολος το λιβάνι. Χρόνος ίσον γηρατειά. Για να πω την αμαρτία μου, η
ιδέα μου ήρθε την ώρα που ήμουν στο μπάνιο» (σε ποιο ακριβώς σημείο του
μπάνιου δεν διευκρίνισε).

Γίρι Μέντζελ (σεβάσμιος γέροντας από την Πράγα του ’68): «Τώρα που κοιτάω πίσω
αντιλαμβάνομαι με λύπη πως η ζωή μου δεν ήταν γεμάτη. Ο κομμουνισμός βλέπετε.
Life is very very short» (τέτοια… φιλοσοφία).

Δημοσιογράφος: Κύριε Σλέντορφ, αν και μου άρεσε η ταινία σας δεν κατάλαβα…
γρι (η παράνοια που λέγαμε).

Σλέντορφ (χαμογελώντας): «Μα επίτηδες το έκανα για να μην καταλάβει κανείς.
Είναι πλάκα. Τι άλλο μπορείς να κάνεις μέσα σε δέκα λεπτά και με ελάχιστα
λεφτά; Μόνο πλάκα».

Ράντφορντ: «Είχαμε απόλυτη ελευθερία αλλά τα λεφτά ήταν τόσο λίγα που μετά
βίας αρκούσαν για το γύρισμα μιας σκηνής μ’ έναν ηθοπoιό σε κάποιο μπαρ».

Άντε παιδιά εις υγείαν!

Κορίτσια, ο Τζόνι πάει για βραβείο

Ο Γάλλος… Έλβις, Τζόνι Χάλιντεϊ έκλεψε την παράσταση στην ταινία «Ο άντρας από το τρένο» του Πατρίς Λεκόντ

Θυμάστε τότε στη δεκαετία του ’60 που τα Γαλλόπαιδα έλεγαν στις
Παριζιάνες «Ψιτ κορίτσια ο Τζόνι Χάλιντεϊ»; Ε, λοιπόν ο ίδιος Τζόνι, ο ίδιος
Χάλιντεϊ, με σκηνοθέτη τον Πατρίς Λεκόντ («Ο εραστής της κομμώτριας») και με
συμπρωταγωνιστή τον Ζαν Ροσφόρ, μπήκε σφήνα στα τρία φαβορί της Αγγλοσαξονίας:
Σαμ Μέντες, Πίτερ Μάλεν και Τοντ Χέινς αρχίζουν να αισθάνονται στον σβέρκο
τους την καυτή ανάσα του «Homme du train», του «Άντρα από το τρένο».

Ίσως η πιο αυθεντική, τρυφερή και παράδοξη ιστορία buddy-buddy (φιλίας ανδρών)
που είδα τα τελευταία χρόνια. Με την εξής σύνθεση. Χρεοκοπημένος
μικρογκάνγκστερ σαν καρικατούρα Τζον Τραβόλτα και Κλιντ Ίστγουντ, με
συνταξιούχο, εργένη και υπέργηρο δάσκαλο της φιλολογίας που έχει διαβάσει
τόνους ποίησης και λογοτεχνίας. Ο Τζόνι – ο… Τραβόλτα ας πούμε – θέλει να
μοιάσει του ποιητή. Και ο Ροσφόρ- ο συνταξιούχος δάσκαλος και ποιητής – θέλει
να γίνει γκάνγκστερ και να κλέψει την τράπεζα μιας μικρής, ασήμαντης γαλλικής
πόλης που διαρκώς κοιμάται. Χωρίς συζήτηση ό,τι καλύτερο έκανε ο Λεκόντ μετά
την… κομμώτρια.

Το σοκαριστικό αυτής της ιστορίας είναι ο Τζονί (πάντα στη γαλλική λήγουσα). Ο
πάλαι ποτέ Έλβις Πρίσλεϊ της Γαλλίας. Πόσο να ‘ναι; Πενήντα; Τόσο φαίνεται
αλλά δεν είναι. Βάλε άλλα είκοσι για να ‘σαι μέσα. Τύφλα να ‘χει ο Μικ
Τζάγκερ. Κάτι το (εξαιρετικό) πανωσήκωμα στα… λαιμά του, κάτι το ντεκαπάζ,
κάτι οι ανταύγειες, κάτι το γυαλί και κάτι το τσιγάρο με τη μοιραία…
ρουφηξιά και ο Τζονί από εβδομήντα κάνει φλας μπακ στα σαράντα.

Πώς κι έτσι; (η πρώτη απορία δημοσιογράφου).

Τζονί: «Πριν από τέσσερα χρόνια στην απονομή των βραβείων Φελίξ (τα γαλλικά
Όσκαρ) πλησίασα τον Πατρίς, τον αγκάλιασα και του είπα από τα βάθη της καρδιάς
μου: “Πάντα στη διάθεσή σου”. Ξέρετε οι Γάλλοι ηθοποιοί σπανίως θα πλησιάσουν
σκηνοθέτες που εκτιμούν για να τους κάνουν… ανήθικες προτάσεις».

Ενώ…

«Στο Χόλιγουντ είναι κάτι συνηθισμένο. Έτσι από σπόντα και από μία… ανήθικη
πρόταση συνέβη κάτι τρομερό. Αν πριν από σαράντα χρόνια κάποιος μου έλεγε ότι
από ροκ σταρ θα βρισκόμουν στο Φεστιβάλ της Βενετίας ως πρωταγωνιστής ταινίας
του Πατρίς Λεκόντ, θα το θεωρούσα σκέτη τρέλα».

Είπε, σηκώθηκε, βγήκε και αγκάλιασε τη Λετισιά μ’ ένα χαμόγελο που έλεγε «τα
κουρέλια τραγουδάνε ακόμα». Όχι την Καστά, αλλά τη Λετισιά Χάλιντεϊ.