ΓΝΩΜΗ Σπάστε τα ταμπού

Η 22άχρονη ανιψιά μου και οι δύο γιοι ενός ανιψιού μου, δεν ήταν απλοί
συγγενείς, αλλά άνθρωποι με τους οποίους ένιωθα στενά δεμένος. Η ανιψιά μου
ζούσε κοντά στη γενέτειρά μου, το Κούνου, και οι γιοι του ανιψιού μου πιο
μακριά. Και οι τρεις τους βρίσκονταν σε διαφορετικά μέρη του Τρανσκέι.

Έμαθα για την αρρώστια της ανιψιάς μου μόλις πάτησα το πόδι μου στο Τρανσκέι.
Άκουσα πως είχε μπει στο νοσοκομείο και πως είχε βρεθεί άρρωστη από AIDS. Είχα
μονάχα μια μέρα καιρό. Πήγα να τη δω. Φεύγοντας της άφησα μερικά χρήματα με
τον αδελφό μου, να φροντίσει για τη θεραπεία της. Λίγες μέρες αργότερα, όταν
είχα πια επιστρέψει στο Γιοχάνεσμπουγκ, έμαθα πως πέθανε.

Από τους γιους του ανιψιού μου, ο ένας ήταν δάσκαλος. Ο άλλος δεν ξέρω τι
δουλειά έκανε. Μολονότι δεν ξέρω ακριβώς την ηλικία τους, ξέρω πάντως ότι ήταν
και οι δύο νέοι. Δεν θα είχαν πρόβλημα να αποκαλύψω την ταυτότητά τους, αλλά
επειδή ξέρω ότι δεν θα ένιωθαν άνετα γι’ αυτό, θα προτιμήσω να μην την
αποκαλύψω. Δεν ξέρω αν είχαν τα κατάλληλα φάρμακα. Όμως, ο πατέρας τους ήταν
εύπορος άνθρωπος και γι’ αυτό πιστεύω ότι μάλλον δεν είχαν έλλειψη φαρμάκων.
Είχα υπόψη μου την αρρώστια της ανιψιάς μου, αλλά δεν γνώριζα τίποτα για τους
γιους του ανιψιού μου. Το έμαθα μονάχα όταν πια είχαν πεθάνει.

Θυμάμαι τη συζήτηση που είχα κάνει με τον προπονητή της ποδοσφαιρικής ομάδας
της Νότιας Αφρικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γιόμο Σόνο, πριν από δυο τρεις μήνες.
«Δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο επώδυνο είναι για κάποιον να έχει AIDS», μου
είχε πει, «ώσπου να πεθάνει κάποιος δικός σου χτυπημένος από αυτή την
αρρώστια».

Αυτό που θέλω να υπογραμμίσω είναι οι καταστροφικές συνέπειες που έχει το AIDS
στη χώρα μου. Όλοι μας πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και να φροντίσουμε
αυτό το ζήτημα να πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Κάποτε, οι νεκρολογίες
καταλάμβαναν έναν περιορισμένο χώρο στις σελίδες των εφημερίδων. Σήμερα είναι
τουλάχιστον δισέλιδες. Πρέπει να υποστηρίζουμε τους συγγενείς μας και να τους
ενθαρρύνουμε με κάθε μέσον ώστε να μη χάνουν την ελπίδα. Η θέληση για ζωή
είναι το ίδιο σημαντική όσο και τα φάρμακα που γράφουν οι γιατροί. Πρέπει να
ενθαρρύνουμε τους συγγενείς μας που έχουν AIDS να μην κρύβουν την κατάστασή
τους, ώστε να μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Δεν είναι ντροπή να αποκαλύπτεις
ότι πάσχεις από μια θανατηφόρο ασθένεια και σε αυτό το AIDS δεν διαφέρει από
τις άλλες ασθένειες. Στη φυλακή, είχα φυματίωση και έξω από τη φυλακή
αρρώστησα από καρκίνο του προστάτη. Μίλησα ανοιχτά γι’ αυτές τις αρρώστιες και
κανείς δεν με αποπήρε.

Καλώ όλους τους ανθρώπους να μην αντιμετωπίζουν όσους πάσχουν από AIDS σαν να
είναι στιγματισμένοι. Πρέπει να τους αγκαλιάσουμε και να τους δώσουμε την
αγάπη μας.

Το άρθρο του Νέλσον Μαντέλα δημοσιεύθηκε στη νοτιοαφρικανική εφημερίδα
«Sunday Times»